700

ตอนที่ 700 กลายเป็นเถ้าถ่าน

หลายคนนั้นไม่ชอบหลี่ฉีเย่ โดยเฉพาะผู้ฝึกตนบุรุษรุ่นเยาว์เพราะว่าเขามีสางงามอย่างนายหญิงฉีเยียนอยู่เคียงข้าง มันเป็นธรรมดาที่คนที่ชอบนางจะไม่ชอบขี้หน้าเขา !

ทว่าแม้ว่าพวกเขาจะเป็นศัตรูแต่ก็ต้องยอมรับว่าเต๋าแห่งการปรุงยาของเจ้าสารเลวนี้ไร้ผู้เทียบจริงๆ และตอนนี้เมื่อหวังฟู่เฮาปฏิเสธชัยชนะของหลี่ฉีเย่ มันทำให้หลายคนรู้สึกว่าเขาไร้ยางอาย

ก่อนหน้านี้หลายคนชอบหวังฟู่เฮาและอยากจะเป็นเพื่อนกับเขา เขาเป็นลูกหลานตระกูลหวังฟู่และอัจฉริยะที่น่าประทับใจ นอกจากนี้เขายังมีความสัมพันธ์กับอาณาจักรนักปรุงยา ผู้คนคาดเดาว่าเขาจะกลายเป็นตัวอย่างของคนรุ่นเยาว์ แต่ตอนนี้คนเหล่านั้นอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว

หลี่ฉีเย่เหลือบมองก่อนจะเอ่ย " มันไม่ใช่ว่าข้าไม่ต้องการให้เจ้าเห็นกระถางสวรรค์นี้ แต่กระถางของข้ากำลังอารมณ์ไม่ดีและมันอาจจะฆ่าเจ้าได้ตอดลเวลา เช่นนั้นคงไม่ดีแน่ ข้าเป็นคนรักชีวิตและชอบสันติ และไม่ต้องการให้บางคนถูกเผาจนไม่เหลือแต่ซาก "

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ นายหญิงที่ยืนด้านข้างอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ หากนายท่านของนางเป็นคนที่รักชีวิตและชอบสันติแล้วคนที่เหลือบนโลกคงจะเป็นเซียน หลังจากได้ยินสิ่งนี้นางรู้ได้ทันทีว่ามีตำกำลังจะตาย

" มันเป็นเพียงแค่กระถางสวรรค์และข้าเป็นราชันเทพสวรรค์ ยังจะมีปัญหาอะไร ? ข้าสามารถสยบมันได้ตอดลเวลา " หวังฟู่เฮาแค่นเสียงเอ่ย " ในสายตาข้า เจ้าเกรงว่าข้าจะเปิดโปงกลโกงของเจ้ามากกว่า ! "

ในเวลานี้หวังฟู่เฮาโจมตีหลี่ฉีเย่อย่างบ้าคลั่ง เขาจะไม่ยอมปล่อยโอกาสใดๆไป จิตใจของเขาถูกกลืนกินอย่างสมบูรณ์

ย้อนกลับไปยังลานหินยักษ์ หลี่ฉีเย่ทำให้เขาเสียหน้าต่อคนจำนวนมาก และจากนั้นก็ที่สวนสมุนไพรของประเทศไผ่ยักษ์ เขาถูกหลี่ฉีเย่ส่งปลิวออกไป วันนี้เขามาเพื่อจะล้างแค้นหลี่ฉีเย่ ทว่าเขากลับได้รับความพ่ายแพ้ที่ขมขื่น เขาไม่มีทางยอมให้หลี่ฉีเย่ คนที่กล้าต่อต้านเขามีชีวิตรอด 

" เอาละ ในเมื่อเจ้าต้องการเห็นมันมากนัก ข้าคงไม่สามารถทำอะไรได้ " หลี่ฉีเย่ยิ้มและเอ่ย " หากมีอะไรเกิดขึ้นข้าจะไม่รับผิดชอบมัน "

หลังจากกล่าวเสร็จ เขาก็เรียกหมื่นกระถางสวรรค์ออกมาและเคาะมันเบาๆ

" เหอะ ก็เพียงแค่กระถางธรรมดา ของไร้ค่า " หวังฟู่เฮายิ้มร้ายกาจ เขามั่นใจอย่างมากและรับกระถางมาจากมือหลี่ฉีเย่

หลังจากนั้นทุกคนก็จับตามองฉากนี้ แม้ว่าจะไม่มีใครเชื่อหวังฟู่เฮาแต่ทุกคนต้องการเห็นความลับของกระถาง

" จงเปิด.. ! " ในเวลานี้หวังฟฟุ่เฮาคำรามพร้อมกับสะบัดมือของเขา แต่กระถางไม่มีการตอบสนอง

สถานการณ์เช่นนี้ทำให้หวังฟู่เฮาอับอาย เขาระเบิดพลังงานในสายเลือดและคำรามออกมา " เปิดให้กับข้า ! "

" ปังง !" ในเวลานี้หมื่นกระถางสวรรค์ก็มีการตอบสนอง สิ่งที่ปรากฏลงมายังพื้นเป็นกระถางที่มีรูปร่างธรรมดา

หวังฟู่เฮายิ้มก่อนจะเดินหน้าไป เขานั้นเอื้อมมือเพื่อที่จะตรวจสอบเปลวไฟของมัน

" พรึบบ ! " ทว่าช่วงเวลาที่มือเขาสัมผัสมัน ทันใดนั้นมือก็ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นขี้เถ้า

" อ้ากก !  " หวังฟู่เฮากรีดร้องออกมาและถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ทว่าแหล่งกำเนิดเปลวไฟก็ปะทุขึ้นอย่างรวดเร็ว เปลวไฟของกระถางพุ่งขึ้นชั้นฟ้าและล้อมรอบหวังฟู่เฮา

" อ้ากกก..." เสียงกรีดร้องที่น่าสยดสยองดังไปทั่วชั้นฟ้า ในเวลานี้แม้แต่ราชันเทพสวรรค์ก็ยังถูกเผาเป็นเถ้าถ่านในทันที ช่วงเวลาที่เปลวไฟบินกลับเข้าไปยังกระถาง ผู้คนสามารถเห็นเพียงท้องฟ้าที่ว่างเปล่า ราชันเทพสวรรค์ตายอย่างไม่มีใครคาดคิด

ควรจะรู้ว่ากระถางนี้เป็นกระถางที่พิเศษที่สุดในโลก ผ่านมาหลายล้านปีมันได้หาทุกโอกาสที่จะไปยังการเปลี่ยนแปลงครั้งสุดท้าย ดังนั้นหลังจากหมื่นกระถางสวรรค์เปลี่ยนรูปมันไม่ใช่กระถางอีกต่อไป แต่เป็นเทพที่แท้จริง !

แหล่งกำเนิดเปลวไฟของมันไม่ธรรมดา มันไม่ยากเลยที่จะเผาราชันเทพสวรรค์สักคน

" กระถางสวรรค์ที่ทรงอำนาจ น่าประทับใจ นี้เป็นกระถางที่สมควรถูกใช้โดยนักปรุงยาในตำนานหรือนักปรุงยาจักรพรรดิ..." หลังจากเห็นความน่ากลัวของกระถางที่กวาดผ่านชั้นฟ้า นักปรุงยาจำนวนมากเต็มไปด้วยความชื่นชม กระถางที่ดูธรรมดานี้จะต้องน่าทึ่งอย่างแน่นอน !

" อ่า บางคนอาจจะต้องเสียชีวิตเปล่าหากไม่ฟังคำเตือนของผู้ใหญ่ " ในเวลานี้หลี่ฉีเย่เรียกกระถางคืนมาและเอ่ย " อย่างที่ข้ากล่าวก่อนหน้า กระถางของข้าค่อนข้างอารมณ์ไม่ดี นอกจากข้าแล้วมันไม่ได้สนใจที่จะไว้ชีวิตคนอื่น เจ้ากระถางนี้ก็จริงๆเลย เจ้าจะเปลี่ยนราชันเทพสวรรค์ให้กลายเป็นขี้เถ้าง่ายๆเช่นนี้ได้รึ ? เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องง่ายหรือไงที่ใครสักคนจะมาถึงระดับราชันเทพสวรรค์ ? "

ทุกคนกลายเป็นเงียบหลังจากได้ยินสิ่งนี้และนายหญิงอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้ม นางรู้อยู่แล้วว่านายท่านของนางคาดหวังผลลัพธ์ที่จะนำหวังฟู่เฮาไปสู่ความตาย

บรรยากาศกลายเป็นเงียบและไม่มีใครกล้าก้าวออกไปเรียกร้องความยุติธรรมให้กับหวังฟู่เฮา 

ราชันเพลิงสมุนไพรที่เป็นศัตรูกับหลี่ฉีเย่ตั้งแต่แรกหน้าซีด ในเวลานี้ฝ่ามือของเขาอาบไปด้วยเหงื่อ เขาสั่นสะท้านไปทั่วกระดูกสั่นหลังของเขา

เขาแอบยินดีในโชคของตัวเอง โชคดีที่เขาไม่ติดตามหวังฟู่เฮาไปในตอนท้าย ไม่เช่นนั้นบางทีเขาอาจจะมีจุดจบไม่ต่างจากหวังฟู่เฮา

เขาสั่นและไม่กล้าจะเอ่ยอะไรออกมาในสถานการณ์เช่นนี้อีก เขาหันหลับและใช้ความเร็วสูงสุดเพื่อออกจากเกาะแห่งเต๋า

ในเวลานี้หลี่ฉีเย่นั้นเป็นผู้ชนะ ดอกไม้หินอายุหนึ่งล้านปี , ราชันสมุนไพรอายุสามล้านปี , ราชันสมุนไพรอายุสีล้านปีจกาเซียนนักปรุงยาสุดท้ายก็มาอยู่ในมือเขา

" เห้อ พวกเขานี้ไม่ใช่เพียงแค่ขยะหรอกรึ ? หากเจ้าไม่สามารถมอบมันมาได้ ก็เพียงแค่เอ่ยมัน ยังจะมีปัญหาอะไร ? เสียชีวิตเพียงเพราะขยะเหล่านี้...คุ้มค่ารึไง ?  " หลี่ฉีเย่มองไปยังของในมืออย่างไม่ใส่ใจ ราชันสมุนไพรแน่นอนว่าเป็นสมบัติล้ำค่า แต่หลี่ฉีเย่ขี้เกียจเกินไปที่จะใส่ใจมัน ไม่ต้องเอ่ยว่าในอดีตเขาเก็บราชันสมุนไพรจากสวนของนักปรุงยามาจำนวนมากจนทำให้ผู้คนหวาดกลัวจนตาย

คำพูดที่เยาะเย้ยนี้ทำให้หลายคนพูดไม่ออก พวกเขาทำได้เพียงก้มหน้าแต่คำกล่าวที่หยิ่งยโสดังกล่าว

ทว่าในช่วงเวลานี้เขาได้ทำบางสิ่งที่ทำให้ฝูงชนบ้าคลั่ง หลี่ฉีเย่โยนสมุนไพรทั้งหมดยังกระทิงมังกรจักรพรรดิราวกับอาหารว่างและเอ่ย " เจ้าทำหน้าที่ของเจ้าได้ดีมาก นี้ถือเป็นรางวัล "

เหตุการณ์ที่น่าสยดสยองเช่นนี้ทำให้ทุกคนกลายเป็นโง่งม พวกเขาล้วนคิดว่าหลี่ฉีเย่พูดติดตลก เพื่อที่จะแสดงความมั่งคั่งของเขาจึงเรียกสมุนไพรเหล่านี้ว่ากะหล่ำปลี

แต่ตอนนี้เจ้าตัวประหลาดตรงหน้าแสดงให้เห็นแล้วว่าเขามองมันเป็นกะหล่ำปลีจริงๆ ! เขาโยนสมุนไพรอายุกว่าล้านปีให้กระทิงกิน !

" งั่ม งั่ม งั่ม " ในเวลานี้กระทิงเคี้ยวพวกมันราวกับถั่ว และรีบกินมันอย่างรวดเร็ว

" ม่ายยย ! " นักปรุงยาอาวุโสอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องหลังจากเห็นฉากที่น่าสยองขวัญนี้ เขาสั่นก่อนจะเอ่ยติดอ่าง " นี้มัน..ราชันสมุนไพร..."

ทุกคนล้วนตกตะลึง สมุนไพรทั้งสามอย่างนี้นักปรุงยาธรรมดาดไม่สามารถมีได้ แม้แต่นักปรุงยาจากนิกายทรงอำนาจหลายคนก็พยามจะหาพวกมันตลอดชีวิต และถือว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่า

แต่ตอนนี้สมบัติล้ำค่าในสายตาของทุกคน ถูกหลี่ฉีเย่มอบให้กระทิงกิน ! ยังจะมีใครโลกในสิ้นเปลืองกว่าเจ้าสารเลวนี้อีก ? บรรพบุรุษรุ่นใหม่ , ผู้มั่งคั่งรุ่นก่อน ล้วนไม่มีใครเทียบลูกรักของสวรรค์เช่นหลี่ฉีเย่ได้ ! แม้แต่บรรพชนที่ร่ำรวยก็ยังไม่มีทางโยนราชันสมุนไพรให้กระทิงกิน ? แล้วนี้มันเรื่องเหลวไหลแบบใดกัน !?

แม้แต่บรรพชนก้ยังหวงราชันสมุนไพรราวกับสมบัติ ทว่าสำหรับหลี่ฉีเย่พวกมันเป็นขยะ !

หลังจากเห็นกระทิงเคี้ยวสมุนไพรอย่างเพลิดเพลิน หลายคนเต็มไปด้วยความเจ็บปวด โลกนี้มันไม่มีความยุติธรรมอยู่แล้ว !

ในเวลานี้หายคนกรีดร้อง พวกเขาไม่เต็มใจที่จะเห็นกระทิงตรงหน้ากินราชันสมุนไพร

" บัดซบ ให้ข้ากระโดดเอาหัวโขกกำเพียงเดียวนี้เลย อย่ามาหยุดข้า ! " หลังจากเห็นฉากอันแสนเจ็บปวดนี้ไม่มีใครทนได้อีกต่อไป

ทว่าหลังจากกระทิงได้กินราชันสมุนไพรทั้งสามเสร็จแล้วดูเหมือนมันจะต้องการมากขึ้น มองมองหลี่ฉีเย่อย่างน่าสงสาร กระทิงมังกรจักรพรรดิมันล้วนชอบสมุนไพรมากเป็นที่สุด สำหรับมันสุดยอดสมุนไพรเป็นอาหารที่อร่อย

หลี่ฉีเย่มองกลับไปยังราชันสมุนไพรอายุสามล้านปีและจักรพรรดิสมุนไพรอายุห้าล้านปีของตัวเอง และเอ่ย " เอาละ พวกเรายังต้องเดินทางอีกไกล และเจ้าอาจจะต้องทำงานหนักขึ้น นี้ถือเป็นของรางวัลล่วงหน้าแล้วกัน "

กล่าวเสร็จเขาก็โยนราชันสมุนไพรและจักรพรรดิสมุนไพพรไปให้กระทิงมังกร...

" งั่ม งั่ม..." ปากของกระทิงเปิดอ้าและกวาดสมุนไพรทั้งสองเข้ามาอย่างรวดเร็วก่อนจะเคี้ยว

ทันใดนั้นหลายคนก็คุกเข่าและไม่สามารถยืนขึ้นมาได้อีก หลายคนหน้าซีดเนื่องจากเจอกับความเจ็บปวดที่ยากจะทน พวกเขาไม่มีคำพูดได้กล่าวกับลูกรักของสวรรค์เช่นนี้...