695

อนที่ 695 ราชันสมุนไพรเป็นเพียงแค่ขยะหรือไม่ก็กระหล่ำปลี

" เจ้ายังต้องการเดิมพันอยู่หรือไม่ ? " ในเวลานี้หลี่ฉีเย่มองไปยังราชันเพลิงสมุนไพรด้วยการแสดงออกที่ไม่แยแสและเยือกเย็น

ในเวลานี้ใบหน้าของราชันเพลิงสมุนไพรนั้นแดงก่ำราวกับกำลังถูกเผาไหม้ ดอกไม้หินเป็นสมุนไพรที่ดีที่สุดที่เขามีในการครอบครองแล้ว

แม้ว่าเขาจะมาจากหุบเขากลืนสวรรค์และได้รับการยอมรับจากผู้อาวุโส เขาก็ยังเป็นผู้เยาว์ในรุ่นที่สาม เป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะได้รับรากราชันสมุนไพรมาง่ายๆ ?

ในเวลานี้ราชันเพลิงสมุนไพรเหมือนกับขึ้นหลังเสือและไม่สามารถลงมาได้ ในฐานะศิษย์ขอองหุบเขา หากเขาเลือกยอมแพ้แต่หน้านักปรุงยาที่ไร้ชื่อ เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ? แม้ว่าเขาจะมั่นใจทักษะการกลั่นยาของตัวเองและอยากจะเดิมพัน เขาก็ไม่สามารถหาราชันสมุนไพรมาเดินมพันได้

" ราชันสมุนไพรใช่ไหม ? มันดูเหมือนว่าหุบเขาของพวกเราจะมีอยุ่ " เสียงที่แตกต่างและทรงอำนาจดังออกมา " เติ้งเอ๋อร์ นำมันไปเดิมพันกับเขา "

" นั้นเป็นผู้อาวุโสจากหุบเขา " ผู้ฝึกตนหลายคนเปลี่ยนการแสดงออกของพวกเขาหลังจากได้ยินเสียงนี้ พวกเขาไม่คาดว่าการเดิมพันนี้จะทำให้ผุ้อาวุโสจากหุบเขาปรากฏตัว

" ขอบคุณอาจารย์ " ราชันเพลิงสมุนไพรกลายเป็นมีความสุขหลังจากได้ยินเสียงนี้ และรีบโค้งคำนับไปยังทิศทางของเสียง ด้วยการสนับสนุนจากอาจารย์เขา เขาก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้น

แน่นอน ภายในพริบตาศิษย์จากหุบเขากลืนสวรรค์ก้วิ่งอออกมาและส่งมอบกล่องสมุนไพรให้ หลังจากเปิดมันทุกคนจะให้รากจิตวิญญาณสีเงินอยู่ภายใน

" รากจิตวิญญาณสีเงินและดอกไม้หินของข้าขอเดิมพันกับรากจิตวิญญารสีเงินอายุสามล้านเจ็ดแสนปี " ในเวลานี้ราชันเพลิงสมุนไพรผลักกล่องไปด้านหน้า เขาต้องการใช้มันทั้งสองเดิมพันกับรากของหลี่ฉีเย่

มันว่ามันอาจจะดุเหมือนว่าราชันเพลิงสมุนไพเสียเปรียบที่ใช้ของสองอย่างแรกกับหนึ่งอย่าง แต่ความจริงไม่ใช่ รากสมุนไพรโบราณนั้นมีค่าอย่างมาก บางทีราคาของมันอาจจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

" ให้ข้าเข้าร่วมด้วยเป็นอย่างไร ? " ในเวลานี้ เสียงหัวเราะก็ดังออกมา มีคนก้าวออกมาด้านหน้าและปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน

เขานั้นเดินมาพร้อมกับกลิ่นอายที่สง่างามและองอาจ เขาคือหวังฟู่เฮา คนที่ถูกส่งปลิวออกไปในสวนสมุนไพรของประเทศไผ่ยักษ์ ทว่าจากรูปลักษณ์ในปัจจุบันบาดแผลของเขาได้หายสนิท และพลังงานในสายเลือดของเขาก็ยังทรงอำนาจมากขึ้น

หลี่ฉีเย่ยกคิ้วขึ้นและเอ่ย " หืม ดูเหมือนบทเรียนสุดท้ายจะยังไม่พอ ? เจ้ายังกล้ามายั่วยุข้า ? นับว่ากล้ามาก "

การแสดงออกของหวังฟู่เฮาเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินคำกล่าวของหลี่ฉีเย่ คำกล่าวนี้เปิดรอยแผลในใจของเขาอีกครั้ง เขานั้นถูกทุบตีโดยหลี่ฉีเย่สองครั้ง ครั้งแรกคือที่ลานหินยักษ์ ตอนที่หลี่ฉีเย่โยนเงินทิ้งโดยไม่ใส่ใจ ครั้งทีสองที่สวนสมุนไพร เขาต้องการจะกำราบหลี่ฉีเย่ แต่ใครจะคาดว่าเขาจะถูกส่งปลิวออกไป ? หากบรรพชนไม่ได้ออกมารักษาเขา เขาก็ยังคงนอนอยู่บนเตียงในเวลานี้

นี้เป็นความอัปยศอย่างแท้จริงสำหรับหวังฟู่เฮา เขามองหลี่ฉีเย่อย่างเย็นชาและเอ่ย " หากเจ้าต้องการจะตายตอนนี้ เจ้าก็ไม่จำเป็นจะต้องรอถึงพรุ่งนี้ "

ไม่ว่าจะเป็นธุระหรือเรื่องส่วนตัว หวังฟู่เฮาก็มีความบาดหมางกับหลี่ฉีเย่ หลี่ฉีเย่ไม่เพียงแต่ทำลายเขา แต่ยังฆ่าคนจากตระกูลของเขา รวมถึงบรรพชน ตระกูลของเขาไม่มีทางปล่อยหลี่ฉีเย่ไปจนกว่าจะล้างความอับอายนี้

ด้วยเหตุหวังฟู่จึงไม่พยามปกปิดเจตนาฆ่าของเขา หากไม่ใช่วันเกิดของบิดาแห่งต้นไม้เขาจะลงมือฆ่าหลี่ฉีเย่แน่

" เจ้ากล่าวถูก หากเจ้าต้องการจะตายวันนี้ ก็ไม่ต้องรอถึงวันพรุ่งนี้ " หลี่ฉีเย่ยิ้มอย่างสบายและเอ่ย " จำประโยคนี้ไว้ให้ดี "

" ดี ! " หวังฟุ่เฮาระเบิดเสียงหัวเราะก่อนจะเอ่ย " เช่นนั้นเจ้ากับข้าเดิมพันกันด้วยชีวิตเป็นอย่างไร ? ผู้แพ้ต้องตัดหัว ! "

ไม่ต้องสงสัย หวังฟู่เฮามาเพื่อเอาชีวิตของหลี่ฉีเย่ในเวลานี้ ถ้าเขาไม่สามารถฆ่าหลี่ฉีเย่ได้อย่างเปิดเผย การเดิมพันก็เป็นอีกวิธี

แม้แต่นักปรุงยาหลายคนก็ยังใช้การปรุงยาเพื่อลบล้างข้อบาดหมาง มันยากที่พวกเขาจะใช้ชีวิตในการเดิมพัน

" เดิมพันด้วยชีวิต ? " หลี่ฉีเย่มองไปยังหวังฟู่เฮาก่อนจะหัวเราะเอ่ย " เจ้าประมูลตัวเองสูงไป ชีวิตข้านั้นเป็นของล้ำค่าที่หาใดเปรียบ เจ้ากล้าเดิมพันด้วยชีวิตกับข้าด้วยคุณสมบัติเช่นเจ้า ? แต่ให้เจ้ามีอีกสิบชีวิต มันก็ยังไม่อาจะเทียบชีวิตของข้าได้ด้วยซ้ำ "

หลี่ฉีเย่ไม่เคยปราณีศัตรูและมักจะโหดร้ายในการกล่าววาจาเสมอ

" นี้เจ้า ! " ใบหน้าของหวังฟู่เฮาแดงขึ้นด้วยความโกรธ เขาจ้องหลี่ฉีเย่พร้อมกับเจตนาฆ่า

หลี่ฉีเย่ขี้เกียจเกินไปที่จะเอ่ยเถียง เขากล่าว " ในสายตาข้า ชีวิตของเจ้าเทียบไม่ได้แม้แต่กับราชันสมุนไพร อย่าประเมินตัวเองสูงไป ชีวิตเจ้าจะมีค่าสักกี่เหรียญกัน ? "

คำหยาบคายของหลี่ฉีเย่ทำให้หวังฟู่เฮาเกือบจะอาเจียนด้วยความโกรธ ร่างกายของเขาสั่น แต่หลี่ฉีเย่ไม่สนใจและเอ่ย " หากเจ้าไม่มีสมบัติมาเดิมพัน เช่นนั้นก็ไสหัวไป อย่าได้รบกวนการเดิมพันของคนอื่น ข้ายังมีเรื่องต้องจัดการกับหุบเขาไร้สาระอะไรนี้อีก "

คำกล่าวของหลี่ฉีเย่ทำให้ทุกคนไร้คำพูด พวกเขารู้สึกว่าเจ้าเด็กนี้มันหยิ่งยโสเกินไปรึเปล่า ต่อต้านตระกูลหวังฟู่ก็เรื่องหนึ่ง แต่ตอนนี้เขาก็ยังกล้าท้าทายหุบเขากลืนสวรรค์ มันราวกับเขาอยากจะท้าทายทั้งโลก !

" ดี ดี ดี เจ้าเดรัจฉาน วันนี้ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า ให้หัวยังอยู่บนบ่าของเจ้าไปได้อีก " หวังฟู่เฮาแค่นเสียงเย็นชา " เช่นนั้นข้าจะเดิมพันกับเจ้า ข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่มีราชันสมุนไพรมาเดิมพันอีกมากกว่า "

หลังจากกล่าวเสร็จเขาก็หยิบกล่องออกมา ช่วงเวลาที่มันเปิดออกมากลิ่นของสมุนไพรลอยออกมา มันแทรกซึมเข้าสู่อากาศและทำให้คนได้กลิ่นสดชื่น

" เอื้องไผ่น้ำอายุสามล้านห้าแสนปี " หวังฟู่เฮาหัวเราะและเอ่ย " หากเจ้าไม่สามารถเอาราชันสมุนไพรออกมาได้ ข้าก็ไม่เกี่ยงหากเจ้าจะเดิมพันด้วยชีวิต "

หวังฟู่เฮานั้นมุ่งไปที่ล้างความอับอายที่หลี่ฉีเย่สร้าง และเขาจะเอาชีวิตสุนัขของเจ้าสารเลวนี้ภายหลัง

" ราชันเอื้องไผ่น้ำ น่าประทบใจ " ผู้ฝึกตนอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจหลังจากเห็นสมุนไพรนี้ บางคนอุทาน " ตระกูลหวังฟู่สมแล้วที่ได้รับการยกย่อง สมกับที่เป็นตระกูลนักปรุงยา "

สำหรับนักปรุงยา โดยเฉพาะนักปรุงยารุ่นเยาว์ พวกเขาไม่สามารถรับราชันสมุนไพรเช่นนี้ได้ บางทีอาจจะตลอดชีวิตของเขา

ทว่าหวังฟู่เฮานั้นต่างออกไป เขาเป็นลูกหลานตระกูลหวังฟู่และมีสถานะที่สูง นอกจากนี้ตระกูลเขายังเป็นเชื้อสายนักปรุงยาที่มีชื่อเสียง ที่ยิ่งกว่าคือเขามีความสัมพันธ์กับอาณาจักรนักปรุงยา คนที่ควบคุมเส้นเลือดดำและหล่อเลี้ยงสมุนไพรทั่วโลกสมุนไพรหิน

ด้วยเหตุนี้หลายคนจึงไม่แปลกใจนักที่ตระกูลหวังฟู่มีราชันสมุนไพร

การเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันนี้ทำให้ทุกคนสูดลมหายใจ พวกเขาที่อยู่บนเกาะแห่งเต๋าล้วนชมเหตุการณ์อย่างตื่นเต้น

" จริงๆแล้วข้าเองก็ไม่สามารถนำราชันสมุนไพรออกมาได้แล้วในตอนนี้ " หลี่ฉีเย่เหลือบมองไปยังหวังฟู่เฮาและเอ่ย " เอาเป็นอย่างอื่นแทนได้หรือไม่ ? "

" เหอะ ข้าก็คิดว่าเจ้านั้นร่ำรวน " ในเวลานี้ราชันเพลิงสมุนไพรเอ่ย " เจ้าโง่ที่หยิ่งยโส เพียงแค่มีราชันสมุนไพรชิ้นเดียว วันนี้เจ้าคงจะได้เรียนรู้แล้วว่าผู้ร่ำรวนที่แท้จริงเป็นยังไง "

" ใช้ชีวิตของเจ้าแทนการเดิมพันซะ " หวังฟู่เฮาเอ่ย " พวกเราข้าจะจบเรื่องราวทุกอย่าง ข้ายินดีจะใช้ราชันสมุนไพรแลกเปลี่ยนชีวิตสุนัขของเจ้า "

" เจ้าเพียงต้องการแสดงความคิดเห็นบางอย่าง แต่เจ้าก็เข้ามาขัด " หลี่ฉีเย่กล่าวอย่างสบายๆ " ข้าไม่มีราชันสมุนไพรในตอนนี้ แต่ข้ามีสิ่งนี้แทน "

หลังจากกล่าวเสร็จเขาก็หยิบกล่งอีกกล่งออกมา ช่วงเวลาที่กล่องนี้เปิดออก ใบหน้าของทุกคนสูบฉีกไปด้วยเลือด เสียงดังออกมาพร้อมกับผนึกที่ผนึกสมุนไพรไว้ภายใน

ช่วงเวลาที่ผู้คนเห็นสมุนไพรในกล่อง  พวกเขาร้องตะโกนอย่างสยอง " อะ..อะไรกัน...นี้มัน...จักรพรรดิสมุนไพร ? "

ในเวลานี้หลี่ฉีเย่ปิดกล่องช้าๆและเอ่ย " มีเพียงพวกขอทานเท่านั้นที่พิจารณาราชันสมุนไพรเป็นเหมือนของล้ำค่าและสมบัติหายาก ข้าไม่สามารถนำขยะไปทุกที่ได้มันแกะกะ ข้ามีรากจิตวิญญาณอายุห้าล้านสามแสนปี ข้าก็บอกแล้วว่าข้าไม่มีราชันสมุนไพร ข้าจึงไม่มีทางเลือกที่ต้องเอาของสะสมออกมา "

" เป็นไปไม่ได้..." ฝูงชนในปัจจุบันพูดไม่ออกอีกครั้งหลังจากเห็นฉากนี้ ราชันสมุนไพรคืออะไร ? ทุกคนล้วนคิดว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่า ทว่าคำกล่าวของหลี่ฉีเย่บอกว่ามันเป็นขยะ - นี้ไม่กดขี่ผู้คนเกินไปรึ ?

แต่พวกเขาจะทำอะไรได้อีก ? เจ้าสารเลวนี้มันมีความสามารถที่จะกล่าวจริงๆ เขาสามารถหยิบจักรพรรดิสมุนไพรออกมาราวกับมันไม่สำคัญ ด้วยการแสดงออกนี้มันอาจจะเป็นเพียงกะหล่ำปลีอีกหัวภายในตะกร้าของเขา ด้วยความมั่งคงที่ถล่มสวรรค์นี้เขาสามารถหยิ่งยโสได้ทุกที่ที่ไป

การแสดงออกของหวังฟู่เฮากลายเป็นน่าเกลียด แต่เขาไม่สามารถทำสิ่งใดได้ แม้แต่ลูกหลานตระกูลหวังฟู่ราชันสมุนไพรเองก็ยังมีจำกัด นอกจากนี้รากของมันยังเป็นของขวัญที่จะมอบให้กับหมิง เย่เสวียเพื่อสร้างความโปรดปรานจากนาง  แต่วันนี้เขาต้องเอามันออกมาเดิมพัน

เขานั่นมั่นใจในการเดิมพันนี้อย่างมาก ทว่าความมั่นใจของเขาก็ถูกทำลายยามหลี่ฉีเย่หยิบจักรพรรดิสมุนไพรออกมา

ในเวลาเดียวกัน ใบหน้าของราชันเพลิงสมุนไพรเต็มไปด้วยความอิจฉาและเกลียดชัง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอิจฉา ควรจะรู้ว่าเขามาจากหุบเขากลืนสวรรค์ หนึ่งนิกายสองจักรพรรดิ ! แต่เขาในฐานะศิษย์ ก็ยังเทียบกับนักปรุงยาไร้ชื่อไม่ได้ นี้จะไม่ให้เขาคลั่งได้อย่างไร ?

หากไม่ใช่ภูเขาแอลป์ ราชันเพลิงสมุนไพรจะพุ่งเข้าไปจับตัวหลี่ฉีเย่และขโมยเอาสมุนไพรทั้งหมดของเจ้าสารเลวนี้ออกมา !