688

ตอนืที่ 688 ราชันเมเปิ้ล

ทักษะก่อนหน้านี้ของหลี่ฉีเย่นั้นคือ " สะบั้นดาบใบหลิวอมตะ " แต่หญิงสาวคนนี้ปลดปล่อยมันออกมาได้แบบเดียวกับหลี่ฉีเย่ราวกับนางเคยเรียนรู้มาก่อน

" น่าสนใจ " หลี่ฉีเย่พลิกฝ่าบือของเขาก่อนจะกลายเป็นกระบี่และไปเผชิญกับทักษะดาบที่กดขี่ตรงหน้า อำนาจของหลี่ฉีเย่นั้นมีเพียงพออยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อเขาใช้หนึ่งในแปดกระบี่สะบั้นสวรรค์จึงทำให้มันสมบูรณ์แบบอย่าง มันเต็มไปด้วยอำนาจที่เกรี้ยวกราดและความเป็นทรราช !

" ปังง ! " แม้ว่าสาวน้อยนั้นจะใช้ทักษะดาบที่ดี นางก็ยังคงพ่ายแพ้หลี่ฉีเย่อีกครั้ง ดังเช่นก่อนหน้านางได้ถอยหลังไปหลายก้าว

" แม้ว่าเจ้าจะเรียนรู้ทักษะนี้ได้ แต่มันก็ยังมีช่องเวลาสำหรับคนที่เข้าใจแก่นแท้ของมัน " หลี่ฉีเย่ส่ายหัวและเอ่ย " ถึงอย่างนั้นนี้ก็ยังน่าประทับใจ สามารถเรียนรู้มันได้เพียงมองผ่าน...นี้อาจจะดีกว่ากระดูกอมตะของสาวน้อยเหม่ย "

สาวน้อยเหม่ยที่หลี่ฉีเย่เอ่ยถึงนั้นเหม่นซูเหยาจากนิกายแม่น้ำนิรันดร์ !

" ฮึ่ม ! เจ้าคิดว่าเจ้าเก่งมากรึไง ? ใครบอกว่าเข้าไม่สามารถเข้าใจแก่นแท้ของมันได้ ? " สาวน้อยปริศนานี้แค่นเสียงและเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ ท่าทางตอนนี้ของนางดูแย่อย่างมากก่อนจะหรี่ดวงตาลง วินาทีต่อมานางก็เปลี่ยนฝ่ามือของนางกลายเป็นกระบี่พุ่งไปหาหลี่ฉีเย่ นี้เป็นหนึ่งในทักษะแปดกระบี่สะบั้นสวรรค์ที่หลี่ฉีเย่ใช้ก่อนหน้า

สิ่งนี้น่าประหลาดคือกระบี่ที่ออกมาจากมือของนางนั้นมีกลิ่นอายที่กดขี่อย่างมาก

หลี่ฉีเย่ขยับร่างกายของเขาด้วยความเร็วที่หน้าเหลือเชื่อและหลบการโจมตีของนางอย่างง่ายดาย

ฉากนี้ทำให้นายหญิงฉีเยียนที่ยืนอยู่ด้านข้างประหลาดใจ สาวน้อยคนนี้สามารถเรียนรู้ทักษะได้เพียงการมองครั้งเดียว - น่ากลัวเกินไป ! ความสามารถที่ราวกับสัตว์ประหลาดเช่นนี้คืออะไรกัน !?

หญิงสาวนั้นหยุดทันทีหลังจากเห็นหลี่ฉีเย่หลบกระบี่ได้ในพริบตา นางนั้นลดการป้องกันลงก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจัง " นั้นมันทักษะแบบใดกัน ? หรือมันมาจากคัมภีร์ใด? ข้าไม่สามารถมองผ่านและเรียนรู้มันได้ !  "

มันไม่แปลกที่สาวน้อยคนนั้นจะไม่สามารถมองเห็นเทคนิคการเคลื่อนไหวของหลี่ฉีเย่ได้เพราะว่านั้นคือการไร้นภาอมตะ ! นอกจากนี้กายาของเขายังมาจากคัมภีร์ที่ลึกลับที่สุดในโลก แม้แต่อัจฉริยะที่ยอดเยี่ยมในยุคนั้นก็ยังไม่มีใครเข้ามันได้ในการมองเพียงครั้งเดียว

" เป็นเรื่องปกติที่เจ้าจะไม่สามารถมองผ่านมัน " หลี่ฉีเย่อมยิ้มเอ่ย " หากเจ้าสามารถมองผ่านมันได้เพียงการมองเพียงครั้งเดียวนั้นแหละจะแปลก เจ้าจะทำให้คนนับไม่ถ้วนกระโดดน้ำฆ่าตัวตายหากเจ้าสามารถทำสิ่งนั้นได้ "

" ฮึ่ม ! เจ้าคิดว่าเจ้าเท่ห์มากหรือไง ? " สาวน้อยปริศนาแค่นเสียงเอ่ย " มันไม่ใช่คัมภีร์กายาหรืออย่างไร ? ข้ารู้จักคัมภีร์กายาเล็กน้อย "

หลี่ฉีเย่เอ่ยอย่างาสบายๆ " ดังนั้นเจ้าอยากจะลองอีกครั้ง ? "

นัยน์ตาของหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะมีแสงเจิดจ้าออกมา นางนั้นใจร้อนและอดไม่ได้ที่จะต้องการกายาอมตะของหลี่ฉีเย่อีกครั้ง ทว่านางกังวลบางอย่างก่อนจะส่ายหัวเอ่ย " ข้าจะไม่เล่นกับเจ้าอีกต่อเพราะว่าข้านั้นเกลียดการต่อสุ้มากที่สุด ฮึ่ ข้าจะไปแล้ว ข้าจะไม่เสียเวลากับคนเช่นเจ้า "

" แต่เจ้ายังไม่ได้ขอบคุณข้า " หลี่ฉีเย่เอ่ยกับหญิงสาว

หญิงสาวที่กำลังเดินออกไปหันมามองหลี่ฉีเย่อย่างรังเกียจ " เหอะ ตอนนี้ข้ารู้แล้วเจ้าเป็นคนเจ้าเล่ห์และไม่มีเจตนาดีตั้งแต่แรก ทำไมข้าต้องขอบคุณเจ้า ? ทำไมข้าต้องใช้หนี้ให้เจ้าด้วย ? "

คำตอบของนางทำให้หลี่ฉีเย่ระเบิดเสียงหัวเราะขณะที่หญิงสาวนั้นไม่ได้สนใจและจากไป

" หากเจ้าฉลาดจริงๆ เช่นนั้นโอกาสที่ดีที่สุดของเจ้าก็คิดตามพวกเขา เช่นนั้นบางทีเจ้าอาจจะมีโอกาสออกไปจากภูเขาแอลป์ ไม่เช่นนั้นเจ้าก็ต้องภาวนาไม่ให้บิดาแห่งต้นไม้ลงมือด้วยตัวเอง ไม่เช่นนั้นเจ้าจะไม่สามารถหนีได้แม้ว่าจะมีปีก " หลี่ฉีเย่ตะโกนไล่หลังสาวน้อยปริศนาไป

" ข้ารู้น่า ข้าฉลาดกว่าเจ้ามาก " สาวน้อยนั้นเอ่ยขณะที่ไม่หันกลับมาและหายไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่ต้องการอยู่ที่นี่อีก

" นายน้อยรู้จักนาง ? " นายหญิงฉีเยียนเอ่ยถามหลังจากหลี่ฉีเย่กลับมานั่งเก้าอี้

หลี่ฉีเย่ส่ายหัวและเอ่ย " ข้าไม่รู้จักนาง แต่ผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่น่าสนใจและหายาก "

นายหญิงฉีเยียนกังวลเล็กน้อยจึงเอ่ย " ข้าเองก็ไม่เคยเห็นนางมาก่อน ทว่าชายวัยกลางคนที่มาตามนางก่อนหน้ามีชื่อเสียงอย่างมากเขามาจากปราการป้อมอสูร "

" ปราการป้อมอสูร !?  " สายตาของหลี่ฉีเย่ลงและเผยรอยยิ้มจางๆโดยไม่เอ่ยสิ่งใด

ปราการป้อมอสูรนั้นมีชื่อเสียงอย่างมากในโลกสมุนไพรหิน ในฐานะหนึ่งนิกายสองจักรพรรดิ นอกจากนี้ตำนานยังบอกอีกว่าพวกเขามีอสูรศักดิ์สิทธิ์ที่กลายเป็นมังกร ทว่าไม่มีใครตรวจสอบมันได้

" มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่ปราการป้อมอสูรจะมางานฉลองวันเกิดของบิดาแห่งต้นไม้ ทว่าพวกเขาก็เหมือนกับอาณาจักรนักปรุงยาและตระกูลเจี้ยนหลง ที่ไม่ได้สนใจโลกมาเป็นเวลานาน "  นายหญิงหยุดชั่วครู่ก่อนจะเอ่ย " ทำไมพวกเขาถึงมาไล่จับหญิงสาวเช่นนาง ? "

" นั้นเป็นธุระของพวกเขา สาวน้อยคนนั้นเป็นคนฉลาดมาก ปล่อยให้นางจัดการเถอะ " หลี่ฉีเย่ยิ้มและกล่าวอย่างไม่สนใจ

นายหญิงมองไปที่นายท่านของนางและเอ่ย " นายท่านเป็นนักวางแผนที่ยิ่งใหญ่ผู้ที่หยั่งรู้โลกราวกับอ่านฝ่ามือตัวเอง มีเรื่องหนึ่งที่ข้าไม่ค่อยเข้าใจ เหตุใดบรรดาเชื้อสายจักรพรรดิถึงไม่ได้ค่อยแสดงตัว ? มีเหตุผลเบื้องหลังหรือไม่ ? "

นี้เป็นเรื่องแปลกมากสำหรับโลกสมุนไพรหิน ปราการป้อมอสูรนั้นเป็นหนึ่งนิกายสองจักรพรรดิ , ตระกูลเจี้ยนหลงนั้นมีสาม , อาณาจักรนักปรงุยานั้นน่ากลัวมากกว่าเพราะมีสามจักรพรรดิและสามนักปรุงยาจักรพรรดิ ถึงอย่านั้นสัตว์ประหลาดเหล่านี้ก็ล้วนเก็บตัวและไม่สนใจโลก

ความจริง ขุมอำนาจจำนวนมากและเหล่าผู้ฝึกตนได้ประโยชน์จากสิ่งนี้ พวกเขารู้สึกว่าเหล่าตัวตนชั้นสูงนั้นไม่ต้องการแข่งขันกับใครเพราะพวกเขาอยู่บนจุดสูงสุดของโลกแล้ว

ทว่านายหญิงนั้นไม่เห็นด้วยและมีความรู้สึกว่าเรื่องนี้มีเหตุผลที่ละเอียดอ่อนอยู่

วันนี้นางอดไม่ได้ที่จะถามคำถามนี้กับหลี่ฉีเย่เพราะมันค้างคาใจมานาน ในมุมมองของนางไม่มีอะไรที่หลี่ฉีเย่ไม่รู้

" การเก็บตัวเงียบไม่ใช่สิ่งไม่ดี พวกเขานั้นเห็นหลายสิ่งหลายอย่างและเข้าใจได้ว่ายังมีภุเขาสูงกว่าอยู่เสมอ เชื้อสายอย่างอาณาจักรนักปรุงยานั้นก่อตั้งมาตั้งแต่ยุครกร้าง และอยู่มาหลายล้านปีโดยไม่ล้มลง ประสบการณ์สอนพวกเขามามากและเข้าใจอันตรายในโลกได้  " หลี่ฉีเย่อธิบายด้วยรอยยิ้ม

แม้ว่านายท่านของนางจะไม่ให้คำตอบ แต่นายหญิงก็ไม่ได้เอ่ยถามอีกและกล่าว " นายท่าน พรุ่งนนี้ราชันเมเปิลจะมาพบ "

หลี่ฉีเย่เพียงพยักหน้าและไม่เอ่ยสิ่งใดอีก

วันรุ่งขึ้น ราชันเมเปิ้ลนั้นมายังหุบเขาของพวกเขา เขาเป็นผู้เชียวชาญที่ดูเก่าแก่ ทว่าพลังงานในสายเลือดของเขายังแข็งแกร่งราวกับวัยกลางคน คนที่ได้เห็นพลังงานนี้จะรู้ได้ทันทีว่าเขาอยู่ได้อีก สองถึงสามพันปีอย่างไม่มีปัญหา

เขาเป็นยอดศิษย์ของบิดาแห่งต้นไม้และข่าวลือว่าระดับการบ่มเพาะของเขาไม่มีใครรู้ นอกจากนี้ตัวเขายังเป็นผู้รับผิดชอบภูเขาแอลป์ ด้วยสถานะดังกล่าวแม้แต่เชื่อสายราชวงศ์ก็ไม่กล้าจะแสดงความจองหองต่อหน้าเขา

ทว่าไม่ว่าบุคคลนั้นจะเป็นใครหรือมีต้นกำเนิดอย่างใด มันก็ไม่ได้ทำให้หลี่ฉีเย่ตกตะลึง ตอนที่ราชันเมเปิ้ลมาถึงหลี่ฉีเย่นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างเงียบๆ

ทว่าราชันเมเปิ้ลก็ไม่ได้บอกให้เขาออกมาตอนรับ แม้ว่าเขาจะเป็นผู้ปกครองภูเขา เขาก็ยังคงแสดงออกอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวยามออยู่ต่อหน้าหลี่ฉีเย่ เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับหลี่ฉีเย่มาก่อน ดังนั้นเขาจึงไม่แสดงอาการดูถูกใดๆ

พวกเขาพูดคุยและแลกเปลี่ยนความคิดกันก่อนที่เขาจะเอ่ยถามหลี่ฉีเย่ " ข้าได้ยินว่านายน้อยหลี่เป็นสุดยอดนักปรุงยา ดังนั้นข้าสงสัยว่าข้ามีเกียรติพอที่จะได้เห็นมันหรือไม่ ? "

หลี่ฉีเย่มองไปทีราชันและเอ่ย " ในเมื่อเจ้านั้นมาพบข้าโดยเฉพาะ เช่นนั้นไม่ต้องเอ่ยให้มากความ บอกธุระของเจ้ามา "

ราชันเมเปิ้ลเงียบชั่วครู่ก่อนจะเอ่ย " ข้ามาที่นี่เพื่อพบนายน้อยโดยปราศจากเจตนาร้าย ข้าได้ยินว่าเทพผู้พิทักษ์ของท่านลงมือ ข้าต้องการู้สถานะล่าสุดของเขา "

คิ้วของหลี่ฉีเย่ยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย " กล่าวให้ตรง ไม่มีจำเป็นต้องอ้อมค้อม "

ราชันเมเปิ้ลหยุดชั่วครู่และเอ่ย " ข้าได้ยินมาว่านายน้อยเชื่อมต่อกับเทพผู้พิทักษ์ได้ และปรมาจารย์ของข้าต้องการจะพูดคุยกับเทพผู้พิทักษ์ นายน้อยช่วยข้าได้หรือไม่ ? "

" นี้ไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการได้ยิน " หลี่ฉีเย่ส่ายหัวเอ่ย " มันดูเหมือนเจ้าจะไม่มีอะไรจะพูดนะ เช่นนั้นกลับไป กลับมาอีกครั้งหลังจากเจ้าคิดทุกอย่างรอบคอบแล้ว แต่ความอดทนของข้ามีจำกัด เจ้ายังมีโอกาสก่อนที่ข้าจะจากไป "

ราชันเมเปิ้ลอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง เขาได้ยินเกี่ยวกับความหยิ่งยโสของหลี่ฉีเย่ แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่ามันจะถึงระดับนี้ - ไม่น่าเชื่ออย่างแท้จริง หนึ่งต้องรู้ว่าด้วยสถานะของเขาการมาเยี่ยมหลี่ฉีเย่ด้วยตัวเองนับว่าเป็นเกียรติเพียงพอ แต่ตอนนี้หลังจากพูดคุยไม่นานหลี่ฉีเย่กล้าที่จะไล่เขาไป แม้แต่เชื้อสายราชวงศ์ก็ยังไม่กล้าทำเช่นนี้

แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยพอใจ แต่เขาก็เป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ ดังนั้นเขาจึงรักษาความสงบไว้ได้และกล่าวอย่างจริงจัง " นายน้อยหลี่ ข้ามาด้วยความจริงใจจริงๆ "

หลี่ฉีเย่ขี้เกียจเกินไปที่จะมองเขาและเอ่ย " หากเจ้ามาด้วยความจริงใจจริงๆ เช่นนั้นเอ่ยสิ่งที่ต้องการออกมา ไม่จำเป็นต้องพูดเป็นวงกลม เทคนิคนี้อาจจะหลอกลวงคนอื่นแต่ไม่ใช่ข้า หากเจ้าไม่ต้องการจะพูดข้าจะไม่บังคับ แต่อย่าพยามทดสอบความอดทนของข้าเพราะมันมีจำกัด "

" หากนายน้อยเชื่อเช่นนั้น ข้าคงไม่สามารถทำสิ่งใดได้ ข้าคงต้องขอลา " ราชันเมเปิ้ลกล่าวอย่างไม่มีความสุข ก่อนจะลุกจากไป

คนอื่นอาจจะระเบิดความไม่พอใจออกมา ทว่าในฐานะของผู้ปกครองภูเขาแอลป์ เขายังเก็บอาการไม่พอใจไว้เป็นอย่างดี

นายหญิงฉีเยียนที่ยืนด้านข้างตกตะลึง นางไม่คิดว่าการพบกันจะจบลงเช่นนี้...