686

อนที่ 686 ความลังเลของนายหญิงฉีเยียน

" ข้าชอบคนที่ตรงไปตรงมา " หลี่ฉีเย่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม " ข้าหวังว่าเจ้าจะนำข่าวดีมาบอกข้าได้ อย่าทำให้ข้าผิดหวัง "

เทียยี่สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะผสานมือของเขาต่อหลี่ฉีเย่และเอ่ย " นายน้อยโปรดมั่นใจ ว่าจะได้รับข่าวดีจากปีศาจตัวน้อยคนนี้ "

หลังจากกล่าวเสร็จเขาก็มุดดินและหายไปตัวไป

หลี่ฉีเย่ยังคงยิ้มและไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เขายังนั่งอยู่บนเก้าอี้ราวกับไม่เกิดอะไรขึ้น

ในตอนบ่าย นายหญิงฉีเยียนกลับมาและเห็นหลุม นางประหลาดใจและเอ่ยถาม " นี้มัน..? "

" ไม่มีอะไร เพียงแค่หนูขุดขึ้นมา ไม่มีอะไรน่าตื่นตระหนก " หลี่ฉีเย่เอ่ย

แม้ว่าหลี่ฉีเย่จะกล่าวเช่นนั้น นางก็ยังคงมองไปที่หลุม นางกังวลว่าจะมีบางสิ่งเกิดขึ้น

หลี่ฉีเย่อ่านความคิดนางออกและเอ่ย " อย่าได้กังวล ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นพวกเราจะปลอดภัย นอกจากนี้ไม่ใช่เจ้ากล่าวว่าพวกเรามาที่นี่เพื่อฉลองวันเกิด ไม่ใช่เพื่อสร้างปัญหา ไม่ใช่รึ ? "

นายหญิงฉีเยียนเพียงอมยิ้ม นางไม่ได้เอ่ยกับเรื่องนี้ต่อ ก่อนจะนั่งลงและเริ่มนวดไหล่ให้กับเขา

มีเพียงหลี่ฉีเย่ที่สามารถเพลิดเพลินไปกับการกระทำดังกล่าวได้ เขานั้นหลับตาและสนุกกับสัมผัสที่นุ่มนวลจากนายหญิง

จากนั้นไม่นานเขาก็เปิดตาและมองไปยังนายหญิงฉีเยียนที่งดงาม ก่อนจะอมยิ้มเอ่ย " ข้าชอบคนเช่นเจ้า นุ่มนวลราวกับสายน้ำ ใส่ใจและเต็มไปด้วยความอดมน..."

นายหญิงฉีเยียนั้นทำเพียงยิ้มตอบสนอง แน่นอนนางไม่ได้เข้าใจผิดเกี่ยวกับเจตนาของหลี่ฉีเย่ นางรู้ดีว่าหลี่ฉีเย่ไม่ได้หมายถึงเสน่ห์แบบชายหญิง

" ข้าเชื่อในตัวนายน้อย ด้วยความสามารถของท่าน ท่านแน่นอนจะต้องมีอนาคตที่ยิ่งใหญ่ " นายหญิงฉีเยียนนวดไหล่ของเขาก่อนจะเอ่ย " แต่ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับต้นกำเนิดของท่านเลย "

นางนั้นมั่นใจว่าเขาจะกลายเป็นนักปรุงยาจักรพรรดิที่มีชื่อเสียงในโลกสมุนไพรหินในอนาคต - นี้ไม่ต้องถาม ทว่านางนั้นกังวล โดยเฉพาะต้นกำเนิดของเขา

แน่นอนนางรู้ดีว่าหลี่ฉีเย่ไม่ต้องการอะไรจากนาง โดยเฉพาะความงามของนางหรือประเทศไผ่ยักษ์ เขานั้นสามารถรับพวกมันได้ง่ายๆ

" ฉีเยียน เจ้ากำลังมองไปผิดทางแล้ว " หลี่ฉีเย่ค่อยๆส่ายหัวและเอ่ย " ข้าไม่ได้สนใจเกี่ยวกับตำแหน่งนักปรุงยาจักรพรรดิ สำหรับความกังวลของเจ้า ต้นกำเนิดของข้านั้นไม่สำคัญ เจ้าเพียงต้องรู้อย่างเดียว หากติดตามข้าเหมือนเจ้าได้ติดตามจักรพรรดิอมตะในอนาคต และจะเหนือยิ่งกว่าจักรพรรดิอมตะ ติดตามข้าเหมือนกับเจ้าได้ติดตามตัวตนที่อยู่บนจุดสูงสุดของโลก.."

" เมื่อวันนั้นมาถึง เทพจะต้องสั่นสะเทือน ทุกเผ่าพันธ์ุในโลกจะก้มกราบต่อหน้าพวกเรา ราชันเทพในหมู่คนที่ติดตามข้าล้วนเป็นตำแหน่งที่ต่ำที่สุด หากเทพอมตะยังคงมีชีวิตอยู่ เข้าจะมาอยู่ภายใต้ธงของข้า หากมังกรที่แท้จริงยังมีชีวิตอยู่ พวกมันจะปรากฏตัวและแสดงความเคารพต่อหน้าพวกเรา ! ข้าคือผู้ปกครองเก้าโลกแต่เพียงผู้เดียวและกุมเวลาไร้สิ้นสุด ข้าคนเดียวคือผู้เป็นนิรันดร์ ! "

คำพูดเหล่านี้ราวกับเขากำลังพึมพำกับคนรักก่อนที่เขาจะนอนหลับ คำพูดที่ราวกับฝันเหล่านี้ออกมาจากปากของหลี่ฉีเย่อย่างสบายๆ

เหนือยิ่งกว่าจักรพรรดิอมตะ ? ทำให้เทพต้องสั่นสะเทือนและเทพอมตะและมังกรที่แท้จริงแสดงความเคารพ !? คำกล่าวเหล่านี้บ้าบออย่างแท้จริง มีเพียงคนโง่หรือบ้าเท่านั้นที่จะกล้าพูดคำเหล่านี้ !

ทว่านายหญิงยังคงฟังคำกล่าวที่ราวกับความฝันของเขาเงียบๆและนวดเขาอย่างแผ่วเบา

นางเคยได้ยินคำกล่าวเหล่านี้มาก่อนยามอยู่ด้านนอกเมืองหลวง ทว่าในตอนนี้ความรู้ของนางต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ในเวลาเดียวกัน ใจนางเต็มไปด้วยความสังสัย แต่มันก็ยังสั่นสะเทือนจากคำกล่าวเหล่านี้ !

ในเวลานี้ หลี่ฉีเย่เปิดดวงตาของเขาก่อนจะยืนมือไปจับคางที่ละเอียดอ่อนบนใบหน้าที่งดงามของนายหญิง จากเขาก็ลูบแก้มของนายหญิงอย่างแผ่วเบา

การกระทำนี้คนอื่นอาจจะมองว่าหยาบคายและไม่สุภาพ แต่การสัมผัสของหลี่ฉีเย่ไม่มีอารมณ์ใดๆ มันสงบและเป็นไปอย่างธรรมชาติ

" ฉีเยียน จิตใจของเจ้านั้นสั่นไหวไม่หยุดราวกับเด็กตัวน้อยที่หวาดกลัว " หลี่ฉีเย่อมยิ้มขณะสัมผัสแก้มของนาง

จิตใจของนายหญิงค่อยๆกลับมา แต่นางก็ยังคงงุนงง ขณะเดียวกันหลี่ฉีเย่ก็ดึงมือของเขากลับก่อนจะเอ่ย " มันไม่มีอะไรน่าแปลกใจเพราะไม่มีอะไรที่ซ่อนจากสายตาข้าได้ มันไม่ยากเลยที่จะมองผ่านความคิดของเจ้า "

นายหญิงถอนหายใจและเอ่ย " นายน้อยสำหรับข้า นี้เป็นการตัดสนใจครั้งยิ่งใหญ่ของชีวิต "

" ข้ารู้ " หลี่ฉีเย่อมยิ้มเอ่ย " เรียกข้าว่านายท่าน ข้าชอบมันเป็นเพราะมันเป็นสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์อย่างมาก "

หากคนอื่นผู้เช่นนี้มันอาจจะฟังดูหื่นกาม ทว่าเมื่อมันออกมาจากปากของหลี่ฉีเย่ มันราวกับเป็นสิ่งที่เขาสมควรจะถูกเรียก

" นายท่าน..." นายหญิงนั้นกล่าวอย่างแผ่วเบาและกระซิบที่ข้างหู นางนั้นราวกับไม่สามารถปฏิเสธคำร้องขอของเขาได้ และทำมันอย่างเขินอาย

หลี่ฉีเย่ปิดดวงตาของเขาขณะที่ฟังคำเรียกขานที่อ่อนโยน สำหรับเขานี้เป็นความสุขในฐานะที่อยู่มายาวนาน

หลังจากเพลิดเพลินกับคำกล่าวของนายหญิง หลี่ฉีเย่ก็เอ่ยช้าๆ " ข้าเข้าใจความกังวลของเจ้าและสามารถบอกเกี่ยวกับต้นกำเนิดข้าได้เล็กน้อย ข้าไม่ได้มาจากโลกสมุนไพรหิน แต่ข้ามาจากโลกจักรพรรดิมนุษย์ "

หลี่ฉีเย่นั้นชอบฉีเยียนและไว้วางใจนางอย่างมาก เขาไม่ค่อยมีความอดทนเช่นนี้ ถ้าเป็นสตรีคนอื่นเขาขี้เกียจที่จะพูด และมันก้หายากอย่างมากที่เขาจะอดได้เช่นนี้

นายหญิงรู้สึกตกตะลึงหลังจากได้ยินเรื่องนี้ นางนั้นคิดอย่างรอบคอบเกี่ยวกับเรื่องนี้และรู้สึกว่ามันไม่แปลก หลี่ฉีเย่เป็นมังกรในหมู่บุรุษ แต่ตัวตนเช่นเขากับไม่มีใครรู้จัก ดังนั้นการมาจากโลกอื่นเป็นคำอธิบายที่เหมาะสมที่สุด

นางนั้นอดไม่ได้ที่จะเอ่ยหลังจากได้ยิน " แต่สะพานของเก้าโลกไม่ได้เชื่อมกันแล้ว..."

หลี่ฉีเย่อย่างสบายๆ " แม้ว่าสะพานระหว่างเก้าโลกจะพังทลาย แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับข้าที่จะเดินทางท่องเก้าโลก "

นายหญิงนั้นเชื่อคำกล่าวของหลี่ฉีเย่ถึงแม้มันจะดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ก็ตาม ทว่านางก็ยังถูกแช่แข็งจากข้อมูลที่พึงได้รับมา

หลี่ฉีเย่เปิดดวงตาของเขาเพื่อมองใบหน้าที่งดงามของนางและเอ่ย " อะไรกัน ? เจ้าจมอยู่ในความคิดมากเกินไปอีกแล้ว ? "

นางหญิงนั้นหน้าแดงก่ำ ขณะที่นวดไหล่ของหลี่ฉีเย่นางก็เอ่ย " ปรมจารย์แบบใดกันที่สามารถฝึกฝนเทพเซียนเช่นนายน้อยได้ ? "

" เจ้ากล่าวผิดแล้ว ในเก้าโลกไม่มีใครเหมาะจะเป็นอาจารย์ข้า " หลี่ฉีเย่หัวเราะและเอ่ย " นอกจากนี้ข้าไม่ใช่เทพเซียน แต่เป็นจอมโหดเหี้ยม ในโลกจักรพรรดิมนุษย์ ในโลกจักรพรรดิมนุษย์ผู้คนเรียกข้าว่า สัตว์ประหลาดที่ดุร้าย และข้าค่อนข้างชอบมัน "

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ นายหญิงอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มเอ่ย " ดังนั้นนายน้อยก็ยังมีชีวิตที่ดีในโลกจักรพรรดิมนุษย์ " คำกล่าวเหล่านี้อ่อนโยนจนทำให้หัวใจของผู้คนสั่น

หลี่ฉีเย่อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มเอ่ย " งั้นตอนนี้เจ้าสนใจแล้ว ? หากเจ้าติดตามข้า ประเทศไผ่ยักษ์แน่นอนว่าจะปลอดภัย ข้าเชื่อว่าเจ้าจะหาผู้ปกครองที่ดีได้ รวมกับมันเป็นดินแดนที่สงบไม่จำเป็นต้องแข่งขันกับคนที่เหลือ ด้วยไผ่ยักษ์ที่คุ้มกันอยู่ มันยังยืนอยู่ไปได้อีกหลายล้านปี "

นายหญิงนั้นหัวเราะอย่างอ่อนโยนก่อนจะกล่าว " นายท่านเป็นคนที่โดดเด่นและหยิ่งยโสมากที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา บางครั้งข้าก็สงสัยว่าท่านไปเอาความมั่นใจเหล่นนี้มาจากไหน ? " นายหญิงฉีเยียนอดไม่ได้ที่จะเผยความคิดของนางต่อหลี่ฉีเย่

หลี่ฉีเย่ยิ้มแต่ไม่ตอบ นายหญิงยังคงนวดไหล่ให้เขาอย่างนุ่มนวล พวกเขาค่อยๆปรับตัวเขากับบทบาทของตัวเองอย่างช้าๆ

" การเดินทางวันนี้่ของเจ้าเป้นอย่างไร ? " หลี่ฉีเย่เอ่ยถามขณะที่เพลิดเพลินไปกับการนวดที่นุ่มนวล

นางเอ่ยอย่างเสียงเบา " มันมีขุมอำนาจมากมายในอาณาจักรนักปรุงยาที่ต้องการจะเป็นพันธมิตรกับประเทศไผ่ยักษ์ พวกผู้นำนิกายและขุนนางชั้นสูงพยามหาเป้าหมายของพวกเรา "

" ไม่น่าแปลกใจ " หลี่ฉีเย่หัวเราะเอ่ย " โลกของผู้ฝึกตนคือผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ เมื่อเจ้ามีพลังเพียงพอแล้วจะมีคนมาเคาะประตูบ้านเอง "

นายหญิงนั้นไม่ต้องการจะเอ่ยถึงเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้เพราะกลัวจะทำให้อารมณ์ที่ดีของหลี่ฉีเย่หายไป นางค่อยๆออกแรงนวดและเอ่ย " ทว่าบรรพชนปีศาจจากภูเขาแอลป์นั้นมาหาข้า เขากล่าวว่าราชันเมเปิลต้องการพบท่าน ท่านต้องการพบเขาหรือไม่ ? "

" ราชันเมเปิล ? " หลี่ฉีเย่เอ่ย " ศิษย์ของบิดาแห่งต้นไม้แอลป์ ? "

" ไม่ใช่ " นายหญิงฉีเยียนกล่าวอย่างนุ่มนวล " ในแง่ของความอาวุโส ราชันเมเปิลเป็นหนึ่งในยอดศิษย์ชั้นยอดของบิดาแห่งต้นไม้ เขาต้องการพบนายท่านและเอ่ยถามคำถามบางอย่าง "