685

ตอนที่ 685 ความกลัวของเทียยี่

" อ้าา..." เทียยี่รีบคลานออกมาจากพื้นและเอ่ย " หากนายน้อยต้องการข้าจะตอบรับการเรียกของท่านตลอดเวลา ดังนั้นพวกเราแน่นอนว่าอยู่ข้างเดียวกัน "

คนที่ปรากฏคนนี้คือปีศาจมดเทียยี่จากภูเขายอดสวรรค์ ในเวลานี้เขานั้นยิ้มแห้วก่อนจะเกาศีรษะของตัวเอง ทว่าขณะหัวเราะเขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองกระทิงมังกรด้านข้าง

" งั้นรึ ? เจ้าจะตอบรับการการเรียกของข้า ? " หลี่ฉีเย่มองเขาและเอ่ย " เจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อขโมยกระทิงของข้าหรอกรึ ? "

" ม่อออ ! " กระทิงตัวนั้นยกศีรษะขึ้นและร้อง ท่าทางของมันทำให้เทียยี่ตกใจ

" ไม่ ไม่ ไม่ นายน้อยเข้าใจผิดแล้ว " เทียยี่รับปัดมือของเขาเพื่ออธิบาย " แม้ว่าข้าจะกล้ามากกว่าอีกร้อยเท่า ไม่สิ กล้ามากกว่านี้อีกพันเท่า ข้าก็ไม่กล้าที่จะคิดเช่นนั้น นอกจากนี้กระทิงศักดิ์สิทธิ์ของนายนั้นยังหาตัวจับยากและเป็นสิงที่ไม่เหมือนใคร นอกจากนายน้อยแล้ว ไม่มีใครได้รับของเช่นนี้.."

เทียยี่นั้นไม่เพียงพูดกับหลี่ฉีเย่ แต่มันยังพูดกับกระทิงศักดิ์สิทธิ์ กระทิงนั้นพอใจกับคำกล่าวของหลี่ฉีเย่ก่อนจะกลับไปนั่งลง

หลี่ฉีเย่ขี้เกียจเกินไปที่จะตอบสนองการเยินย่อของเทียยี่และเอ่ย " ข้านั้นเห็นคนขี้ประจบมามาก แต่ไม่มีใครอยู่ระดับเดียวกับเจ้า สามารถทำให้กระทิงนี้พอใจได้ เป็นความสามารถที่หายากจริงๆ "

ปีศาจมดนั้นทำเพียงหัวเราะหลังจากได้ยินคำกล่าวของหลี่ฉีเย่อย่างไม่อาย

หลี่ฉีเย่มองไปที่ปีศาจและเอ่ย " เจ้าไม่ได้อยู่ที่ภูเขายอดสวรรค์ ? ทำไมถึงมาที่ภูเขาแอลป์ ? "

" ข้ามาที่นี่เพื่อ..." เทียยี่นั้นกำลังจะเอ่ย แต่หลี่ฉีเย่สะบัดมือและหยุดเขาอย่างรวดเร็ว " หากเจ้าจะบอกว่ามาเพื่อทำงานกับข้า เช่นนั้นลืมมันซะ หากเจ้าโกหกมากเกินไป เจ้าเชื้อหรือไม่ว่าข้าจะสับเจ้าเป็นชิ้นๆ "

" อ้าา.." เทียยี่รีบเอ่ย " นายน้อยล้อข้าเล่นแล้ว ข้ามาที่นี่เพื่อต้องการเห็นโลกและมาร่วมฉลองให้กับบิดาแห่งต้นไม้เหมือนทุกคน นี้เป็นโอกาสที่หายากที่จะเปิดหูเปิดตาของข้า แน่นอนหากนายน้อยต้องการความช่วยเหลือข้าล้วนยินดี "

หลี่ฉีเย่เหลือบมองเขาและเอ่ย " เจ้าต้องการจะเปิดหูเปิดตาโดยการลอบเข้ามาทางใต้ดิน ? "

" นั่นมัน..." เทียยี่หัวเราะแห้งและเอ่ย " เรื่องนั้น...ข้านั้นเป็นตัวตนที่ต่ำต้อย หากข้ามาทางหน้าประตูเกรงว่าจะไม่ได้เข้ามา นอกากนี้บิดาแห่งต้นไม้แอลป์เป็นคนที่เมตตาและใจดี เขาคงไม่มาใส่ใจกับการกระทำของข้า "

" งั้นรึ ? " หลี่ฉีเย่ลูบคางของเขาก่อนจะมองไปยังเทียยี่ นี้ทำให้เทียยี่หวาดกลัว สัญชาตญาณของเขาบอกว่ามีเรื่องเลวร้ายกำลังเกิดขึ้น

" หากนายน้อยไม่มีอะไรแล้ว เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัว ข้าไม่ต้องการรบกวนเวลาที่เงียบสงบของนายน้อย " เทียยี่รีบเอ่ยลาหลี่ฉีเย่อย่างรวดเร็ว

" ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ ในเมื่อเจ้าใช้เวลานานกว่าจะมาถึงที่นี่ได้ ทำไมเราไม่มานั่งคุยกันหน่อย ? " หลี่ฉีเย่เอ่ย

เมื่อได้ยินหลี่ฉีเย่เอ่ยถึงการ ' นั่งคุยกัน ' เทียยี่รู้ได้เลยว่าเรื่องไม่ดีกำลังจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน จิตใจของเขาเต็มไปด้วยความกลัวและเอ่ย " นายน้อยปีศาจตัวนี้ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ เช่นนั้นคงไม่สามารถนั่งคุยกับ.." เทียยี่เอ่ยขณะก้าวถอยหลัง

" ข้าจะไม่หยุดเจ้าหากเจ้าต้องการจะไป แต่ข้าอาจจะบังเอิญทำข่าวเกี่ยวกับคนที่ลักลอบเข้ามาหลุดไป เช่นนั้นจะดีรึ ? " หลี่ฉีเย่เอ่ยอย่างสบายๆ

" ไม่ดี ไม่ดี " เทียยี่ตกใจกับคำกล่าวนี้และรีบเอ่ย " อ่าา...นายน้อย ท่านเข้าใจบางอย่างผิดแล้ว ข้านั้นมีความสุขที่จะช่วยเหลือนายน้อยไม่ว่าจะเวลาหรือสถานที่ใด เพียงท่านเอ่ยต่อให้บุกน้ำลุยไฟข้าก็ไม่ลังเล "

" บุกน้ำลุยไฟ ? " หลี่ฉีเย่หรี่ดวงตาของเขาก่อนจะเอ่ย " สหายเต๋าท่านนี้ คำกล่าวของเจ้าเกินไป มันไม่จำเป็นจะต้องบุกน้ำลุยไฟ ข้าเพียงต้องการถามบางอย่างจากเจ้า "

เทียยี่กลายเป็นหมดหวังหลังจากเห็นการแสดงออกของหลี่ฉีเย่และเอ่ย " นายน้อยโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย  เพียงแค่บอกข้ามาว่าท่านต้องการสิ่งใด "

" ช่างตรงไปตรงมา " หลี่ฉีเย่ปรบมือของเขาและเอ่ย " ข้านั้นไม่ได้เป็นคนที่มีคุณธรรมนัก แต่ข้าชอบคนที่ตรงไปตรงมาเช่นนั้น ทุกวันนี้ช่างหายาก อ่า "

ตอนนี้เทียยี่ได้รับรู้ชะตากรรมของเขาก่อนจะก้มหัวของเขาและเอ่ย " นายน้อยต้องการให้ข้าทำอะไร ? "

" เจ้าบอกข้าว่ามดเหล็กเช่นเจ้าชอบขุดหลุมใช่หรือไม่ ? กล่าวให้ถูกก็คือมดเป็นสัตว์อสูรที่ชอบขุดหลุมและซ่อนตัว " หลี่ฉีเย่เอ่ย

" นายน้อยต้องการให้ข้าขุดอะไร ?  " เทียยี่นั้นอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านและคิดถึงเรื่องบางอย่างก่อนจะตะโกนด้วยความหวาดกลัว " นายน้อยคงจะไม่สั่งให้ข้าไปขุดที่นั่นใช่หรือไม่ ? "

" ที่ใดรึ ? " หลี่ฉีเย่แกล้งโง่และเอ่ยถาม " มันยังมีสถานที่ที่มีค่าในสถานที่นี่ด้วยรึ ? "

เทียยี่นั้นรีบปิดปากทันทีและคิดว่าเวลานี้นั้นโชตไม่ดีอย่างมาก ถ้าเขารู้ว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นเขาจะไม่มายุ่งกับหลี่ฉีเย่ นี้เป็นเช่นเดียวกับการขุดหลุมฝังตัวเองหลังจากเสร็จงาน

ในเวลานี้หลี่ฉีเย่จ้องมองเขาก่อนจะเปิดเผยรอยยิ้มและเอ่ยถาม " สหายเทียยี่ เอาเช่นนี้เป็นอย่างไร ไปยังใต้ดินของสถานที่นั้นดู "

" ไม่ ไม่แน่นอน " เทียยี่ส่ายหัวของเขาอย่างรวดเร็วและเอ่ย " นายน้อยโปรดอย่าเข้าใจผิด ข้าไม่รู้จักสถานที่ใต้ดินใดๆเลย "

หลี่ฉีเย่นั่งอยู่เก้าอี้ก่อนจะโบกมือของเขาและเอ่ย " เอาละอย่ามาแกล้งโง่ ทุกคนรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น เจ้าสามารถแสดงความน่าสงสารและอ่อนแอต่อหน้าคนอื่นได้พวกเขาอาจจะเชื่อเจ้า แต่ข้ารู้ดีว่าเจ้าทำอะไรได้บ้าง หากไม่คิดว่าเจ้านั้นไม่มีเจตนาร้าย ข้าจะใช้กำลังบังคับร่างที่แท้จริงของเจ้าออกมาจากภูเขายอดสวรรค์แล้ว "

เทียยี่ยิ้มขมขื่นและไม่เอ่ยสิ่งใดอีก

" ข้าจะไปยังใต้ดินของสถานที่นั้น " หลี่ฉีเย่เอ่ยสบายๆ " ทว่าไม่มีอะไรกว่าการที่เจ้าอยู่ที่นี่อีกแล้ว ข้าจะได้ไม่ต้องเสียเวลามาก นอกจากนี้เจ้ายังเคยไปที่นั้นมากก่อน นี้จึงเป็นการเดินทางที่คุ้นเคย ไม่มีใครจะทำมันได้ง่ายกว่าเจ้าอีก "

" นายน้อยประเมินข้าสูงเกินไป " เทียยี่เผยรอยยิ้มขมขื่น " ที่นี่คือดินแดนของบิดาแห่งต้นไม้แอลป์ ตราบใดที่เขาต้องการรู้ ไม่มีอะไรในพื้นที่นับล้านที่เขาจะไม่รู้ได้ "

ตอนนี้หลี่ฉีเย่เหลือบตามองเขาและเอ่ย " แต่ไม่ใช่ว่าเจ้าก็ยังขุดมันเข้ามารึ? "

เทียยี่สูดลมหายใจเข้าลึกและเอ่ย " นายน้อยข้าจะไม่ซ่อนมันจากท่าน ตัวตนที่ต่ำต้อยเช่นข้าแอบเข้ามา แม้ว่าบิดแหงต้นไม้จะรู้ เขาก็คงไม่มาใส่ใจกับข้า ทว่าหากนายน้อยต้องการให้ข้าขุดไปยังสถานที่นั้น เขาจะฆ่าข้าแน่นอน ข้าไม่กล้าที่ขุดไปยังที่นั้นตั้งแต่รู้ว่ามามีบางอย่างนั้นอยู้ใต้ดิน "

ตอนนี้เขาหยุดก่อนจะเอ่ยต่อ " ลองย้อนกลับไปคิดว่าบิดาแห่งต้นไม้พบข้า เขาคงไม่สนใจว่าข้าจะขุดไปเพราะสาเหตุใด หากนายน้อยรู้เกี่ยวกับใต้ดินของสถานที่แห่งนั้น เช่นนั้นท่านก็ควรจะรู้ว่าสถานที่แห่งนั้นห้ามรบกวน ไม่เช่นนั้นบิดาแห่งต้นไม้จะลงมือสังหารทุกคน ! ในโลกสมุนไพรหินมีสักกี่คนที่ทนความโกรธของเขาได้ ไม่ต้องกล่าวถึงว่าพวกเราทำมันที่ภูเขาแอลป์ ! "

" ข้ารู้ ข้าไม่ได้บอกเจ้าว่าจะขุดมันไปตลอดเส้นทาง ข้าเพียงต้องการเข้าไปใกล้เพื่อดูและเจ้ากลับมารายงานข้าได้ " หลี่ฉีเย่เอ่ย " ข้าเชื่อมั่นในทักษะการขุดของเจ้า ส่วนทักษะการรบหนี...คงไม่จำเป็นต้องเอ่ย "

" นี้มัน..." เทียยี่อดไม่ได้ที่จะลังเลใจหลังจากได้ยินหลี่ฉีเย่เอ่ย

หลี่ฉีเย่เหลือบมองเขาก่อนจะเอ่ย " ข้าจะไม่พูดถึงเรื่องอื่น เจ้ามาจากเมืองหลวงของประเทศไผ่ยักษ์ไปจนถึงภูเขายอดสวรรค์ และตอนนี้เจ้าอยู่ที่ภูเขาแอลป์ ข้ายังต้องเอ่ยอะไรเพิ่มอีก ? "

เทียยี่รู้สึกตกตะลึงกับคำกล่าวนี้ก่อนที่หลี่ฉีเย่จะเอ่ยต่อ " แม้จะคิดว่าเจ้าอาจจะไม่ได้ติดตามข้า แต่เจ้าคิดว่านี้เป็นเรื่องบังเอิญ ? "

เทียยี่ยิ้มอย่างขมขื่นและเอ่ย " ข้ายังมีทางเลือกอื่นหรือไม่ ? "

หลี่ฉีเย่นั่งอยู่บนเก้าอี้และเอ่ย " ไม่ นอกจากเจ้าจะไม่ต้องการขอร้องขอ ข้านั้นเป็นคนที่ไม่เคยขาดสิ่งใด ทุกสิ่งทราบที่ข้าต้องการ ข้าจะได้รับมันทันที...หากเจ้าต้องการข้อร้องข้า เช่นนั้นเจ้าก็ต้องนำสิ่งของที่ล่อใจข้าออกมา หากไม่ เช่นนั้นเจ้าก็ทำภารกิจที่ข้ามอบและแสดงความจริงใจ ตราบเท่าที่ข้าต้องการคนจำนวนมากบนโลกล้วนแต่ตอบรับคำเรีกของข้า เจ้าคิดว่าเจ้าจะมีทางได้รับโอกาสเช่นนี้อีก ? " 

เทียยี่นั้นตกตะลึงจากคำกล่าวของหลี่ฉีเย่ เขาไม่คาดว่าหลี่ฉีเย่จะรู้ทุกอย่างเป็นอย่างดีและเขามั่นใจว่าตัวเองปลอมตัวได้แนบเนียน ทว่ามันดูเหมือนหลี่ฉีเย่จะมองผ่านไป

หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกเขาก็มองหลี่ฉีเย่และเอ่ย " นายน้อยสามารถรักษาอาการของข้าได้ ? "

" บาดแผลของเจ้านั้นมีมานานเกินไปแล้ว และนี้เป็นเรื่องยุ่งยาก  " หลี่ฉีเย่ยิ้มก่อนจะเอ่ยต่อ " ทว่านี้เป็นเพียงสำหรับคนอื่น - มันล้วนไร้ค่ายามอยู่ต่อหน้าข้า แน่นอนว่าเข้าและข้าล้วนไม่รู้จักกัน และไม่ใช่สหาย เช่นนั้นหากเจ้าต้องการบางสิ่ง ไม่ใช่ว่าเจ้าจะต้องแสดงความจริงใจก่อนรึ ? "

จากนั้นหลี่ฉีเย่ก็เอ่ย " แน่นอน หากเจ้าไม่ต้องการมันข้าก็ไม่ได้บังคับ การไปยังใต้ดินของที่นั้นไม่ใช่เรื่องยากสำหรับข้า และแน่นอนว่ามีคนยืนดีที่จะพาข้าไป "

" ไม่ ไม่มีปัญหา " ในเวลานี้เทียยี่ได้ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว " ธุรกิจของนายน้อยคืองานของข้า ปีศาจตัวน้อยเช่นข้ายินดีทำงานกับนายน้อยและแก้ปัญหาให้ท่าน เพียงแค่ท่านเอ่ยคำ ปีศาจตัวน้อยเช่นข้ายินดีทำตามคำสั่ง "