684

ตอนที่ 684 งานฉลองวันเกิด

ผู้เชี่ยวชาญหลายคนที่มาพร้อมกับเจ้าล้วนเต็มไปด้วยความเกลียดชังขณะมองหลี่ฉีเย่ หลังจากได้ยินคำกล่าวของบรรพชนปีศาจ

สถานที่แห่งนี้เป็นภูเขาแอลป์ที่ที่ทุกคนมาร่วมฉลองให้กับบิดาแห่งต้นไม้ นี้เป็นโลกสมุนไพรหิน ดังนั้นทุกคนล้วนต้องการสร้างความโปรดปรานจากบิดาแห่งต้นไม้ หากมีคนกล้าสร้างปัญหาให้งานนี้ ชะตากรรมของพวกเขาอาจจะจบไม่ดี

นอกจากนี้เจ้าหญิงมังกรได้ถูกเตะจนปลิวออกไปและชะตากรรมนั้นไม่มีใครรู้ หากพวกเขาไม่รีบช่วยนาง เช่นนั้นนางอาจจะตายจริงๆ

แขกที่มาถึงสังเกตได้ว่าความตื่นเต้นได้จบลงไปแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงกลับไปยังภูเขา ความจริงพวกเขาก็รู้ว่าไม่มีทางจะมีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นที่นี่ โดยเฉพาะช่วงเวลาสำคัญของบิดาแห่งต้นไม้

"  สหายเต๋าคนนี้ท่านมาจากที่ใด ? " เมื่อทุกคนจากไป บรรพชนปีศาจจากภูเขาแอลป์เอ่ยถามหลี่ฉีเย่

ด้านหน้าของภูเขาเต็มไปด้วยศิษย์จากภูเขาแอลป์ที่มีหน้าที่รับผิดชอบตอนรับแขกจากทั่วโลก แน่นอนนี้เป็นโอกาสที่หายากและไม่มีใครคิดว่าจะมีคนกล้าสร้างปัญหา

ช่วงเวลาที่บรรพชนปีศาจมองหลี่ฉีเย่ เขาอดไม่ได้ที่จะตัดสินจากภายนอก ไม่ว่าเขาจะมองอย่างไรหลี่ฉีเย่ก็ดูธรรมดาอย่างมาก ทว่ากระทิงของเขานั้นเตะเจ้าหญิงปลิวออกไป ดังนั้นมันจึงไม่ใช่อสูรธรรมดา บรรพชนปีศาจพบว่ามันแปลกมาก ผู้เยาว์คนนี้นั้นมีพื้นหลังแบบใดกันถึงกล้าเป็นศัตรูกับเจ้าหญิง ?

บรรพชนปีศาจมั่นใจว่าเขารู้จักทุกตัวตนที่มีชื่อเสียงในโลกสมุนไพร แต่ตัวตนของผู้เยาว์เบื้องหน้าเขากับเป็นปริศนา

" มาจากที่ไกลมากๆ " หลี่ฉีเย่อมยิ้มเอ่ย " ข้ามาที่นี่เพื่อพบสหายและฉลองให้กับบิดาแห่งต้นไม้ "

" ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ " บรรพชนปีศาจรีบเอ่ยอย่างรวดเร็ว " มันเป็นเกียรติของพวกเขาที่สหายอุสาเดินทางไกลมาฉลองให้กับบิดาแห่งต้นไม้ " เขาแสดงความสุภาพกก่อนจะเอ่ย " สหายของท่านเป็นใคร ? แจ้งให้เราทราบเพื่อที่พวกเราจะช่วยหาที่อยู่ของเขา "

ด้วยแขกจำนวนมากที่มาที่ภูเขา มันมีแขกอยู่หลายระดับที่มีพื้นที่เฉพาะ ตัวอย่างเช่นแขกจากอาณาจักรนักปรุงยา ล้วนแต่ได้รับการตอนรับระดับสูง

" นางอยู่ที่นี่แล้ว " หลี่ฉีเย่เงยหน้าของเขาก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

ตอนนี้ นายหญิงฉีเยียนนั้นออกมาจากภูเขาและถอนหายใจหลังจากเห็นหลี่ฉีเย่ นางนั้นได้ยินว่ามีคนก่อปัญหาด้านนอกภูเขาและรู้ได้ทันทีว่าเป็นเขา

บรรพชนปีศาจรีบผสานมือกล่าวอย่างรวดเร็ว " อ่า ท่านคือสหายของนายหญิงฉีเยียน โปรดให้อภัยให้ข้าด้วยที่ตอนรับไม่ดี "

" ผู้อาวุโสส่างสุภาพเกินไป นี้คือนายน้อยหลี่ของพวกเรา " นายหญิงฉีเยียนรีบเอ่ย " ผู้อาวุโสส่างคงยุ่ง เช่นนั้นพวกเราไม่รบกวนแล้ว "

บรรพชนปีศาจของภูเขาแอลป์นั้นเป็นคนฉลาด เขานั้นมองไปยังหลี่ฉีเย่และฉีเยียน จากนั้นก็ขอตัวไปอย่างสุภาพ

" ท่านเดินทางมาสบายดี ? " นายหญิงมองไปยังหลี่ฉีเย่จากนั้นก็กระทิงของเขา นางนั้นอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเขาหามาจากที่ใด

หลี่ฉีเย่ไม่ได้ตอบก่อนจะกลับขึ้นไปในบนรถม้า นายหญิงฉีเยียนรีบตามไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นกระทิงก็เดินขึ้นภูเขา

" จิตวิญญาณกระทิงศักดิ์สิทธิ์ที่ดี ! " นายหญิงฉีเยียนอดไม่ได้ที่จะยกย่องหลังจากมองไปยังกระทิงมังกรจักรพรรดิ แม้ว่านางจะไม่สามารถมองผ่านมันได้ แต่นางก็ยังเป็นราชันปีศาจ สายตาของนางดียิ่งกว่าคนธรรมดา

ตอนนี้หลี่ฉีเย่ถามอย่างผ่อนคลาย " ตอนนี้ข้ามีรถม้าศักดิ์สิทธิ์แล้ว เจ้ามาเป็นคนขับให้ได้รึยัง ? "

นายหญิงฉีเยียนนั้นกลายเป็นหดหู่หลังจากได้ยินเรื่องนี้ เพราะนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเอ่ย

นางนั้นเป็นราชันปีศาจที่ดูแลประเทศไผ่ยักษ์ แต่ตอนนี้หลี่ฉีเย่ต้องการให้นางเป็นคนขับ หากบุคคลที่สามได้ยิน พวกเขาคงจะคิดว่าหลี่ฉีเย่ยโสเกินไป

ทว่าความยโสดังกล่าวล้วนเป็นธรรมชาติของหลี่ฉีเย่ เขานั้นพูดคุยขณะปิดตาราวกับมันไม่ใช่เรื่องสำคัญ

ความจริงเรื่องนี้ก็ไม่แปลก ในอดีตตัวตนระดับราชันปีศาจไม่มีคุณสมบัติพอทีจะเป็นคนขับรถของเขา เพราะว่าคนขับของเขานั้นเป็นคนที่ทรงอำนาจกว่านี้มาก

นายหญิงฉีเยียนฟื้นสติของนางก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน " หากข้าเป็นคนขับของท่าน ท่านจะจัดการกับประเทศไผ่ยักษ์อย่างไร ? "

เขาเพียงอมยิ้มและไม่เอ่ยตอบสิ่งใด

ในเวลานี้นายหญิงรู้สึกว่ามีบางอย่างแตกต่างออกไป แต่นางไม่สามารถบอกได้ก่อนจะเอ่ยถาม " นายน้อยกำลังไม่มีความสุข ? "

นี้เป็นเรื่องยากสำหรับคนนอกที่จะจินตนาการ นางนั้นเป็นผู้นำประเทศ ดังนั้นนางจะมาห่วงใยคนที่ดูธรรมดาได้อย่างไร ?

" ไม่ ข้าเข้าใจ " หลี่ฉีเย่ส่ายหัวของเขาก่อนจะเอ่ย " ราชันปีศาจกับคนขับรถ - ทั้งสองตำแหน่งล้วนมีความต่างกันมากเกินไป ผู้คนล้วนรู้ดีว่าจะเลือกอะไรจากทั้งสอง - ไม่มีอะไรน่าแปลก "

" ข้า.." นายหญิงนั้นเปิดปากก่อนจะเอ่ยบางอย่าง ในความจริงนางนั้นกำลังลังเลเนื่องจากเป็นข้อเสนอที่บ้าเกินไป

" อย่าได้กังวล ข้าจะให้โอกาสเจ้า " หลี่ฉีเย่อมยิ้มเอ่ย " เจ้าคิดเกี่ยวกับมันได้ ข้าจะรอจนกว่าเจ้าจะพูดถึงมัน "

ความอดทนเช่นนี้เป็นสิ่งที่หายากสำหรับหลี่ฉีเย่ มันบอกให้รู้ว่าเขาให้ค่ากับนายหญิงฉีเยียนมากแค่ไหน ส่วนหนึ่งเนื่องจากนางมากจากประเทศไผ่ยักษ์ อีกส่วนมาจากบุคลิกของนาง

นางนั้นถอนหายใจหลังจากเห็นหลี่ฉีเย่กลับสู่ความเงียบสงบราวกับว่าโลกนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา

" นายน้อยกับเจ้าหญิงมังกรได้สู้กันหรือไม่ ? " นางถามอย่างอ่อนโยนขณะมองหลี่ฉีเย่

หลี่ฉีเย่หลับตาก่อนจะเอ่ยอย่างไม่แยแส " มันไม่มีค่าควรให้กล่าวถึง "

นายหญิงนั้นไม่เอ่ยสิ่งใดอีก นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางเห็นความหยิ่งยโสของหลี่ฉีเย่ ดังนั้นนางยังจะกล่าวอะไรได้ขนาดเขายังไม่สนใจนิกายผลึกมณีทะเล ?

นางนั่งอยู่ข้างๆอย่างเงียบขณะปล่อยให้กระทิงนำทางไปสู่ภูเขา

นางนั้นได้รับการตอนรับอย่างดีจากสถานที่แห่งนี้และนางมีหุบเขาเป็นของตัวเอง การตอนรับดังกล่าวเทียบได้กับเชื้อสายจักรพรรดิ ขุมอำนาจอื่นๆล้วนไม่ได้รับสิทธิ์นี้

" เป็นสถานที่ที่ไม่เลว " หลังจากเขามาในหุบเขา หลี่ฉีเย่มองไปรอบก่อนจะพยักหน้าเอ่ย

นางหญิงยิ้มอย่างพอใจและเอ่ย " นี้เป็นคำอวยพรจากเทพผู้พิทักษ์ของพวกเรา ด้วยข้าเพียงลำพังคงไม่สามารถรับหุบเขานี้มาได้ "

นี้เป็นเรื่องจริง แม้ว่าประเทศไผ่ยักษ์จะเป็นประเทศทรงอำนาจ แต่ก็ยังมีประเทศอื่นที่ทรงอำนาจมากกว่า นอกจากนี้ยังมีแขกทรงอำนาจอื่นๆที่มาในงานฉลอง ดังนั้นไม่แปลกที่เชื้อสายจักรพรรดิจะมีหุบเขาเป็นของตัวเอง

ทว่าด้วยต้นไผ่ยักษ์ที่เป็นปีศาจต้นไม้เช่นเดียวกับบิดาแห่งต้นไม้แอลป์และเก่าแก่มากกว่า ดังนั้นนางหญิงจึงได้รับการต้อนรับอย่างดี

หลี่ฉีเย่ยิ้มก่อนจะไม่เอ่ยอะไร เขาลูบหัวกระทิงก่อนจะเข้าไปในบ้าน ขณะเดียวกันกระทิงก็เดินไปยังแหล่งน้ำที่คล้ายกับมังกรขด

นายหญิงนั้นเตรียมอาหารให้กับหลี่ฉีเย่และลางหน้าให้เขา นางนั้นยุ่งมากราวกับตัวเองเป็นแม่บ้านของเขา

เรื่องนี้สมควรเป็นหน้าที่ของคนรับใช้ แต่นายหญิงฉีเยียนกับทำมันด้วยตัวเอง นี้เป็นภาพที่คนนอกอาจจะรับไม่ได้ นางนั้นมีความอ่อนโยนและรอบคอบในการดูแลหลี่ฉีเย่อย่างมาก

สิ่งนี้ทำให้หลี่ฉีเย่ถอนหายใจก่อนที่นายหญิงจะเอ่ยถาม " นายน้อยมีเรื่องไม่สบายใจ ? "

" ไม่ใช่ " หลี่ฉีเย่อมยิ้มก่อนจะส่ายหัว " ข้าพึงนึกถึงเรื่องบางอย่างได้ มันยากที่จะหาผู้ดูแลที่เหมาะสมได้ "

แน่นอนว่านางไม่รู้ว่าหลี่ฉีเย่กำลังพูดถึงต้นกำเนิดบรรพบุรุษของนาง มันอาจจะกล่าวได้ว่านางเป็นสตรีที่หลี่ฉีเย่ตีค่าไว้สูงอย่างมากและนางไม่เคยทำให้เขาผิดหวังมาก่อน

ยังมีเวลาก่อนจะถึงวันฉลอง ดังนั้นหลี่ฉีเย่จึงอยู่ที่หุบเขาโดยที่ไม่ออกไปไหน ขณะนายหญิงคอยรับใช้เขา

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ออกจากบ้านแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ได้ทำอะไร เขานั้นเดินเล่นไปรอบหุบเขาทุกวันและอาจจะกล่าวได้ว่าเขารู้สึกทุกซอกมุมของหุบเขาแล้ว

ในระหว่างที่เดินเล่น หลี่ฉีเย่มักจะมองออกไปไกลหรือยืนฟังบางสิ่ง ราวกับเขาพบอะไรบางอย่าง

แม้ว่าการกระทำของหลี่ฉีเย่จะดูเหมือนผิดปกติ แต่นายหญิงรู้ว่าเขามีบางอย่างที่จะต้องทำดังนั้นนางจึงไม่เอ่ยถาม ทว่านางก็รู้สึกกังวลมากเพราะรู้ว่าหลี่ฉีเย่ไม่ได้สนใจกฏใดๆและมักจะทำสิ่งที่เขาอยากทำ นางกลัวว่ามันจะเกิดปัญหากับภูเขาแอลป์

ในวันนี้ นายหญิงนั้นไม่ได้อยู่ในหุบเขา ขณะที่หลี่ฉีเย่นอนอาบแดดอยู่ แม้ว่าจะดูขี้เกียจแต่ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคำนวณบางอย่าอยู่

หลังจากนั้นไม่นานหลี่ฉีเย่ก็ยกเท้าและกระทืบพื้นอย่างแรง เสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมกับพื้นดินที่พังทลาย

" ไม่ ไม่ ไม่.." ในเวลานี้มีร่างหนึ่งพุ่งขึ้นมาและร้องข้อความเมตตาอย่างรวดเร็ว " นายน้อยโปรดยังมือ พวกเราเป็นพวกเดียวกัน "

หลี่ฉีเย่นอนเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ก่อนจะเปิดตาอย่างขี้เกียจและเอ่ยถามสิ่งที่คลานออกมาจากพื้น " พวกเดียวกัน ? ตั้งแต่เมื่อไหร่ ? "