674

ตอนีที่ 674 กระทิงมังกรโผล่ออกมาจากแม่น้ำ

" ดียิ่ง ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการที่เจ้าหญิงเจี้ยนต้องการชีวิตมันอีกแล้ว ข้าจะไว้ชีวิตมันและยกให้เจ้าหญิงเจี้ยน " หลังจากถูกตบโดยหลี่ฉีเย่ เจ้าหญิงมังกรรู้สึกอับอายอย่างมาก ไม่มีอะไรที่นางอยากจะทำมากกว่ากรสับเจ้าสารเลวนี้และลอกผิวหนังพร้อมกับเลาะกระดูกของมันมา

ทว่านางไม่สามารถทำได้เพราะเจี้ยนหวู่ซ่วงปรากฏตัว นางจึงต้องปล่อยความปรารถนาที่จะฆ่าหลี่ฉีเย่ทิ้งไป นางทำได้เพียงยกเรื่องนี้ให้เจี้ยนหวู่ซ่วงเพราะความโหดร้ายของนางเป็นที่รู้กันดี

ในเวลานี้เจี้ยนหวู่ซ่วงจ้องมองหลี่ฉีเย่อย่างเย็นชาขณะที่หลี่ฉีเย่จ้องกลับอย่างไม่กระพริบตา ความขัดแย้งของเขาและเจี้ยนหวู่ซ่วงนั้นมีมานาน แต่เรื่องเล็กน้อยนี้เขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

ผู้ฝึกตนทั้งหมดที่อยู่ใกล้แม่น้ำล้วนแต่สูดลมหายใจลึกขณะมองหลี่ฉีเย่ หลายคนรู้สึกว่าเจ้าสารเลวนี้เต็มไปด้วยเรื่องน่าหลือเชื่อ กล้าที่จะต่อต้านเจ้าหญิงมังกรก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่กล้ากระทั้งยั่วยุลูกสาวตระกูลเจี้ยน ? ใครในเขตนักปรุงยาไม่รู้บ้างว่าลูกสาวตระกูลเจี้ยนนั้นห้ามยั่วยุเด็ดขาด ?

ย้อนกลับมาที่เรือ เจ้าหญิงมังกรมองไปยังหลี่ฉีเย่อย่างเย็นชาพร้อมกับแอบยิ้ม ในเวลานี้นางนั้นต้องการเห็นหลี่ฉีเย่ถูกฆ่าอย่างโหดร้ายโดยเจี้ยนหวู่ซ่วง แม้ว่านางจะไม่ได้ลงโทษด้วยตัวเอง แต่การได้เชยชมเขาทรมานก็เพียงพอ

ในเวลาเดียวกับเจ้าชายเสือดาวทองคำก็พบว่าเรื่องนี้น่าเสียดายอย่างยิ่ง เพราะหลี่ฉีเย่ยังมีราชันสมุนไพรที่เขาต้องการ ทว่าด้วยเจี้ยนหวู่ซ่วงอยู่ที่นี่ เขาไม่แม้แต่จะกล้าผายลมหรือเอ่ยชื่อเย่ฉิงเฉิน

" เจ้าอยากตายอย่างไร ? " เจี้ยนหวู่ซ่วงจ้องหลี่ฉีเย่ด้วยกลิ่นอายกดขี่ ราวกับนางมองคนที่ตายไปแล้ว

" ตาย ? " หลี่ฉีเย่โบกมือของเขาไปมาและเอ่ย " หากเจ้าต้องการจะตาย ข้าสามารถช่วยได้ ทว่าข้ายังไม่ได้อยู่ในอารมณ์จะทำเรื่องไร้สาระเช่นนั้น ข้ามาที่นี่เพื่อกระทิงมังกร หากเจ้าต้องการจะตาย เช่นนั้นก็รอจนข้าเสร็จธุระก่อนแล้วกัน "

การตอบสนองของหลี่ฉีเย่ทำให้หลายคนกลายเป็นไร้คำพูด สหายคนนี้มั่นใจมากเกินไป เขากล้าจะพูดเช่นนี้กับเจี้ยนหวู่ซ่วง ? ทว่าเขาก็พึงตบเจ้าหญิงมังกรไปโดยไม่แยแส ไม่แปลกที่เขาจะกล้าเอ่ยเช่นนี้กับเจี้ยนหวู่ซ่วง

เจี้ยนหวู่ซ่วงหรี่สายตาที่ราวกับลูกธนูของนาง ในเวลานี้นางนั้นไม่ได้โกรธและเอ่ยอย่างเย็นชา " ย่อมได้ข้าจะให้เวลาเจ้าเตรียมโลงศพ ข้าจะรอจนเจ้าจัดการกับกระทิงมังกรและกลับมาพร้อมกับโลงศพ ก่อนที่ข้าจะเอาชีวิตสุนัขของเจ้าไป ไม่เช่นนั้นคนอื่นจะกล่าวหาข้าได้ว่าไม่ให้เจ้าได้เตรียมที่ฝังศพของตัวเอง ! "

เจี้ยนหวู่ซ่วงนั้นมีปากที่คมราวกับมีด แต่เวลานี้นางไม่ได้โกรธและปะทะวาจากับหลี่ฉีเย่ ความจริงนางนั้นไม่ต้องการเสียเวลาที่จะพูดกับหลี่ฉีเย่เพราะนางรู้ถึงความคมจากปากของเขาเป็นอย่างดี

" เช่นนั้นก็รอไป " ปราศจากการกระพริบ หลี่ฉีเย่เอ่ยตอบอย่างเกียจคร้าน

ความหยิ่งยโสของเจี้ยนหวู่ซ่วงนั้นหลี่ฉีเย่ขี้เกียจเกินไปที่จะมอง นางจากนั้นก็หันกลับไปและบินไปยังยอดเขา นางนั้นไม่รีบฆ่าเพราะในสายตานางเขาจะตายไม่ช้าก็เร็ว

หลังจากนางจากไป หยวนไฉ่เหอมองไปที่หลี่ฉีเย่และยิ้มเบื่อหน่ายก่อนจะกระซิบเอ่ย " ทำไมต้องทำให้เรื่องยุ่งยากด้วย ? บางเวลาท่านเพียงถอยออกมาก้าวเดียวก็จะมองเห็นทะเลอันกว้างใหญ่แล้ว "

หลี่ฉีเย่มองนางก่อนจะฉีกยิ้มและเอ่ยอย่างรวดเร็ว " พจนานุกรมของข้าไม่มีคำว่าถอย เมื่อมีศัตรูมาขว้างทางเช่นนั้นพวกมันสมควรวิ่งหนีให้ไกลที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ไม่เช่นนั้นพวกมันล้วนกลายเป็นศพและเลือดอาบปฐพี มันเป็นกฏง่ายๆของข้า "

หยวนไฉ่เหอเพียงอมยิ้มตอบสนองและไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาอีก

ในเวลานี้เทียยี่ยกหัวขึ้นมาจากดินก่อนจะมองไปรอบๆและเอ่ย " นางจากไปแล้ว ? "

" ใช่ " หลี่ฉีเย่เหลือบมอง เขาอยากจะเหยียบหัวของเจ้าสารเลวนี้ให้จมดินอีกรอบจริงๆ

เทียยี่นั้นมองไปรอบๆและเห็นเจี้ยนหวู่ซ่วงจากระยะไกล เขากระวนกระวายก่อนจะเอาหัวกลับไปในดินและเอ่ย " ข้าควรจะซ่อนตัวไว้ก่อน โลกภายนอกอันตรายมากเกินไป "

หยวนไฉ่เหอเพียงอมยิ้มก่อนจะเอ่ย " อย่าได้กังวล ไม่มีใครจะทำอะไรท่าน ไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวแล้ว "

ปีศาจมดเพียงหัวเราะเอ่ย " ฮ่าฮ่า ข้าเป็นเพียงมดตัวน้อยแตกต่างจากพวกท่าน หากข้าให้ตัวตนอื่นรำคาญพวกเขาจะเหยียบข้าทันที "

หลี่ฉีเยเ่หลือบมองเขาและเอ่ย " เจ้าเป็นมดเหล็กจริงๆ ? ในสายตาข้าเจ้าเหมาะจะเป็นปีศาจหนูมากกว่า "

เที่ยยี่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินก่อนจะส่งเสียงกลับมา " ฮ่าฮ่า บางทีนายน้อยอาจจะไม่ทราบข้าเป็นมดเหล็กที่ขี้ขลาดยิ่งกว่าหนู ยิ่งกว่านั้นหนูยังมีพลังมากกว่าข้าซะอีก พวกมันฆ่าข้าได้เพียงการเหยียบครั้งเดียว "

หลี่ฉีเย่ขี้เกียจเกินไปที่จะเสียเวลากับเทียยี่ ดังนั้นเขาจึงมองไปยังแม่น้ำด้านหน้าแทน

เวลาผ่านไปแต่ก็ยังคงไร้ร่องรอบของวัวกระทิงมังกร 

" ทำไมพวกมันยังไม่มา ? " คนบางกลุ่มไม่สามารถรอได้อีกต่อไป

" ใกล้แล้ว..." เทียบกับผู้ฝึกตน ดูเหมือนนักปรุงยานั้นจะมีความอดทนที่มากกว่า พวกเขาจ้องแม่น้ำเอ่ย " เมื่อน้ำไหลมาอีกครั้ง กระทิงมังกรจะปรากฏแน่นอน "

แม้ว่ากระทิงมังกรนั้นจะเป็นกระทิง แต่พวกมันมีนิกายเหมือนมังกร พวกมันบ่อยครั้งจะซ่อนตัวอยู่ในส่วนลึกของแม่น้ำ และครึ่งปีถึงจะออกมาทีหนึ่ง

เช่นเดียวกับมังกร กระทิงเหล่านี้สามารถดำน้ำลึกโดยไม่ต้องกินหรือต้องนอน นอกจากนี้สถานทีที่พวกมันอยู่ล้วนแต่หาได้ยาก ดังนั้นผู้ฝึกตนจึงต้องรอมันหิวและให้มันปรากฏออกมาเอง

หลังจากมันออกมา กระทิงเหล่านั้นจะกินทุกอย่างอย่างบ้าคลั่ง รวมถึงหญ้าจิตวิญญาณในรัศมีหลายพันไมล์ หลังจากกินเสร็จพวกมันก็จะดำน้ำลึกลงไปอีกครั้ง

" ตู้ม ! ตู้ม ! ตู้ม ! " ในที่สุดเสียงของคลื่นน้ำกระทบกันก็ดังออกมา ในเวลานี้ทุกคนรู้สึกแผ่นดินสั่นสะเทือน

พวกเขารู้สึกราวกับประตูขนาดใหญ่ที่อยู่ใต้น้ำกำลังจะเปิดออก

" พวกมันกำลังมาแล้ว ! " ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนตะโกน แต่ทุกสายตาจับจ้องไปยังแม่น้ำอย่างรวดเร็ว นักปรุงยาให้ความสนใจอย่างมากเพราะพวกเขาต้องมองซัลเฟอร์อมตะ

" ม่อออ ! " ในเวลานั้นเสียงคำรามของกระทิงดังออกมา โลกสั่นสะเทือนราวกับมีการตีกลองขนาดใหญ่

มีเงาหนาทีบโผล่ออกมาจากคลื่นน้ำสูง กระทิงจำนวนมากโผล่ออกมาจากส่วนลึกของแม่น้ำ

" กระทิงมังกรอยู่ที่นี่ ! " มีคนตะโกน ทุกคนเตรียมตัวราวกับลูกศรที่พร้อมจะยิงออกไปได้ทันที

" เปรี้ยงงง ! " เสียงของสายน้ำแตกกระจายพร้อมกับกระทิงจำนวนมากทะลุออกมา ในเวลานี้มีกระทิงจำนวนมากออกมาจกาน้ำและมันยิ่งมากขึ้น

กระทิงมังกรนั้นดูเหมือนวัวที่แข็งแกร่ง ที่แตกต่างคือพวกมันมีเกล็ดมังกรที่ค่อยห่อหุ้มร่างกาย

เขาของพวกมันมีความหนาและคมอย่างมากราวกับจะสามารถเจาะผ่านทุกสิ่งในโลกได้

" ตู้ม ! " เมื่อกระทิงมังกรออกมาจากน้ำ พวกมันก็วิ่งออกมาอย่างบ้าคลั่งกลายเป็นฉากที่ดุเดือด มันเคลื่อนไหวราวกับมาเป็นกองทัพ

พวกมันทั้งหมดรีบวิ่งออกมาจากแม่น้ำ เพื่อที่จะอาหารได้ในเวลาสั้นๆก่อนจะกลับเข้าไปอีกครั้ง

หลังจากช่วงเวลานี้ นักปรุงยาบางคนแยกซัลเฟอร์อมตะออกได้ทันที " ตรงนั้น ! "

ทันใดนั้นเงากลุ่มหนึ่งก็ทะยานเข้าไปในฝูงกระทิงเพื่อจบสิ่งที่นักปรุงยาชี้

" อ้ากก ! " ทว่าเหล่ากระทิงทันใดนั้นก็กรีดร้อง ผู้ฝึกตนบางที่พยามจับกระทิงถูกขว้างปลิวไป บางคนถูกเขาแทงในพริบตา

กระทิงมังกรไม่ใช่สัตว์ที่อ่อนโยนและมันค่อยข้างหัวรุนแรง ผู้ฝึกตนธรรมดาไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้และถูกทำร้ายได้ทุกเมื่อ

ในเวลานี้หยวนไฉ่เหอยังคงเลือกเป้าหมายของนาง ทันใดนั้นนางก็ขยับร่างกายไปยังกระทิงตัวหนึ่งอย่างตั้งใจ

" ไป ! " ทันทีที่หยวนไฉ่เหอเคลื่อนไหว เจ้าหญิงมังกรก็สั่งให้คนของนางเข้าไปแย้งทันที ผู้เชียวชาญสองคนพุ่งไปเพื่อขโมยกระทิงของนาง

ความจริงก็คือเจ้าหญิงไม่ต้องการกระทิงจริงๆ นางเพียงต้องการอยากทำลายแผนของหยวนไฉ่เหอ

" อ้ากก ! " ช่วงเวลาที่ผู้เชียวชาญสองคนพุ่งออกไป พวกมันกรีดร้องทันที เลือดไหลออกมาจากศีรษะเนื่องจากโดนลูกศรทะลวงผ่านและทำให้ร่างกายพวกมันล้มลง

ในเวลานี้หลี่ฉีเย่ถือเกาทัณฑ์สยบเก้าโลก และใช้สองลูกศรฆ่าผู้เชียวชาญ

การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ทำให้ใบหน้าของเจ้าหญิงมังกรกลายเป็นน่าเกลียด ทว่านางก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้เพราะเจี้ยนหวู่ซ่วงนั้นได้จ้องชีวิตของหลี่ฉีเย่ไว้ นางจึงไม่อาจะทำร้ายหลี่ฉีเย่ได้

ในเวลานี้เจี้ยนหวู่ซ่วงนั้นมองหลี่ฉีเย่อย่างจริงจัง ควรจะรู้ว่าว่าตระกูลเจี้ยนนักเป็นตระกุลนักธนู และบรรพบุรุษจักรพรรดิของพวกเขาใช้เต๋าแห่งธนูเพื่อแสดงอำนาจ ตอนนี้เมื่อหลี่ฉีเย่ลง เจี้ยนหวู่ซ่วงก็สังเกตทักษะธนูของหลี่ฉีเย่ในทันที