671

ตอนที่ 671 ความลับของเทียยี่

" ในเวลานี้ข้าได้รับมอบหมายจากนายน้อยเย่ให้หาส่วนผสมสำหรับกลั่นยา " ในเวลานี้เจ้าชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก " นายน้อยเย่นั้นมีชื่อเสียงกว้างไกลและเขายังได้รับการสนับสนุนจากโลกสมุนไพรหิน ส่วนผสมทั่วโลกสมุนไพรหินหากจะหามันทั้งหมดนั้นยากมาก นิกายต่างจรึงให้นายน้อยเย่ยืมไป หากนายน้อยหลี่ไม่ต้องการจะขายมัน เช่นนั้นขายให้กับนายน้อยเย่เป็นอย่างไร ? ในอนาคนเจ้าชายคนนี้จะเอ่ยความดีของท่านกับนายน้อยเย่ให้ "

นายน้อยเย่ที่เจ้าชายหมายถึง คือยอดอัจฉริยะ เย่ฉิงเฉิน นี้เป็นนามที่น่ากลัวไม่ได้มีเพียงชื่อเสียง แต่ชื่อนี้ยังได้รับการเคารพไปทั่วโลกสมุนไพรหิน หลายคนล้วนสนับสนุนเขาไม่ว่าจะเพราะยินยอมหรือความกลัว ยามเมือโลกสมุนไพรหินได้ยินชื่อนี้ พวกเขาล้วนแต่ต้องไว้หน้า

กระทั้งคนรุ่นก่อนก็ยังต้องไว้หน้าเขาอย่างมาก ถูกต้องเขาได้รับการสนับสนุนอย่างมากในโลกสมุนไพรหิน รวมถึงจากรุ่นเยาว์ ผู้เชียวชาญ ผู้นำนิกาย ตัวตนที่ยิ่งใหญ่หลายคนอยู่ภายใต้ธงสัญลักษณ์ของเย่ฉิงเฉิน

เห็นได้ชัดว่าเจ้าชายเสือดาวทองคำนำชื่อของเย่ฉิงเฉนเข้ามาเพื่อจะข่มขู่หลี่ฉีเย่ หากหลี่ฉีเย่ไม่ยอมไว้หน้าเขา เขาก้ต้องไว้หน้าเย่ฉิงเฉิน ไม่ต้องกล่าวถึงว่าเจ้าชายเช่นเขาจะต้องมาขอซื้อราชันสมุนไพรจากผู้เยาว์ไร้ชื่อเสียง

ในความเป็นจริงเจ้าชายมั่นใจว่า เมื่อเขากล่าวถึงชื่อของเย่ฉิงเฉินที่ยิ่งใหญ่น้อยคนในโลกที่จะไม่ไว้หน้าเขา โดยเฉพาะผู้เยาว์เช่นหลี่ฉีเย่ยิ่งต้องนอบน้อม

" ไม่ขาย " ทว่าในมุมมองของหลี่ฉีเย่ เย่ฉิงเฉินนั้นไม่ต่างอะไรกับชื่อของสุนัขบนท้องถนน ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าเจ้าชายเป็นคนพูดชื่อนี้ แม้แต่เย่ฉิงเฉินมาด้วยตัวเองหลี่ฉีเย่ไม่มีทางไว้หน้าเขา

ทำตอบของเขาทำให้การแสดงออกของเจ้าชายกลายเป็นหน้าเกลียด เขาคิดว่าหลี่ฉีเย่จะร้องขอความโปรดปรานหลังจากชื่อนี้ออกมา แต่ตอนนี้แม้ว่าจะได้ยินชื่อหลี่ฉีเย่ก็ยังคงไม่ไว้หน้าใคร นี้ทำให้เจตนาฆ่าปรากฏอยู่ในสายตาของเขา

" เจ้าชายเสือดาวทองคำ ศิษย์พี่หลี่นั้นต้องการเก็บราชันสมุนไพรไว้เพื่อใช้เองเขาคงไม่สะดวกที่จะขาย ข้าหวังว่าท่านจะเข้าใจ " หยวนไฉ่เหอเอ่ยช่วยหลี่ฉีเย่ในเวลานี้

หลังจากได้ยินหยวนไฉ่เหอกล่าว เจตนาฆ่าก้หายไปจากสายตาของเจ้าชาย เขาไม่สนใจตัวตนของหลี่ฉีเย่ แต่หยวนไฉ่เหอเป็นคนที่เขาไม่สามารถรุกรานได้ คนเช่นหยวนไฉ่เหอนั้นมีอำนาจยิ่งใหญ่จำนวนมากยินดีที่จะทำตามคำขอร้องของนาง

" หากเป็นเช่นนั้นข้าจะไม่ถามอีกต่อไป " เจ้าชายผสานมือให้กับหยวนไฉ่เหอก่อนจะเอ่ย " เทพธิดาหยวน ข้าขอตัว " จากนั้นเขาก็จากไป

หลี่ฉีเย่อมยิ้มจางๆหลังจากเจ้าชายจากไปและเอ่ย " เจ้าไม่จำเป็นต้องช่วยข้า ที่จริงข้าต้องการจะดูว่าเขาจะกล้าขโมยมันไปหรือไม่ " เขาเลียริมฝีปากและเอ่ย

หยวนไฉ่เหอเพียงอมยิ้มขมขื่นและส่ายหัวเอ่ย " มันไม่จำเป็นที่จะต้องให้ท่านพบเวลาที่ยากลำบาก ศิษย์พี่หลี่ คนที่สนับสนุนเย่ฉิงเฉินนั้นไม่ง่ายที่ะจัดการ หลายคนในโลกล้วนสนับสนุนเขา "

" ใครไม่เคยสนใจเจ้าของยามที่จะตีสุนัข " หลี่ฉีเย่อมยิ้มเอ่ย " หากคนชื่อเย่ฉิงเฉินนั้นกล้ามายั่วยุข้า ข้าจะขยี้มันเหมือนกัน "

หากคนอื่นๆมาได้ยินเรื่องนี้พวกเขาเหล่าล้วนจะต้องหัวเราะหลี่ฉีเย่เพราะไม่เข้าใจความกว้างใหญ่ของสวรรค์และปฐพี ใครในโลกสมุนไพรหินจะกล้าเอ่ยเช่นนี้ ? แม้แต่คนรุ่นก่อนก็ยังไม่กล้าเอ่ยเช่นนี้

หยวนไฉ่เหออดไม่ได้ที่จะมองไปยังหลี่ฉีเย่อีกครั้ง สุดท้ายนางก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งและยิ้มอย่างธรรมชาติ

" ยังไม่ออกมาอีกรึ ? " หลังจากเจ้าชายกลับไป หลี่ฉีเย่ก็กระทืบพื้นดินให้สั่นสะเทือน

เมื่อเสียงดังลงมา ปีศาจมดเทียยี่คลานออกมาและมองไปรอบๆอย่างระวังและเอ่ยถาม " พวกเขาจากไปแล้วรึ ? "

หยวนไฉ่เหอนั้นไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีที่เห็นปีศาจมดเป็นเช่นนี้ " อย่าได้กังวล เจ้าชายนั้นจากไปแล้ว นอกจากนี้พวกเขาเพียงมาทักทายพวกเรา ไม่ได้มีเจตนาร้ายใดๆ "

ปีศาจมดนั้นออกมาจากหลุมและยิ้มอย่างร่าเริง " เหล่านายน้อยที่มาจากตระกูลใหญ่ล้วนแต่เห็นชีวิตของคนราวกับแมลง หากพวกเขาไม่ชอบพวกเขาก็ลงมือฆ่าทันทีไม่ต่างบี้มด "

หลี่ฉีเย่มองดูเขาและเอ่ย " ความกล้าหาญตอนเป็นโจรของเจ้าไปไหนหมดแล้ว ? บางคนกล้าที่จะทำตัวเป็นโจรปล้นกับกลัวเจ้าชายคนเดียว ? "

หลังจากถูกหลี่ฉีเย่เอ่ยถามเรื่องนี้ ปีศาจมดอดไม่ได้ที่จะเกาหัวและเอ่ย " นายน้อยอย่าได้แกล้งข้า ก่อนหน้านี้ข้าเพียงล้อเล่น ข้าต้องการทำให้ผู้คนหวาดกลัวเท่านั้น ผู้ฝึกตนที่มุ่งสู่ทางธรรมเช่นข้าจะกลายเป็นโจรได้อย่างไร ? ข้าเพียงล้อเล่นกับท่านทั้งสองเท่านั้น "

" เช่นนั้นรึ ? " หลี่ฉีเย่เหลือบมองเขาและเอ่ย " หากเป็นเช่นนั้น ทำเจ้าถึงได้มุดลงดินทันทีราวกับกลัวใครบางคน ? นี้เป็นการกระทำที่น่าสงสัยจริงๆ "

ปีศาจมดนั้นยิ้มและเอ่ยอย่างรวดเร็ว " มันเป็นเพียงความเข้าใจผิด นายน้อยข้าเป็นแค่ปีศาจตัวเล็กตนๆหนึ่งยังจะมีอะไรน่าสงสัย ? ข้าเพียงแค่ลงไปอยู่ใต้ดินเพราะส่วนหนึ่งของข้าเป็นแมลง ข้าเป็นมดที่ได้สัมผัสถึงเต๋าแห่งปัญญา ดังนั้นนิสัยมุดลงดินจึงเป็นธรรมชาติของข้า "

" เช่นนั้นรึ ? " หลี่ฉีเย่ยิ้มขณะมองเทียยี่และเอ่ย " เช่นนั้นเจ้าเป็นมดประเภทใดกัน ? มันมีมดไฟ มดปฐพี มดผี...เจ้าเป็นแบบใด ? " 

" โอ้ว มันเหมือนกับชื่อของข้า ข้าเป็นมดเหล็กที่ไปถึงยอดเต๋า " ปีศาจมดเทียยี่เอ่ย " ในฐานะมดเหล็ก ข้าเป็นมดที่พิเศษและหายาก ดังนั้นข้าจึงสามารถไปถึงยอดเต๋าได้ "

" มดเหล็ก ? " หลี่ฉีเย่ยิ้มอย่างไร้กังวลและเอ่ย " ข้าเคยเห็นมดเหล็กมาก่อนและข้ารู้ว่าพวกเขามักไม่ดำลงดิน เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นมดเหล็กก่อนไปถึงเต๋า แต่เจ้าไม่รู้กระทั้งนิสัยของตัวเอง ? "

หลังจากได้ยินคำกล่าวของหลี่ฉีเย่ ปีศาจมดยิ้มอย่างโง่งม " ฮ่าฮ่า อย่างที่ข้าบอกไว้ก่อนหน้า ข้าเป็นมดเหล็กที่ค่อนข้างจะพิเศษเล็กน้อย "

หลี่ฉีเย่เพียงยิ้มและไม่เอ่ยสิ่งใดอีก

ปีศาจมดสังเกตเห็นความสังสัยของหลี่ฉีเย่และรีบอธิบาย " นายน้อยอย่าได้เข้าใจข้าผิด ! ข้านั้นเป็นมดเหล็กก่อนจะไปยอดเต๋าได้จริงๆ แม้ว่ามดเหล็กจะไม่ชอบดำดิน นายน้อยท่านเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ขณะที่ข้านั้นต่ำต้อย ท่านไม่รู้ว่ามันยากแค่ไหนกว่าข้าจะไปถึงยอดเต๋าได้ "

ยิ่งเขาพูดมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งน่าสงสารมากขึ้น มาถึงตอนนี้น้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างราวกับสั่งได้

" ศิษย์พี่หลี่อย่าได้สร้างความยุ่งยากให้กับปีศาจมดเลย ทุกคนล้วนมีปัญหาของตัวเอง " หยวนไฉ่เหอยิ้มอย่างสง่างามก่อนจะส่ายหัวเอ่ย " พวกเรารีบไปเถอะ ไม่เช่นนั้นพวกเราอาจจะพลาดโอกาสดีๆในการดูกระทิงมังกรข้ามแม่น้ำ "

ทั้งกลุ่มเริ่มเดินทางอีกครั้ง ทว่าหลี่ฉีเย่นั้นจงใจให้หยวนไฉ่เหอนำทางและทิ้งระยะห่างระหว่างทั้งสอง ในเวลาเดียวกันปีศาจมดก็ทิ้งระยะมาหาหลี่ฉีเย่

เมื่อเห็นหยวนไฉ่เหออยู่ด้านหน้า หลี่ฉีเย่เอ่ยกับปีศาจมดช้าๆ " ไม่ใช่การแสดงที่แย่นัก แต่พวกเราล้วนรู้กันอยู่ในใจใช่ไหมละ ? ไฉ่เหอนั้นเป็นสตรีที่ดีเกินไป แต่ข้าไม่ ข้าเป็นประเภทที่ชอบฆ่าคนโดยไม่กระพริบตา "

" ข้า..." ปีศาจมดนั้นต้องการจะพูดบางอย่างแต่หลี่ฉีเย่ยกมือขัดและเอ่ย " ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะเป็นมดเหล็ก มดไฟ หรือมดบัดซบตัวใดก็ตาม ข้าไม่สนใจว่าเจ้ามาหาข้าหาไฉ่เหอหรือคิดอะไรอยู่ก็ตาม เจ้าควรจะรู้ว่าหากข้าอยู่ในอารมณ์ที่ดี ข้าจะเป็นคนง่ายๆ แต่หากไม่เช่นนั้นก็ระวังไว้ให้ดี "

ในเวลานี้หลี่ฉีเย่หรี่สายตาของเขาและมองปีศาจมดก่อนจะเอ่ย " จำไว้ออย่าได้คิดไม่ซื่อกับข้าหรือไฉ่เหอ ข้าจะไม่ถามถึงต้นกำเนิดหรือเป้าหมายของเจ้า แต่มันจะดีที่สุดหากเจ้าไม่วางแผนใดๆกับข้าหรือไฉ่เหอ ไม่เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าเห็นว่าสิ่งที่น่าสยองที่สุดในโลกเป็นยังไง "

" ฮ่าฮ่า นายน้อยล้อเล่นแล้ว " ปีศาจมดรีบส่ายหัวของเขาและเอ่ย " ข้านั้นเป็นเพียงปีศาจตัวน้อย ดังนั้นข้าจะวางแผนใดๆต่อต้านนายน้อยหรือเทพธิหยวนได้อย่างไร ? รวมถึงเทพธิดาหยวนนั้นเคยช่วยข้ามาก่อน ข้าจะทำอันตรายต่อนางได้อย่างไร ? "

" นายน้อยโปรดวางใจ " ในเวลานี้ปีศาจมดตบอกของเขาอย่างกล้า " ตั้งแต่เทพธิดหยวนช่วยชีวิตข้า หากคนอื่นกล้าสร้างความยุ่งยากให้กับนางก็เหมือนสร้างความลำบากให้กับข้า ! "

หลี่ฉีเย่เอ่ยขัดจังหวะ " พอแล้ว แต่จำคำของข้าไว้ให้ดี ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใครหรือราชันเทพคนใด ข้าจะแสดงชะตากรรมที่โหดร้ายให้เจ้าเห็นหากคิดไม่ซื่อ "

" ฮ่าฮ่า แน่นอน แน่อนอน " ปีศาจมดตบอักสัญญาพร้อมกับอาบเหงื่อเย็น