670

ตอนที่ 670 ปีศาจเก่าแก่เทียยี่

ปีศาจเก่าแกตนนี้อาสานำทางหลี่ฉีเย่และหยวนไฉ่เหอด้วยท่าทางกระตือรือร้นอย่างมาก

ขณะที่ปีศาจมดนำหน้าไป หลี่ฉีเย่และหยวนไฉ่เหอเดินเคียงคู่กันมาด้านหลัง หลี่ฉีเย่ยิ้มอย่างลึกลับและเอ่ยถามกับหยวนไฉ่เหอ " เจ้ารู้จักคนคนนี้ ? "

หยวนไฉ่เหอส่ายหน้าเอ่ย " ข้าไม่รู้จักเขาจริงๆ แต่เขาเคยมาสวนแห่งความเงียบในอดีตเพื่อขอสมุนไพรและได้น้ำวารีศักดิ์สิทธิ์มาแลกกับตำหรับยา ในเวลานั้นข้าได้ตรวจสอบอาการบาดเจ็บของเขา แต่มันร้ายแรงอย่างมากและข้าไม่มีทางรักษา ข้ามอบตำรับยาบางอย่างให้เขาก่อนเขาจะจากไป ปราศจากสมุนไพรอมตะเขาไม่มีทางอยู่รอดเกินครึ่งปี ใครจะคาดว่าเขายังคงอยู่มานานจนถึงทุกวันนี้ ? " ขณะที่นางระลึกถึงเหตุการณ์นี้นางอดไม่ได้ที่จะมองปีศาจเบื้องหน้า นี้ทำให้นางประหลาดใจ แม้ว่านางจะไม่ค่อยมีประสบการณ์ในการกลั่นตำหรับยา ส่วนแห่งความเงียบก็มีเต๋าแห่งการปรุงยาที่พิเศษ และมีตำหรับยาล้ำค่าบางอย่าง

แม้ว่าทักษะการรักษาของนางจะไม่สามารถเทียบกับทักษะการปลูกสมุนไพรได้ แต่ในสายตานางบาดแผลของปีศาจมดไม่มีใครในโลกสมุนไพรหินรักษาได้ เว้แต่ว่าเขาจะได้รับสมุนไพรอมตะบางชนิดมา

นางนั้นเป็นคนจิตใจงามและถึงแม้ว่าจะรู้ว่าเขาไม่สามารถอยู่ได้นานนางก็ยังให้ตำหรับยากับเขา นางคาดว่าหากไม่มีสมุนไพรอมตะเขาไม่สามารถผ่านครึ่งปีมาได้ ดังนั้นใครจะคาดว่าเขาจะอยู่มาได้นานกว่านั้นและฟื้นฟูตัวเองได้สมบูรณ์ ?

นางพบว่ามันแปลกมาก แต่นางก็ไม่ใช่คนใจแคบ มันเป็นเรื่องส่วนตัวของปีศาจมดนางจึไม่ได้เอ่ยถามเพิ่มเติม

" มันเป็นเช่นนี้เอง " หลี่ฉีเย่ลูบคางของเขาขณะมองปีศาจมดและเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

" ศิษย์พี่หลี่คิดว่ามีสิ่งใดแปลกรึ ? " หยวนไฉ่เหออดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม เพราะนางเองก็รู้สึกแปลกๆเช่นกัน

" เอาเป็นว่า มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ " หลี่ฉีเย่อมยิ้ม แต่สายตาของเขานั้นหรี่ลง

ภูเขายอดสวรรค์นั้นเต็มไปด้วยเนินเขาที่อันตราย มันอาจจะกล่าวได้ว่ามีอันตรายต่อทุกคนเพราะมีสัตว์อสูรที่โหดร้ายและนกที่โหดเหี้ยมอาศัยอยู่ แม้ว่าสัตว์เหล่านี้จะยังไม่ได้รับปัญญา พวกมันก็ทรงอำนาจเหลือจินตนาการและฉีกเนื้อผู้ฝึกตนและทำลายชั้นฟ้าได้ด้วยปีกของมัน

มีแมลงพิษอยู่ทุกที่ มีสิ่งมีชีวิตที่ชั่วร้ายมันมีรูปร่างคล้ายกับควันและสามารถฆ่าทุกอย่างในรัศมีหนึ่งพันไมล์ได้ - นี้ทำให้ทุกคนกตะตึลง

เพราะเหตุนี้ผู้ฝึกตนธรรมดาจึงไม่กล้าบุกเขามาในดินแดนยอดสวรรค์ เฉพาะผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่มาแสดงตัวที่นี่

ยิ่งมันอันตรายก็หมายความว่ามันยิ่งมีสมบัติมากมายที่มนุษย์ยังไม่แตะต้องอยู่ แผ่นดินอันกว้างใหญ่นี้เต็มไปด้วยหญ้าวิญญาณและสมุนไพรวิญญาณ

ระหว่างทาง หลี่ฉีเย่และหยวนไฉ่เหอเดินตามโดยมีปีศาจมดเทียยี่เดินนำ พวกเขาพบสมุนไพรจำนวนมาก แน่นอนสำหรับเหล่าคนผู้มีความรู้จะพบว่ามันยากที่จะเด็ดพวกมันมา

ความจริงทักษะการเก็บเกี่ยวสมุนไพรก็เป็นหนึ่งในเต๋าแห่งการปรุงยา หากมีทักษะที่ดีพวกเขาสามารถเลือกสุดยอดสมุนไพร อาจจะสมุนไพรอมตะก็ยังได้

แน่นอนนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับหลี่ฉีเย่และหยวนไฉ่เหอ พวกเขาเก็บพวกมันมาตลอดทาง

ขณะเดียวกันปีศาจมดเทียยี่ก็เก็บของเหลือจากหลี่ฉีเย่และหยวนไฉ่เหอ เมื่อพวกเขาเลือกสมุนไพร ปีศาจมดจะเก็บส่วนที่เหลือ

การเก็บเกี่ยวครั้งนี้ทำให้เขารู้สึกแจ่มใส ดูเหมือนปีศาจมดตัวนี้จะเป็นนักพเนจรเพียงสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้ก็ทำให้เขาตื่นเต้นได้แล้ว

" ว้าว ราชันสมุนไพรอายุเกือบหนึ่งล้านปี ! " ปีศาจมดแทบจะหลั่งน้ำตาเมื่อเห็นหลี่ฉีเย่ดึงรากของมันออกมา

" โชคดีมากจริงๆ " หยวนไฉ่เหอกล่าวด้วยรอยยิ้มอันสง่างาม " สมุนไพรวิญญาณอายุเกือบล้านปีนี้ยากจะพบ แต่ศิษย์พี่หลี่สามารถจับมันได้ทันที เต๋าแห่งการปรุงยาของท่านน่าทึ่งอย่างมาก "

" เจ้าสังเกตเห็นมันได้รวดเร็วเช่นเดียวกันข้า " หลี่ฉีเย่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม ด้วยเต๋าแห่งการปรุงยาของเขา ช่วงเวลาที่เขาเหยียบลงบนดินแดนแห่งนี้ เขาก็รู้ได้ทันทีว่ามีสมุนไพรแบบใดออยู่ที่ใดบ้าง ความจริงเขาสัมผัสมันได้ตั้งแต่มาถึงภูเขายอดสวรรค์ ดังนั้นไม่มีทางที่ราชันสมุนไพรเหล่านี้จะหนีเขาไปได้

แน่นอนการจับสมุนไพรอายุสามล้านปียังไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา ดังนั้นไม่ต้องเอ่ยถึงราชันสมุนไพรอายุเพียงแค่นี้

หยวนไฉ่เหอยิ้มอย่างอ่อนโยนและเอ่ย " ศิษย์พี่หลี่ชื่นชมข้าเกินไป แม้ว่าข้าจะสังเกตได้ว่ามันซ่อนอยู่บริเวณแถวนี้แต่ก็ยังไม่สามารถรู้ตำแหน่งที่แน่นอนของมันได้เช่นเดียวกับท่าน ไม่ว่าจะเป็นเทคนิคการจับหรือการผนึกดินแดน ข้ามักจะช้ากว่าศิษย์พี่หลี่เสมอ การเคลื่อนไหวของท่านเต็มไปด้วยความรวดเร็วและยืดหยุ่นราวกับน้ำที่ไหลผ่านเมฆ นี้แสดงให้เห็นถึงความรู้ที่ยอดเยี่ยมของท่าน ข้าต้องกล่าวว่าเกี่ยวกับการเลือกสมุนไพรทักษะของท่านสูงกว่าข้ามากจริงๆ "

หลี่ฉีเย่เพียงอมยิ้มหลังจากได้รับคำชม หลายล้านปีจนถึงตอนนี้มือของเขาจับสมุนไพรมานับไม่ถ้วน ดังนั้นแน่นอนมันไม่ได้สร้างความลำบากให้กับเขา

" เทพธิดาหยวนนั้นเป็นผู้มีการรับรู้สูงส่งและนายน้อยหลี่เป็นราชาแห่งเต๋าแห่งการปรุงยา ทั้งสองคนล้วนอยู่บนจุดสูงสุดของเต๋าแห่งการปรุงยาโดยไร้คู่แข่ง " ในเวลาเดียวกัน ปีศาจมดเทียยี่ได้ยกย่องทั้งสอง เขามองไปราชันสมุนไพรในมือหลี่ฉีเย่พร้อมกับหอบ

ทันใดนั้นกลุ่มคนนับสิบก็พุ่งลงมาจากฟากฟ้าด้วยกลิ่นอายที่โอ่อ่า นี้คือกลุ่มของผู้เชียวชาญที่สวมผ้าคลุมอันทรงคุณค่าและบรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเย็น ผู้นำกลุ่มไปผู้เยาว์อายุราวยี่สิบปี กลิ่นอายของราวกับราชันที่คอยดูถูกคนอื่น

" ทหารม้าประเทศเสือดาวทองคำและเจ้าชายเสือดาวทองคำ..." ช่วงเวลาที่คนกลุ่มนี้ลงมาจากฟ้า การแสดงออกของปีศาจมดเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาทันใดนั้นก็ม้วนตัวและหายไปอย่างไร้ร่องรอย

การหลบหนีลงดินไปอย่างกะทันหันของเขาทำให้หยวนไฉ่เหอถึงกับพูดไม่ออก  มันยากที่จะเห็นคนที่ขี้ขลาดขนาดนี้

" เป็นเทพธิดหยวนนี้เอง โปรดอภัยให้กับข้าด้วย " คนที่นำทั่งกลุ่มมาเป็นเจ้าชาย เขาผสานมือและเอ่ยกับหยวนไฉ่เหอ " คนของข้าได้รายงานมาว่า พวกเขาได้ขว้างเส้นทางของท่าน ดังนั้นข้าจึงมาทีนี่เพื่อขออภัย " กล่าวเสร็จเขาก็โค้งคำนับเล็กน้อย

ประเทศเสือดาวทองคำนั้นเป็นประเทศปีศาจที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยสัตว์ปีศาจ เจ้าชายเสือดาวทองคำนั้นเป้นเจ้าชายลำดับหนึ่ง สถานะของเขาจึงสูงอย่างมาก

ทว่าสถานะของเขายังห่างไกลหากเทียบกับหยวนไฉ่เหอ คนที่อยู่ในตำแหน่งเดียวกับเจ้าชายเสือดาวทองคำนั้นมีนับพัน แต่หยวนไฉ่เหอคือหนึ่งในสี่อัจฉริยะนักปรุงยาในโลกสมุนไพรหิน  มีน้อยคนในรุ่นเยาว์ที่จะเทียบกับนางได้ บางครั้งเชื้อสายจักรพรรดิอันยิ่งใหญ่ก็ยังต้องการความช่วยเหลือของนาง

นางนั้นเป็นคนง่ายๆและจิตใจดี ไม่มีกลิ่นอายความหยิ่งยโสใดๆ นางพยักหน้าและเอ่ย " เจ้าชายเสือดาวทองคำกล่าวเกินไป เป็นธรรมดาที่จะมีเหตุการณ์แทรกซ้อนเกิดขึ้นยามเหยียบโลกภายนอก เจ้าชายไม่ต้องห่วงเรื่องนี้ "

เจ้าชายโค้งคำนับอีกครั้งและเอ่ย " ขอบคุณสำหรับความเมตตาของท่าน " หลังจากนั้นเจ้าชายก็จ้องไปยังหลี่ฉีเย่ กล่าวให้ถูกคือจ้องไปยังราชันสมุนไพรในมือของเขา

สำหรับเจ้าชายเป็นธรรมดาที่จะไม่รู้จักคนไร้ชื่อเสียงเช่นหลี่ฉีเย่ ในสายตาของเขาคนเช่นนี้ไม่มีค่าให้เอ่ยถึง

สิ่งที่ดึงดูดใจเขาก็คือหลี่ฉีเย่ถือสมุนไพรราชันอายุเกือบหนึ่งล้านปี - สำหรับผู้ฝึกตนคนใดมันล้วนเป็นของล้ำค่า

ในเวลานี้เจ้าชายเอ่ยถามหยวนไฉ่เหอ " ท่านนี้คือ.." หากไม่ใช่เพราะว่าเขาต้องการสมุนไพรในมือหลี่ฉีเย่ เขาไม่มีทางเสวนาก็ผู้ไร้ชื่อเสียงเช่นนี้

" นี้คือศิษย์พี่หลี่ เขาเป็นนักปรุงยา " หยวนไฉ่เหอเพียงแนะนำง่ายและไม่เอ่ยรายละเอียด

" นักปรุงยาหลี่นับว่าโชคดีอย่างมากที่หาสมุนไพรราชันได้ นี้เป็นของหายากอย่างมาก " เจ้าชายเอ่ย เขารู้สึกว่ามันเป็นโอกาสหายากสำหรับหลี่ฉีเย่ที่จะรับการเกียรติการพูดคุยกับเขา เพราะสิ่งนี้เขาจึงไม่เรียกสหายเต๋า แต่เพียงนักปรุงยา

ทว่าหลี่ฉีเย่ขี้เกียจเกินไปที่จะเสวนากับคนแบบเจ้าชายเสือดาวทองคำ เขาเพียงยืนอยู่อย่างสบายใจและไม่แยแสสิ่งใด

ความสนใจของเจ้าชายไม่ได้อยู่ที่หลี่ฉีเย่แต่เป็นสมุนไพราชันในมือ ดังนั้นเขาจึงเอ่ยถามหยวนไฉ่เหอ " กล่าวตามจริง ข้านั้นมายังดินแดนยอดสวรรค์เพื่อหาราชันสมุนไพรนอกเหนือจากซัลเฟอร์อมตะ ข้าเห็นว่าราชันสมุนไพรในมือนักปรุงยาหลี่เป็นสิ่งที่ข้าตามหา ดังนั้นข้าสงสัยว่านักปรุงยาหลี่จะขายมันได้หรือไม่ ? "

ในเวลานี้หลี่ฉีเย่นั้นหรี่ดวงตาของเขาและเอ่ยมองเจ้าชาย เขายังคงไม่เอ่ยสิ่งใดและให้เจ้าชายพูดต่อ " ตราบใดที่นักปรุงยาหลี่ต้องการโปรดเอ่ยราคามาได้เลย ไม่ว่าจะเป็นผลึกหรือสมบัติข้ายินดีจ่ายเต็มที่ "

ในเวลานี้หลี่ฉีเย่ค่อยๆเก็บราชันสมุนไพรเข้าไปต่ออหน้าเจ้าชายและส่านหัวเอ่ย " โทษที แต่ราชันสมุนไพรของข้าไม่ได้มีไว้ขาย ข้าเก็บไว้ใช้งานส่วนตัว "

ในสายตาของเขา ราชันสมุนไพรแทบจะไม่ต่างจากวัชพืช ทว่าเขาไม่ต้องการจะขายให้กับเจ้าสายเสือดาวทองคำนี้

" นักปรุงยาหลี่ควรคิดอีกครั้ง ตราบใดที่ท่านเอ่ยราคาเจ้าชายยินดีที่จะจ่ายมัน "

หลี่ฉีเย่ไม่กระพริบตาขณะที่เขาปฏิเสธอย่างเย็นชา " ไม่ขาย "

การแสดงออกของเขาทำให้เจ้าเสือดาวทองคำใบหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาจะยินยอมให้ผู้เยาว์ไร้ชื่อเสียงเช่นหลี่ฉีเย่มาแสดงความไม่เคารพต่อหน้าได้อย่างไร ?