669

ตอนที่ 669 ตำนาน

" ใช่ " หยวนไฉ่เหอเอ่ย " ตำนานระบุว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นที่สำนักยอดเขาสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ ในเวลานั้นมันมีความมั่งคั่งและความยิ่งใหญ่เป็นอย่างมาก บางคนเชื่อว่าพวกเขาในเวลานั้นไม่ได้อ่อนแอกว่าช่วงที่บรรพบุรุษยังคงอยู่ บางที่เป็นไปได้ว่าอาจจะมีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น คนอื่นคิดว่าพวกเขาจะก้าวสู่ความน่าเกรงขามในขั้นต่อไป แต่ใครจะคาดว่าเพียงผ่านไปหนึ่งคืน ฝันร้ายก็เกิดขึ้นกับสำนัก ? ตำนานกล่าวว่าตัวตนระดับราชันเทพทั้งล้วนถูกฆ่าตายในหนึ่งคืน "

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ การแสดงออกของหลี่ฉีเย่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเพราะเขาคิดได้ถึงบางสิ่ง สิ่งที่เขาไม่ต้องการจะให้มันเกิดขึ้นมากที่สุด

" มีคนบอกว่าบางสิ่งถูกขุดขึ้นมาจากดินแดนของสำนัก " หยวนไฉ่เหอไม่ได้เห็นการแสดงออกที่เปลี่ยนไปของหลี่ฉีเย่ นางมองซากปรักหักพังและเอ่ยต่อ " เพราะสิ่งของที่ถูกขุดขึ้นมานี้ สำนักเลยถึงครางล่มสลาย ตัวตนทรงอำนาจของพวกเขาทั้งหมดถูกฆ่า "

หลี่ฉีเย่อดไม่ได้ที่จะเคาะคางและพึมพำ " ขุดขึ้นมา..." ในเวลานี้เขารู้อย่างชัดเจนว่าสำนักขุดสิ่งใดขึ้นมา

" ทว่าไม่มีใครรู้ว่าสำนักขุดได้อะไรขึ้นมา ผู้คนเพียงได้ยินว่าของสิ่งนี้นำหายนะมาสู่สำนักในหนึ่งคืน " หยวนไฉ่เหอเอ่ย " คืนนั้น ตัวตนทรงอำนาจจากสำนักตาย นี้เป็นเหตุให้สำนักเริ่มจะล่มสลาย สุดท้ายพวกเขาก็ไม่สามารถยืนได้และพังทลายลง "

" แล้วเกี่ยวกับเบาะแสของสิ่งนั้นละ ? " หลี่ฉีเย่เอ่ยถามอย่างจริงจัง เขาไม่คิดว่าสิ่งนั้นจะเกิดขึ้นเพราะมันแทบจะไม่มีโอกาสเป็นไปได้

แน่นอนว่าเขารู้สิ่งที่อยู่ใต้ดินนั้นน่ากลัวแค่ไหน นั้นเป็นเหตุผลให้เผ่าหมิงโบราณเลือกสถานที่นี่และสร้างกองกำลังที่ยิ่งใหญ่ในอดีต

นี้เป็นเหตุผลให้เขาสั่งราชันเทพที่ทรงอำนาจที่สุดปิดผนึกดินแดนแห่งนี้และเปลี่ยนแปลงมัน ในเวลาเดียวกันเขาก็เตือนไม่ให้ราชันเทพขุดสิ่งของใดๆออกมาเพื่อไม่เป็นการนำหายนะมาสู่สำนัก

ราชันเทพนั้นได้ทำตามคำสาบาน นอกจากนี้เขายังได้ผนึกความลับนี้ไว้และระงับความอยากรู้ของเขาไว้ตลอด อาจจะกล่าวได้ว่าสิ่งที่อยู่ใต้ดินไม่มีโอกาสเห็นแสงสว่างอีกต่อไป

หลังจากเปลี่ยนสภาพให้ดินแดนแห่งนี้กลายเป็นดินแดนที่ล้ำค่า มันกลายเป็นดินแดนลึกลับโดยเฉพาะหลังจากราชันเทพตายไป ไม่มีใครรู้ว่ามีสิ่งใดถูกฝังอยู่ใต้ดิน

ความจริงราชันเทพนั้นไม่เคยบอกความลับให้กับลูกหลาน นี้คือเหตุผลที่หลี่ฉีเย่จากไปได้อย่างสบายใจ เขารู้ว่าเจ้าสิ่งนั้นจะไม่มีวันออกมาได้อีกเพราะไม่มีใครรู้เรื่องของมัน !

แต่ตอนนี้สำนักจะล้มเหลวในการทำหน้าที่ของตัวเองและค้นพบของสิ่งนั้น พวกเขาคงไม่รู้ว่าการกระทำนี้จะนำหายนะมาให้กับสำนักอย่างไม่มีวันหวนกลับ

หลังจากได้ยินคำถามของหลี่ฉีเย่ หยวนไฉ่เหอส่ายหัวและเอ่ย " ไม่มีใครรู้ เมื่อถึงเวลาที่โลกภายนอกได้รับรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้สำนักศักดิ์สิทธิ์ก็ล่มสลายไปแล้ว ต่อมาคนอื่นพบว่าหลังจากสำนักพบหายนะนี้ กองกำลังสำนักได้ล่มสลายและผู้รอดชีวิตต่างกระจายออกไปที่ต่างๆ สำหรับสถานที่ของของสิ่งนั้น...เกรงว่าจะไม่มีใครรู้ "

หลี่ฉีเย่ถอนหายใจเบาๆหลังจากได้ยิน เขาไม่คาดว่าสิ่งนี้จะถูกขุดออกมาในที่สุด หากเขารู้ว่ามันจะเกิดขึ้น เขาอาจจะให้ความสำคัญกับมันมากกว่านี้และอาจจะพบสถานที่ที่มันอยู่ตอนนี้

ทว่า มันก็น่าแปลกอย่างมาก ราชันเทพได้สัญญากับเขาไว้แล้วในปีนั้นและผนึกดินแดน ดังนั้นหลังจากราชันเทพตายความลับควรจะสิ้นสุดลง

สุดท้ายการคำนวณของมนุษย์ก้ไม่สามารถเอาชนะลิขิตสวรรค์ได้ สำนักศักดิ์สิทธิ์ได้ขุดมันขึ้นมาและพบกับหายนะ

หลี่ฉีเย่มองไปยังท้องฟ้าที่ห่างไกลด้วยสายตาที่จริงจัง เขารู้ว่าสิ่งใดอยู่ใต้ดิน ความจริงเขาคิดเกี่ยวกับการนำมันออกไปหลังจากเรื่องทุกอย่างจบสิ้นแล้ว

ทว่าหลังจากช่วงเวลาที่สงครามเก้าโลกสิ้นสุดลงเขายังไม่มีเวลาจัดการกับเรื่องนี้ หลังจากนั้นทุกอย่างก็เป็นไปตามที่วางแผนไว้กับราชันเทพ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้นำมันออกไป

" บางทีมันอาจจะปรากฏออกมาในสักวันหนึ่ง " หลี่ฉีเย่พึมพำขณะมองไปที่เส้นขอบฟ้า ถ้ามีโอกาสพบกันอีก เขาจะไม่ปล่อยมันไป

" อาจจะเป็นไปได้ " แน่นอน หยวนไฉ่เหอไม่รู้ว่าหลี่ฉีเย่กำลังคิดถึงสิ่งใด ดังนั้นนางจึงเข้าใจเจตนาเขาผิดและเอ่ย " ข้าได้ยินว่าของสิ่งนั้นชั่วร้ายเป็นอย่างมาก แม้ว่ามันจะหายไป ผู้คนในยุคนั้นก็ยังหวาดกลัว สิ่งที่ชั่วร้ายดังกล่าวไม่ได้หายไป มันอาจจะปรากฏออกมาในสักวันหนึ่ง สำหรับเมื่อใดข้าเกรงว่าจะไม่มีใครรู้ "

" ไปเถอะ พวกเราจะมุ่งหน้าไปยังแม่น้ำยอดสวรรค์กัน " หลี่ฉีเย่เหลือบมองไปรอบๆก่อนจะฝังความคิดของเขาไป เขาจะต้องไปยังแม่น้ำเพื่อหาบางสิ่งก่อนจะคิดถึงมันอีกครั้ง

ตอนนี้หลี่ฉีเย่กำลังตามหาบางอย่าง สัตว์ที่มีชีวิต ทว่าหลี่ฉีเย่ก็ยังไม่มั่นใจว่ามันยังมีชีวิตอยู่หรือไม่หลังจากผ่านมานานหลายล้านปี

ไม่ว่าอย่างไรเขาก้ต้องตามหามันเพราะเขามีแผนจะไปยังอาณาจักรนักปรุงยา มันไม่ใช่เพียงมีส่วนร่วมในการประชุมเท่านั้น

หลังจากเดินผ่านซากปรักหักพังที่ทอดยามออกมา ผู้คนล้วนแต่จินตนาการได้ว่าที่แห่งนี้เคยยอดเยี่ยมแค่ไหน น่าเสียดายแม้แต่ตระกูลที่ทรงอำนาจก็ยังต้องพังทลายในช่วงเวลาหนึ่ง

ผู้คนล้วนแต่เต็มไปด้วยอารมณ์หลังจากเห็นฉากนี้ รวมถึงหลี่ฉีเย่ ทว่าก่อนที่เขาจะผ่านซากปรักหักพังไปเสียงที่ดังสนั่นก็ปรากฏออกมาจากพื้นดิน สิ่งนี้เขามาหยุดหลี่ฉีเย่และหยวนไฉ่เหอพร้อมตะโกน " ผู้เขาลูกนี้เป็นของข้าและต้นไม้เหล่านี้ล้วนเป็นของข้า หากต้องการจะผ่านพวกเจ้าต้องจ่ายค่าผ่านทาง "

หลี่ฉีเย่ยังไม่ทันได้เห็นรูปลักษณ์ของสิ่งที่ปรากฏตัวขึ้นมาจากพื้นดิน แต่เขาก็พูดไม่ได้ออกหลังจากได้ยินคำกล่าวราวกับโจรเช่นนี้ จนถึงรุ่นนี้แล้วยังจะมีโจรออกมาปล้นอีก ?

สิ่งที่ปิดกันเส้นทางของพวกเขาก็เป็นปีศาจที่ดูโบราณมาก เห็นได้ชัดว่าเขามาจากเผ่าพันธ์ุปีศาจเพราะว่าร่างกายของเขาเป็นครึ่งมนุษย์  ยกเว้นมือซ้ายของเขาที่มีลักษณะคล้ายกับมด

ผู้คนจะรับรู้ต้นกำเนิดจากการมองมือซ้ายของเขาได้ทันที นี้เป็นปีศาจมด

" อ่า..." โจรปีศาจนั้นพึงจะพูดจบ แต่เขาก็สำลักคำพูดของเขาทันทีหลังจากเห็นหยวนไฉ่เหอ นี้ทำให้เขาลำบากใจ

" เอ่อ..." ปีศาจนั้นเก่าหัวด้วยเมือซ้ายของเขาก่อนจะเอ่ย " ที่แท้เป็นเทพธิดาหยวน ข้าไม่คาดว่าคนที่ยอดเยี่ยมเช่นท่านจะมาที่นี่ "

" เจ้ารู้จักสหายคนนี้ ? " หลี่ฉีเย่กำลังจะสั่งสอนบทให้เรียนให้โจรนี้แต่หลังจากได้ยินก็ต้องหยุดมือลง

" ท่านคือ..." แม้ว่าปีศาจมดจะจดจำหยวนไฉ่เหอได้ แต่นางยังจำเขาไม่ได้

ปีศาจมดนั้นรีบเอ่ย " เทพธิดาหยวนจำข้าไม่ได้ ? ข้าคือเทียยี่ คนที่ไปยังสวนแห่งความเงียบเมื่อปีก่อนเพื่อถามหาสมุนไพร "

" โอ้ว ข้าจำได้แล้ว " หยวนไฉ่เหอเอ่ย " ท่านคือปีศาจเก่าแก่ที่มาเพื่อนิกายวารีศักดิ์สิทธิ์ "

หลังจากเอ่ยเสร็จ นางก็อดไม่ได้ที่จะมองเขาอย่างแปลกๆ " จากความเห็นข้าบาดของท่านไม่มีทางหายได้ แต่ดูเหมือนตอนนี้ท่านจะหายดีแล้ว สมุนไพรอมตะแบบใดกันที่ท่านพบ ? "

" อ่า สิ่งนี้เป็นเพราะท่าน " ปีศาจเก่าแก่รีบเอ่ย " ท่านได้มอบตำรับยาที่ยื้ออาการบาดเจ็บของข้าออกไปได้ โชคดีมากหลังจากยืดเวลาไปข้าได้พบเจอกับสมุนไพรที่น่าอัศจรรย์และมันรักษาบาดแผลข้าได้ "

หยวนไฉ่เหอนั้นไม่ใช่คนใจแคบ ดังนั้นนางจึงไม่ถามต่อหลังจากได้ยินเรื่องนี้

ขณะเดียวกันหลี่ฉีเย่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง มองปีศาจเก่าแก่ตัวนี้และเอ่ยอย่างสบาย " สำหรับการที่เจ้ามาเป็นโจรในสถานที่เช่นนี้ ดูเหมือนว่าเจ้าจะอยู่อย่างลำบากจริงๆ มันเป็นเรื่องที่ยากทีจะหาแกะอ้วนในสถานที่เช่นนี้ "

ปีศาจเก่าแก่ เทียยี่กลายเป็นหน้าแดงหลังจากได้ยินคำของหลี่ฉีเย่ เขาหัวเราะแห้งและเอ่ย " นี้เป็นการเข้าใจผิด นายน้อย กำลังเข้าใจข้าผิดแล้ว ข้านั้นเพียงซ่อนตัวอยู่ที่นี่เพื่อทำให้คนอื่นกลัวเล็กน้อย ข้าไม่มีเจตนาที่จะปล้นพวกเขา นี้เป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้น "

ยิ่งเทียยี่พยามอธิบายตัวเองมากเท่าไหร่ ผู้คนจะรู้สึกได้ว่าเขาเหมือนโจรมากขึ้นเท่านั้น

หลี่ฉีเย่เพียงเหลือบมองเขาและเอ่ย " เช่นนั้นรึ ? "

ปีศาจเก่าแก่เทียยี่นั้นเป็นคนฉลาด เมื่อเขาไม่ต้องการพูดเรื่องนี้อีกต่อไปเขาจึงทำการเปลี่ยนหัวข้อ " เทพธิดาหยวนมาที่นี่เพื่อเลือกสมุนไพร ? ข้านั้นคุ้นเคยกับพื้นที่นี่ดี หากท่านต้องการข้าสามารถนำทางได้ "

แม้ว่าพื้นหลังของหยวนไฉ่เหอนั้นจะมีชื่อเสียงและมีขุมอำนาจมากมายเคารพต่อนาง นางก็ยังเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่ายๆและไม่ข่มแหงผู้อื่น นางค่อยๆส่ายหัวและเอ่ย " เหตุผลหลักที่ข้ามาทีนี่เพื่อกระทิงมังกร ข้าเลือกสมุนไพรระหว่างทางมาแล้ว "

" อ่า ดังนั้นเทพธิดาหยวนมาที่นี่เพื่อกระทิงนั้น " ปีศาจเทียยี่ตบมือของเขาอย่างตื่นเต้น " ข้าเกือบจะลืมไปแล้วหากท่านไม่เตือนข้า นี้เป็นฤดูที่กระทิงมังกรจะข้ามแม่น้ำ ช่วงเวลาที่ดีที่สุดที่จะเก็บซัลเฟอร์อมตะ ข้ารู้เส้นทางที่ใช้ข้ามแม่น้ำ ให้ข้าพาเทพธิดาหยวนและนายน้อยไปเถอะ "