651

อนที่ 651 ดอกไม้ดาวแห่งลางร้ายกินคน

ฉิงหยู่กลายเป็นไม่มีเหตุผลมากขึ้นและมากขึ้น นี้ทำให้นายหญิงฉีเยียนเต็มไปด้วยความไม่พอใจ หลี่ฉีเย่นั้นเป็นแขกผู้มีเกียรติของประเทศ แต่ฉิงหยู่ก็ยังสร้างความอัปยศเช่นนี้ นี้เป็นการกระทำที่ท้าทายนาง หากหลี่ฉีเย่ไม่ได้หยุดนางไว้ก่อนหน้า นางจะลงมือไปแล้ว

หลี่ฉีเย่ถอนหายใจและแสดงออกอย่างไร้ความหวัง แน่ภาพนี้ทำเพื่อกระตุ้นบางคนและเอ่ย " หากเจ้าต้องการเดิมพันจริงๆ เช่นนั้นข้าก้ไม่สามารถทำสิ่งใดได้ ลองทำเถอะและให้มันอยู่กับโชคชะตา "

ฉิงหยู่อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงเย็นชาหลังจากเห็นการแสดงออกของหลี่ฉีเย่ ในเวลานี้ เขารู้สึกมั่นใจในชัยชนะ และหลี่ฉีเย่ราวกับคนตายภายในสายตาของเขา

" อย่าได้กังวล การตายด้วยเปลวไฟต้นกำเนิดมันไม่เจ็บปวด เจ้าจะถูกเผาจนกลายเป็นถ่านภายในไม่กี่วินาที " ฉิงหยู่เอ่ยอย่างเย็นชา

หลี่ฉีเย่อมยิ้มเอ่ย " หากเจ้ามั่นใจเช่นนั้น ก็มาเริ่มกัน เพียงแค่ส่งเสียงร้อง "

ฉิงหยู่มองไปที่หลี่ฉีเย่ชั่วขณะก่อนจะเอ่ย " ในเมื่อเจ้ากำลังดูอย่างใจจดใจจ่อ ข้าจะแสดงให้เจ้าดู "

จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปใกล้ดอกไม้และส่งเสียงกรีดร้องที่แหลมคมออกมา ขณะที่เขากรีดร้องดอกไม้ดาวแห่งลางร้ายนั้นไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ  ฉิงหยู่ทันใดนั้นก็หัวเราะเสียงดังก่อนจะชี้ไปยังหลี่ฉีเย่และเอ่ย " คนแซ่หลี่ ตอนนี้ถึงเวลาที่เจ้าจะต้อง..."

" โอ้วว..." แต่วินาทีต่อมา ก่อนที่ฉิงหยู่จะพูดเสร็จ ดอกไม้ทันใดนั้นก็พุ่งไปด้านหน้า เกสรของมันเปิดปากกว้างและมีฟันที่แหลมคมกัดกินไปยังร่างของฉิงหยู่ทันที

" ม่ายย ! " ฉิงหยู่นั้นกรีดร้องภายในดอกไม้ แต่มันสายเกินไป ดอกไม้นั้นเป็นเหมือนสัตว์ที่หิวกระหายและต้องการเติบเต็มกระเพาะของมัน ภายในพริบตา ร่างของฉิงหยู่ไม่มีเหลืออยู่ สิ่งเดียวที่เหลืออยู่ก็คือเสียงเคี้ยวของดอกไม้ที่กินอย่างอร่อย

หลังจากเคี้ยวเสร็จ ดอกไม้ทันใดนั้นก็ปล่อยเสียงเรอออกมา มันไม่ได้ทำอะไรอีกหลังจากนั้นและนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เหตุการณ์นี้นั้นการขึ้นอย่างกระทันหันและทำให้นักปรุงยาทั้งหมดตกตะลึงเพราะมันเกินขึ้นเร็วเกินไป พวกเขานั้นมั่นใจว่าฉิงหยู่นั้นต้องชนะและจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดังนั้นใครจะคาดว่าฉิงหยู่จะถูกดอกไม้กินและไม่เหลือไว้แม้แต่ศพ ?

ฉากที่น่าสยดสยองและน่าขนลุกนี้ แน่นอนว่าทำให้นักปรุงยาทั้งหมดเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

" โอ้วพระเจ้า..." สุดท้ายนักปรุงยาทั้งหมดก็สงบลงและถอยหลังพร้อมกับแสดงออกอย่างตกตะลึงราวกับเห็นผี ทันใดนั้นทั้งหมดก็เคลื่อนไหวห่างจากดอกไม้อย่างรวดเร็ว แม้แต่ฉิงหยู่ยังถูกกลืนกินในพริบตา ดังนั้นหากพวกเขาอยู่ใกล้ บางทีพวกเขาอาจจะเป็นรายต่อไปและถูกกลืนกินโดยดอกไม้และไม่เหลือแม้แต่ซาก

กระทั้งหวังฟู่เฮาก็ยังตกตะลึงกับเหตุการณ์นี้ แม้ว่าเขาจะสนับสนุนฉิงหยู่ เขาก็ไม่ได้สนใจของฉิงหยู่ที่ออกมา เขาต้องการรู้ความสามารถของหลี่ฉีเย่

เขาไม่คาดว่าหลี่ฉีเย่จะกล่าวถูก - และดอกไม้ได้กลืนกินฉิงหยู่ลงไป แน่นอนเขาไม่ได้สนใจฉิงหยู่ เขาเพียงต้องการรู้ความสามารถของหลี่ฉีเย่

สำหรับราชันปีศาจอย่างนายหญิงฉีเยียน นางนั้นยืนอย่างใจเย็น ด้วยพลังของนาง นางสามารถจะช่วยฉิงหยู่ได้ ทว่าเขานั้นแสหาความตาย ดังนั้นทำไมนางจะต้องขัดความสุขของหลี่ฉีเย่และทำให้เขาไม่พอใจ ?

หลี่ฉีเย่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ จะไปมีใครในโลกนี้มีความรู้เกี่ยวกับเต๋าแห่งการปรุงยามากกว่าเขาได้อย่างไร ? ดอกไม้นี้นั้นไว้ต่อสัมผัส ช่วงเวลาที่เสียงกรีดร้องออกมา มันก็โจมตีไปยังผู้ที่ส่งเสียงทันที ! มันมีเหตุผลเบื้องหลังที่นักปรุงยาอย่างฉิงหยู่ที่ไม่สามารถเข้าใจได้

" อ่าา เจ้าสุดท้ายก็พบจุดจบที่เลวร้ายเพราะไม่ยอมฟังข้า อย่างที่ข้ากล่าว มันจะดีกว่าหากเจ้าไม่เดิมพัน แต่เจ้าไม่ยอมเชื่อข้า ดูซิว่ามันเกิดอะไรขึ้น เจ้าได้ปาชีวิตของตัวเองทิ้งไปแล้ว น่าเศร้าที่เจ้าตายอย่างไม่มีที่ฝัง " หลี่ฉีเย่เพียงยิ้มอย่างใจเย็นและเอ่ยแบบไม่แยแส

มันคงจะแปลกหากหลี่ฉีเย่ยกโทษให้กับฉิงหยู่ที่มายั่วยุเขาหลายคน มีเพียงความตายที่จะมอบให้กับเขาที่เขากล้ามาแสดงเจตนาฆ่าต่อหลี่ฉีเย่

ในเวลานี้ นักปรุงยาในปัจจุบันไม่สามารถช่วยได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกขณะมองไปยังดอกไม้ดาวแห่งลางร้าย พวกเขาโดนจู่โจมด้วยความรู้สึกที่น่าขนลุก ในเวลานี้ดอกไม้ดาวแห่งลางร้ายยังคงสงบนิ่งและทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ตอนนี้ นักปรุงยาทั้งหมดล้วนไม่กล้าเข้าใกล้มัน พวกเขาเข้าใจถึงธรรมชาติที่ดุร้ายของมันและไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลงได้

อย่างที่หลี่ฉีเย่เอ่ย นี้เป็นเพียงการแสดง และมันต้องการดูดน้ำศักดิ์สิทธิ์เพียงเพราะมันมีคุณค่าทางอาหารมากเท่านั้น

นักปรุงยาคนอื่นไม่เพียงแต่กังวลแต่พวกเขายังตกตะลึง ก่อนหน้านี้พวกเขาฉิงคิดว่าฉิงหยู่ชนะแน่นอนและตรรกะของเขาเป็นพื้นฐานของนักปรุงยาทั่วไป พวกเขาไม่คาดว่าความจริงมันจะตรงข้าม

ในเวลานี้ สามัญสำนึกนี้ไม่สามารถนำมาใช้กับหลี่ฉีเย่ได้  ทำให้พวกเขาล้วนไม่อยากจะเชื่อ

ฉากที่อยู่ภายในสวนสมุนไพรนั้นเต็มไปด้วยความเงียบนอกจากเสียงของสายลม นักปรุงยาทั้งหมดอดไม่ได้ที่จะมองไปยังหลี่ฉีเย่

แม้ว่านักปรุงยาก่อนหน้าจะไม่พอใจหลี่ฉีเย่ ในเวลานี้พวกเขาก็รู้ว่าหลี่ฉีเย่นั้นเป็นคนมีความสามารถ ไม่เช่นนั้นประเทศไผ่ยักษ์คงไม่เลือกเขามาอย่างง่ายดาย ดังนั้นบรรดาผู้ที่ไม่พอใจเขาก่อนหน้ารู้สึกโชคดีอย่างมากที่ไม่ได้เป็นคนทดสอบ ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะมีชะตากรรมเช่นฉิงหยู่และจบลงด้วยการถูกดอกไม้กิน

เพียงคนเดียวที่สงบอยู่บางทีอาจจะเป็นนายหญิงฉีเยียน เพราะนางรู้ถึงความสามารถในการปรุงยาของหลี่ฉีเย่ด้วยตาของนางเอง ฉิงอยู่นั้นไม่สามารถเทียบกับหลี่ฉีเย่ ดังนั้นจุดจบของเขาจึงคาดหวังได้

" เพียงแค่นักปรุงยาสามัญคนหนึ่งกับมั่นใจในความสามารถของตัวเอง ถูกกินโดยดอกไม้ดาวแห่งลางร้ายเช่นนี้ไม่น่าประหลาด " หลี่ฉีเย่กล่าวด้วยอมยิ้มขณะมองไปที่ดอกไม้และเอ่ย " มันดูเหมือนว่าดอกไม้จะไม่ต้องการอาหารอีกแล้วในเวลานี้ "

" เจ้าหลอกเขา ! " ในเวลานี้หวังฟู่เฮาเอ่ยอย่างเย็นชา " เจ้ารู้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์มันจะเป็นเช่นนี้ เจ้าชักจูงเข้าไปสู่ความตาย !  "

หลี่ฉีเย่หันกลับไปมองเขาและกล่าวอย่างเมินเฉย " แล้วไง ? ข้าเพียงฆ่าคนคนหนึ่ง มีอะไรน่าตื่นตระหนก ? บรรดาผู้ที่กล้ายั่วยุข้าควรจะเข้าใจว่าผลลัพธ์มีแต่ความตาย "

การตอบสนอของหลี่ฉีเย่ทำให้นักปรุงยาหลายคนกลายเป็นปั่นปวน โดยเฉพาะคนที่ดูถูกเขาก่อนหน้า พวกเขาไม่รู้ว่าได้ถอยหลังออกห่างจากหลี่ฉีเย่ไปกี่ก้าว พวกเขาไม่ต้องการจะตายอย่างอนาถเช่นฉิงหยู่

" เจ้ามันช่างโหดร้าย..." การแสดงออกของหวังฟู่เฮานั้นเปลี่ยนเป็นเย็นชา " คนที่ฆ่าคนอื่นโดยไม่แยแสเช่นนี้ไม่สมควรมีชีวิตบนโลก ! "

หวังฟู่เฮานั้นแบกกลิ่นอายที่เต็มไปด้วยความชอบธรรม เขานั้นอยากจะใช้โอกาสนี้ลงมือ

ในเวลานี้ หลี่ฉีเย่ขี้เกียจเกินไปที่จะมองไปที่เขาและเอ่ย " อย่าได้หลอกคนอื่นว่าตัวเองเป็นผู้พิทักษ์ความยุติธรรมต่อหน้าข้า ขณะที่อารมณ์ข้ายังดีอยู่ ไสหัวกลับไปยังตระกูลหวังของเจ้าและซุกหางเอาไว้ให้ดีก่อนจที่ข้าจะกวาดผ่านพวกมันด้วยเลือด หากเจ้ากล้ายั่วยุข้า ไม่เพียงแต่เจ้าจะตาย ตระกูลหวังฟู่จะหายไปจากโลก ! "

ทุกคนนั้นอ้าปากค้างหลังจากได้ยินประกาศนี้ มันช่างโอ้อวดอย่างแท้จริงและทำให้นักปรุงยามองหน้ากันและกัน พวกเขาไม่คาดว่าหลี่ฉีเย่จะกล้าพูดกับหวังฟู่เฮาเช่นนี้

หวังฟู่เฮาไม่เพียงเป็นนักปรุงยาอัจฉริยะคนทีห้า แต่ระดับการบ่มเพาะของเขายังน่ากลัวอีกด้วย เขาไปถึงระดับราชันเทพสวรรค์ ทำให้เขาดูถูกคนได้ทั้งรุ่น

นอกจากนี้ เขายังเป็นนายน้อยลำดับหนึ่งของตระกูลหวังฟู่ นี้ทำให้สถานะของเขาไปทั่วเขตนักปรุงยา

แต่ตอตนี้ หลี่ฉีเย่นั้นไม่ได้สนใจหวังฟู่เฮาและเปิดปากของเขาประกาศความตั้งใจที่จะฆ่า นอกจากนี้เขายังไล่ให้กลับไปซุกหางที่ตระกูลหวัง - นี้เป็นคำกล่าวที่หยิ่งยโสอย่างมาก

นักปรุงยาจำนวนไม่น้อยรู้สึกว่าหลี่ฉีเย่ไม่รู้จักความใหญ่โตของชั้นฟ้าและปฐพี แน่นอนนักปรุงยาบางคนมองหลี่ฉีเย่พร้อมเยาะเย้ย หลี่ฉีเย่ยั่วยุตระกูลหวังฟู่เช่นนี้ถือว่าเป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ

แม้แต่นายหญิงฉีเยียนที่ยืนอยู่ด้านข้าง ก็ยังอดยิ้มอย่างช่วไยม่ได้ นางคิดว่าคำกล่าวของหลี่ฉีเย่นั้นอุกอาจเกินไป

ฆ่าหวังฟู่เฮานั้นอาจจะไม่ยาก แต่ทำลายตระกูลหวังฟู่นั้นท้าทายมากเกินไป แม้แต่ประเทสไผ่ยักษ์ก้ยังไม่สามารถทำ

การแสดงออกของหวังฟู่เฮาเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวโกรธอย่างรวดเร็วหลังจากได้ยิน เขานั้นเป็นลูกรักของสวรรค์แห่งเขตปรุงยา อัจฉริยะที่ได้รับความเคารพไม่ว่าจะไปที่ใด ! ตระกูลหวังฟู่ของเขายู่ในระดับสูงและมีความสัมพันธ์อาณาจักรนักปรุงยา มีคนไม่มากที่กล้าจะไปยั่วยุอาณาจักรนักปรุงยา !

" ดีมาก..." หวังฟู่เฮาตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา " เจ้าโง่ไร้เดียงสา ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะทำยังไง ! วันนี้ข้าจะฉีกหนังและดึงกระดูกของเจ้าออกมา ! "

หลังจากกล่าวเสร็จเขาก้พุ่งไปด้านหน้า เขาต้องการจะสั่งสอนบทเรียนให้กับหลี่ฉีเย่ แต่เขาไม่คาดว่าหลี่ฉีเย่จะสร้างที่ตายของตัวเอง เรื่องนี้ดีกับหวังฟู่เฮาอย่างมาก

ด้วยการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เท้าของเขายกขึ้นและเตะไปยังหลี่ฉีเย่ ในฐานะราชันเทพสวรรค์การเหยียบย่ำนี้เหมือนกับมีภูเขาขนาดใหญ่กดทับลงมา เขาแสดงออกราวกับไม่เห็นหลี่ฉีเย่อยู่ในสายตา หนึ่งลูกเตะของเขาเพียงพอแล้วที่จะฆ่าหลี่ฉีเย่

ทว่า หลี่ฉีเย่นั้นไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง เขากระทืบพื้นเล็กน้อยและคำราม " ไสหัวไป ! "

ช่วงเวลาที่เสียงคำรามดังออกมา การสั่นสะเทือนก็ปรากฏ มันราวกับว่าใต้ดินนั้นมีมังกรเคลื่อนไหวอยู่ บางคนได้ยินเสียง ' สวบ ' และทันใดนั้นกลุ่มดินโคลนก็เปลี่ยนกลายเป็นมังกรและพุ่งไปด้านหน้า ทันใดนั้นเงาสีดำเส้นหนึ่งก็หวดออกไปเหมือนแส้ !