645

วันศุกร์ที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2560

ตอนที่ 645 แผนการถูกมองออก

" ข้าจะไปพบกับหวังฟู่เฮา.." นายหญิงฉีเยียนเอ่ยอย่างเย็นชา " แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ด้วยการที่เขาพาบรรพชนมา เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่มีเจตนาที่ดี หากตระกูลพวกเขาต้องการจะข่มขู่ข้า ข้าก็พร้อมตอนรับตลอดเวลา ! ผู้ปกครองประเทศไผ่ยักษ์ไม่ใช่คนขี้ขลาด ! "

หลังจากกล่าวเสร็จ นายหญิงฉีเยียนก็ประกาศ " ไปบอกหวังฟู่เฮาว่าข้าไม่ต้องการจะพบใครในวันนี้ ! "

ช่วงเวลาที่นายหญิงฉีเยียนตัดสินใจ บรรพชนทั้งสิบแปดนั้นไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ผู้ส่งสารนั้นรับคำสั่งและจากไปอย่างรวดเร็ว

****

หลี่ฉีเย่บ่มเพาะอยู่ในคฤหาสน์ของบรรพชนต้นสน แม้ว่าเขาจะกลับมายังประเทสไผ่ยักษ์เพื่อตรวจสอบและเขายังคงมีสถานที่ที่ต้องไปเยี่ยมชม เขานั้นไม่เร่งรีบเพราะว่าเขานั้นมีสิ่งสำคัญมากมายในขณะนี้

ผ่านมาหลายวัน เขาก็ยังคงไม่ออกจากห้อง เขาฝึกฝนภายในผลึกสวรรค์ห้าประตูและไม่ยอมให้ใครมารบกวน

ด้วยการแสดงออกที่เคร่งขรึม หลี่ฉีเย่นั่งไขว่ห้างอยู่บนพื้นขณะที่ดวงตาของเขานั้นปิดสนิทและมีวงแหวนศักดิ์สิทธิ์ปรากฏ

วงแหวนศักดิ์สิทธิ์นั้นหมุนวนรอบตัวเขาราวกับเป็นอำนาจเต๋าลึกลับ วงแหวนชีวิตของเขาหมุนอย่างต่อเนื่องเพื่อกลั่นพลังงานในสายเลือด พลังงานในสายเลือดแต่ละหยดถูกสร้างมาจากไข่มุกหยินหยางโลหิตที่หมุนอยู่ภายใน

ทว่าหลี่ฉีเย่นั้นไม่ได้ให้ความสำคัญกับมันมากนัก มีสามดวงวิญญาณบินอยู่เหนือหัวของเขาราวกับมันมีชีวิตและเต็มไปด้วยสุดยอดความลึกลับของสิ่งมีชีวิตในโลก !

แน่นอน ว่าสามดวงวิญญาณนี้ไม่เป็นสามดวงวิญญาณหลี่ฉีเย่และเจ็ตจิต พวกมันเป็นสามดวงวิญญาณแห่งความตายที่หลี่ฉีเย่สร้างขึ้นจากพรสวรรค์ที่แท้จริง ภายในคัมภีร์แห่งความตาย

สิบสามวงแหวนนั้นลอยอยู่เหนือหัวและเทสุดยอดอำนาจที่สั่นโลกแกะสลักไว้ในสามดวงวิญญาณ ขณะเดียวกันเสาแห่งชีวิตก็ยังถูกสลักด้วยความซับซ้อนของเต๋าและพยามที่จะปรับแต่งสามดวงวิญญาณ

อีกครั้งและอีกครั้ง หลี่ฉีเย่กลั่นสามดวงวิญญาณโดยการใช้ทักษะลึกลับเพื่อให้พวกมันประกอบไปด้วยอำนาจที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก

วิญญาณแห่งความตายนั้นเป็นหนึ่งในสี่ประตูของคัมภีร์แห่งความตาย และมันออาจจะกล่าวได้ว่าเป็นหนึ่งส่วนที่สำคัญที่สุดจากทั้งสี่ ตราบใดที่หนึ่งในสามดวงวิญญาณยังคงอยู่ เขาจะไม่เป็นอะไรจนกว่าพวกมันจะถูกทำลาย

เขาแยกวิญญาณทั้งสามและกลั่นพวกมันด้วยทักษะที่ลึกลับที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด พร้อมด้วยสุดยอดเต๋า

นี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น หลังจากเขาเสร็จการกลั่น เขาจะใช้ผนึกที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกผนึกพวกมันไว้ภายในสามสิ่งของที่แตกต่างกันและซ่อนพวกมันไว้สามสถานที่ท้าทายสวรรค์มากที่สุด

มีเฉพาะการทำเช่นนี้ที่จะทำให้หลี่ฉีเย่แทบจะไม่ตาย ในอนาคตหากมีคนรู้ความลับของเขา มันก็จะไม่ง่ายที่พวกเขาจะหาดวงวิญญาณทั้งสามและทำลายมัน

หนึ่งวันหลังจากกระบวนการกลั่นผ่านไป สุดท้ายหลี่ฉีเย่ก็เสร็จสิ้นกระบวนการ เขานั้นถอนหายใจด้วยความโล่งอกและดึงวิญญาญกลับก่อนจะลุกขึ้นยืน

เขานั้นออกจากห้องและพบบรรพชนต้นสนที่รออยู่ บรรพชนนั้นยิ้่มอย่างมีความสุขก่อนจะเข้าไปทักทายหลี่ฉีเย่ " นายน้อยหลี่ในที่สุดท่านก็บ่มเพาะเสร็จแล้ว "

มีเพียงหลี่ฉีเย่ที่อยู่ที่นี่เพราะทั้งชิฮ่าวและเป่ยหวังนั้นจากไป ชิฮ่าวนั้นต้องได้รับการฝึกอบรบพิเศษตั้งแต่เขาถูกแต่งตั้งเป็นคนของสภา และเป่ยหวังตามไปในฐานะผู้ดูแล

" นายน้อยหลี่ต้องการจะเดินเล่นหรือไม่ ? " บรรพชนต้นสนเอ่ยถาม " ท่านอยากจะลองเดินทางไปยังราชวังหรือไม่ ? ฝ่าบาทนั้นมาที่นี่เพื่อหาท่านแต่เห็นท่านกำลังบ่มเพาะอยู่จึงกลับไป ฝ่าบาทฝากข้ามาเชิญท่านไปเยี่ยมชมราชวังหากท่านมีเวลา "

" ไปยังราชวัง ? " หลี่ฉีเย่ลูบคางและเอ่ย " ข้าก็มีความคิดนี้ ข้าต้องการจะไปยังด้านหลังของพระราชวังเพื่อเปิดหูเปิดตาของข้า "

" ท่านต้องการจะไปยังด้านหลัง ? " บรรพชนต้นนสนเปิดตากว้าง " ช่างบังเอิญ ! พรุ่งนี้สวนปรุงยาด้านหลังของราชวังจะมีการจัดงาน และผู้เยาว์นักปรุงยาหลายคนเข้าร่วม นายน้อยดีมาด้วยเป็นอย่างไร ? มันจะเป็นเกียรติของประเทศเราอย่างมากหากนายน้อยหลี่ให้เกียรติ "

" เช่นนั้นรึ " หลี่ฉีเย่ตอบอย่างเมินเฉย เขามองไปยังเส้นขอบฟ้า แน่นอนว่าเขาไม่ได้มองยังสวนปรุงยาเพราะว่าเขาไม่ได้ต้องการอะไรที่นั้น

บรรพชนต้นสนรีบเอ่ย " แม้ว่าด้านหลังของสวนปรุงยาจะเป็นสวนไผ่ นั้นก้เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของประเทศเรา ประเทศเรานั้นมีน้ำทิพย์อมตะที่เป็นที่ต้องการของนักปรุงยาทั่วโลก แต่มีคนน้อยมากที่รู้ว่าน้ำทิพย์อยู่ภายในสวนไผ่ "

ในฐานะที่เป็นเสาหลักของประเทศ บรรพชนแน่นอนว่าต้องการให้หลี่ฉีเย่อยู่ที่นี่ ดังนั้นเขาจึงนำเรื่องน้ำทิพย์อมตะมาชักจูงหลี่ฉีเย่อย่างรวดเร็ว

หลี่ฉีเย่ดึงสายตาของเขากลับมาและมองไปยังบรรพชนต้นสน

บรรพชนต้นสนนั้นแอบมีความสุขเพราะคิดว่าการกระทำเช่นนี้หมายถึงหลี่ฉีเย่มีความสนใจ

เขายังคงเอ่ยต่อ " นายน้อย มันอาจจะกล่าวได้ว่าน้ำทิพย์อมตะนั้นเป็นสิ่งทีพิเศษในโลก สิ่งของศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นที่ต้องการของทุกคน ! แม้แต่นักปรุงยาจักรพรรดิจากอาณาจักรนักปรุงยายังต้องการแม้เพียงหนึ่งหยด แต่เขาไม่สามารถรับมันได้ หากนายน้อยหลี่โชคดีเพียงพออาจจะสามารถรับน้ำทิพย์อมตะในสวนไผ่ได้ เช่นนั้นพวกเรายินดีจะมอบมันให้กับนายน้อย "

วลีนี้อาจจะเป็นสิ่งล่อใจหลี่ฉีเย่ มันเป็นเช่นเดียวกับการเขียนเค้กบนแผ่นกระดาษและแลกความเปลี่ยนแปลงด้วยมือเปล่า

สำหรับรุ่นปัจจุบัน ผู้เชียวชาญนับไม่ถ้วนไม่สามารถเข้าไปในสวนได้ ไม่ต้องเอ่ยถึงคนนอก คำกล่าวของบรรพชนต้นสนหวังจะทำให้หลี่ฉีเย่โปรดปราน

หลี่ฉีเย่หัวเราะและเอ่ย " บรรพชนปีศาจ นี้เป็นความคิดของเจ้าหรือของนายหญิงฉีเยียน ? "

" ฮ่าฮ่าฮ่า !  " บรรพชนหัวเราะเขินๆ " นี้คือความปราถนาดีจากประเทศของเรา "

หลี่ฉีเย่ส่ายหัวของเขาและเอ่ย " คำกล่าวของบรรพชนอาจจะหลอกคนโง่ได้ แต่ไม่ใช่ข้า ให้ข้าถาม เจ้ารู้ผลกระทบของน้ำทิพย์อมตะหรือไม่ ? "

" นี้..." บรรพชนนั้นอึ้งและไม่สามารถให้คำตอบได้ ข่าวลือเรื่องน้ำทิพย์อมตะนั้นสามารถล่อลวงนักปรุงยาได้ทุกคน ทว่าในประเทศ โดยเฉพาะในยุคนี้ มันมีน้อยคนที่เข้าใจเรื่องน้ำทิพย์อมตะและน้อยคนที่จะรู้วิธีใช้

หลี่ฉีเย่หัวเราะและเอ่ย " เจ้าพยามจะวาดภาพเค้กให้กับข้า คนนอกอาจจะไม่รู้ แต่ข้ารู้บางสิ่ง ตั้งแต่อดีตคนนอกไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าสวนไผ่ ทว่าแม้ว่าจะผ่านไปในแม้แต่คนในประเทศก็ไม่สามารถเข้าไปได้ นอกจากนี้เจ้ามันใช่ว่าน้ำทิพย์อมตะอยู่ในสวนไผ่ ? บางทีแม้แต่พวกเจ้าก็เพียงแค่จะหลอกข้า "

บรรพชนนั้นกลายเป็นอับอายหลังจากได้ยินคำกล่าวของหลี่ฉีเย่ เขานั้นเปิดเผยแผนการที่เหล่าบรรพชนใช้ล่อใจและคิดว่าหลี่ฉีเย่นั้นไม่รู้ ดังนั้นการที่หลี่ฉีเย่เปิดเผยทุกอย่างทำให้เขาอึดอัดอย่างมาก

บรรพชนต้นสนโบราณไม่รู้จะเอ่ยอย่างไรและพูดไม่ออก " เอ่อ...."  เขานั้นไม่คาดว่าจะถูกจับได้โดยหลี่ฉีเย่

หลี่ฉีเย่เอ่ยต่อ " บรรพชนนั้นเพียงแค่ต้องการจะล่อใจข้าเพื่อให้ข้าอยู่ประเทสไผ่ยักษ์ แต่เจ้าหลอกคนผิด คนอื่นอาจจะเชื่อ แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่ข้า "

หัวใจของบรรพชนต้นรัวขณะที่เขาหมอบกราบลงอย่างรวดเร็ว " นายน้อยนี้เป็นการกระทำของข้า ข้าคิดว่าเป็นวิธีที่จะดึงตัวนายน้อยได้ ข้าหวังว่านายน้อย..."

หลี่ฉีเย่เห็นความกังวลใจของบรรพชน ก่อนจะโบกมือและเอ่ย " ยืนขึ้น ให้เรื่องนี้มันจบไป เจ้านั้นไม่มีเจตนาร้ายและอยากให้ข้าอยู่ที่ประเทศไผ่ยักษ์ในฐานะแขกเท่านั้น "

บรรพชนต้นสนถอนหายใจด้วยความโล่งหลังจากเห็นหลี่ฉีเย่ให้อภัย เขารีบก้มศีรษะกรายลงอย่างรวดเร็ว " ทั้งหมดนี้เป็นแผนของข้า ฝ่าบาทไม่ได้เห็นด้วยแต่อย่างใด "

หลี่ฉีเย่เพียงยิ้มและไม่เอ่ยสิ่งใด เขาจ้องไปยังท้องฟ้าและเอ่ย " หากมีงานเลี้ยงที่สวนปรุงยาพรุ่งนี้ ข้าจะลองไปดู "

" การที่นายน้อยเข้าร่วมเป็นเกียรติของงานเลี้ยงนี้อย่างมาก ! " หลังจากได้ยินคำกล่าวของหลี่ฉีเย่ที่จะเข้ารวม บรรพชนต้นสนเอ่ยอย่างมีความสุข " ข้าจะกลับไปรายงานกับฝ่าบาท "

หลี่ฉีเย่ไม่ได้หยุดบรรพชนต้นสน เขามองไปยังไผ่ขนาดยักษ์ที่เจาะผ่านเก้าชั้นฟ้า รังสีจากแสงแดดส่องผ่านใบของมันและทำให้ผ่อนคลายวิญญาณ ต้นไม้นี้คุ้มครองประเทศนี้และทำให้มันสงบมาเสมอ

นี้เป็นความจริงมากว่าล้านปีและต้นไผ่นี้คุ้มครองเมืองหลวงมาเสมอ

ในวันถัดมา งานเลี้ยงเริ่มที่สวนสมุนไพร ผู้เยาว์นักปรุงยาหลายคนในประเทศไผ่ยักษ์ล้วนมาเข้าร่วม และคนจากประเทศอื่นๆก็มาเช่นกัน

นี้เป็นงานเลี้ยงที่นายหญิงฉีเยียนเป็นเจ้าภาพ ก่อนหน้านี้นางนั้นมอบรางวัลให้กับนักปรุงยารุ่นเยาว์ที่ต้องการจะเข้าร่วมการประชุมนักปรุงยา

ผู้เยาว์นักปรุงยานั้นไม่ได้เดินทางไกลมาอย่างไม่มีเป้าหมาย พวกเขาถูกกระตุ้นเพื่อชื่อของหลี่ฉีเย่จะเข้าร่วมงานนี้ด้วย ดังนั้นนาหญิงฉีเยียนจึงต้องเป็นเจ้าภาพจัดงานนี้

นางนั้นเป็นผู้ปกครองที่ชาญฉลาดและไม่ได้เชิญเพียงแต่นักปรุงยาที่มาเข้าสมัครรอบแรก แต่ยังรวมถึงนักปรุงยาที่ไม่รู้จักด้วย

นักปรุงยารุ่นเยาว์ที่ผ่านการทดสอบนั้นไม่มีความสุขเพราะว่าพวกเขานั้นต้องการจะถูกเลือกในการเข้าประชุมครั้งนี้ด้วย