640

ตอนที่ 640 พบกันอีกครั้ง

ในห้องโถงหลัก นายหญิงฉีเยียนนั้นนั่งอยู่ที่นี่และกำลังรออยู่ พร้อมด้วยบรรพชนปีศาจอีกสิบเจ็ดคน นี้กล่าวได้ว่าเป็นการแสดงตัวอย่างยิ่งใหญ่ อาจจะกล่าวได้ว่าผู้มีอำนาจในประเทศหินยักษ์ล้วนอยู่ที่นี่

การแสดงออกเช่นนี้สามารถเห็นได้ตอนที่พวกเขาตอนรับบรรพชนเที่ยงธรรมจากที่ยิ่งใหญ่ ไม่มีทางที่คนธรรมดาจะได้รับการตอนรับที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้

ตอนแรก นายหญิงฉีเยียนนั้นต้องการจะไปพบกับหลี่ฉีเย่เพียงลำพัง แต่บรรพชนคนอื่นๆนั้นต้องการจะเห็นว่าบุคคลที่สามารถกลั่นน้ำทิพย์โอสถได้ราวกับคั่วถั่วที่ชื่อหลี่ฉีเย่นั้นเป็นอย่างไร ดังนั้นพวกเขาจึงตามมาเพื่อความสนุก

ใครก็ตามที่ได้เห็นกลุ่มที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ล้วนแต่ต้องสั่นสะท้านเพราะว่ามันประกอบไปด้วยราชันปีศาจและบรรพชนทั้งสิบเจ็ด ทว่าหลี่ฉีเย่ก็ยังเดินมาอย่างผ่อนคลายเหมือนกับพบคนปกติ

บรรพชนทั้งหลายตกตะลึงหลังจากเห็นหลี่ฉีเย่เนื่องจากมันต่างจากสิ่งที่พวกเขาจินตาการอย่างสมบูรณ์ พวกเขาคิดว่านักปรุงยาที่มีทักษะการกลั่นน้ำทิพย์ที่สุดยอดเช่นนั้นควรจะมีกลิ่นอายอมตะรอบตัว แต่ก้าวของเขาจะต้องเต็มไปด้วยแรงกดดันหรือออร่าที่กดขี่ผู้คน

ทว่าหลี่ฉีเย่นั้นดูค่อยข้างจะสามัญและขาดคุณสมบัติเหล่านั้น ถ้าพวกเขาไม่รู้ว่าเขานั้นมีสุดยอดทักษะมาก่อน พวกเขาไม่มีทางเชื่อว่าคนตรงหน้าเป็นนักปรุงยาที่เก่งกาจ

นายหญิงฉีเยียนรู้สึกประหลาดใจที่ได้พบกับหลี่ฉีเย่ เพราะนางไม่คาดว่าจะได้พบกับเขาอีกครั้งในสถานที่เช่นนี้

หลี่ฉีเย่นั่งลงก่อนจะลงก่อนจะเหลือบมองไปรอบๆและหยุดลงที่นายหญิงฉีเยียนพร้อมกับรอยยิ้ม

เขาหัวเราะขณะมองไปที่นางที่กำลังมึนงงอยู่และเอ่ย " ฝ่าบาท พวกเราพบกันอีกแล้ว ไม่น่าเชื่อจริงๆ "

บรรพชนทั้งหลายรู้สึกประหลาดใจเช่นเดียวกันก่อนจะมองไปยังนายหญิงฉีเยียน พวกเขาไม่คาดว่าราชันปีศาจจะเคยพบกับหลี่ฉีเย่มาก่อน

สุดท้ายนางก็ยังคงเป็นราชันปีศาจ ดังนั้นนางจึงรีบเผยรอยยิ้มที่สง่างามอย่างรวดเร็วและเอ่ย " ข้าก้ไม่คาดว่าท่านจะเป็นนายน้อยหลี่ "

มันเป็นเวลานายหญิงฉีเยียนนั้นคือสตรีที่หลี่ฉีเย่พบในบ้านเก่าแก่ที่ชายเมืองในคืนนั้น ! นางนั้นไม่คาดหวังว่าชายที่พูดจาหยิ่งยโสและหลงเล่นละครไปกับเขาจะกลายเป็นหลี่ฉีเย่

ความจริงอาจจะกล่าวได้ว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ คืนนั้นหลี่ฉีเย่ไปบ้านหลังนั้นเพื่อรำลึกอดีตของเขา สำหรับนายหญิงนางนั้นไปที่นั้นทุกครั้งที่มีปัญหา และต้องการความเงียบสงบเพื่อทำตามบรรพบุรุษของนาง

" นายน้อยมาเยือนประเทศไผ่ยักษ์ของเรานับว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่ง " ราชันปีศาจฉีเยียนเอ่ย " ข้านั้นยุ่งมากและไม่สามารถมาทักทายท่านได้ในทันที ดังนั้นโปรดอภัยให้กับข้าด้วย วันนี้ข้าได้เตรียมของขวัญบางอย่างมาแทนคำขอโทษ "

คนรับใช้นั้นแบกหีบไปด้านหน้า แม้ว่ามันจะยังไม่ได้เปิดออก แต่เสียงอันยิ่งใหญ่ที่ดังออกมายามตกถึงพื้นก็แสดงให้เห็นว่ามันไม่ใช่สิ่งของธรรมดา

หลี่ฉีเย่นั้นไม่แม้แต่จะเปิดดู สมบัติส่วนใหญ่นั้นไม่ได้มีค่าอะไรในสายตาของเขา เขาเพียงเผยรอยยิ้มและเอ่ย " การพบกันของเรานั้นราวกับโชคชะตา ฝ่าบาทสามารถกล่าวกับข้าอย่างตรงไปตรงมาได้ "

นายหญิงฉีเยียนรีบเอ่ย " ข้าได้ยินว่านายน้อยสนใจที่จะเป็นนักปรุงยาของประเทศเรา - ข้าสงสัยว่านั้นจริงหรือไม่ ? "

หลี่ฉีเย่อมยิ้มและเอ่ย " พวกเราสามารถพูดคุยเกี่ยวกับเรืองตำแหน่งนักปรุงยากันที่หลัง แต่ข้าได้ยินว่าฝ่าบาทต้องการจะตัวของประเทศไผ่ยักษ์ไปยังงานการประชุมนักปรุงยาที่กำลังจะเกิดขึ้น ข้าสามารถให้ท่านยืมมือได้  "

บรรพชนแต่ละคนมองหน้ากันด้วยความตกตะลึงรวมถึงนายหญิงด้วย ไม่มีใครคาดว่าหลี่ฉีเย่จะยอมรับมันอย่างง่ายดาย

สุดยอดนักปรุงยานั้นมีระดับสูงอย่างมากในโลกสมุนไพรหินไม่ว่าพวกเขาจะไปที่ใด แม้แต่เชื้อสายจักรพรรดิก็ยังไม่เว้น

มีเพียงต้องใช้จ่ายอย่างมหาศาลเพื่อเชิญนักปรุงยาเหล่านี้ไปได้ แม้แต่ตระกูลฉิงก้ยังเรียกร้องกับประเทศอย่างมากในการให้พวกเขาเป็นตัวแทนการประชุม ไม่ว่าจะอย่างไรนักปรุงยาก็เป็นที่ต้องการโดยเฉพาะรุ่นเยาว์

ดังนั้นการตอบตกลงอย่างรวดเร็วของหลี่ฉีเย่นั้นจึงอยู่เหนือความคาดหมายของทุกคน

ทว่านายหญิงฉีเยียนรู้ว่าไม่มีของฟรีในโลกดังนั้นนางจึงเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา " ข้าถามได้หรือไม่ว่าท่านปราถนาสิ่งใด ? หรือประเทศไผ่ยักษ์มีอะไรที่สามารถช่วยเหลือท่านได้บ้าง ? หากท่านต้องการอะไรเพียงแค่เอ่ยออกมา "

หลี่ฉีเย่อมยิ้มและส่ายหน้า " ข้าไม่ได้ดูถูกประเทศไผ่ยักษ์ของท่าน แต่ประเทศนี้ไม่มีสิ่งที่ข้าต้องการ ข้ารู้ว่าฝ่าบาทคงได้รับรายงานมาบ้าง เช่นนั้นยังคิดว่าข้าขาดแคลนความมั่นคั่งอีกรึ ? "

คำกล่าวเหล่านี้เห้นได้ชัดว่าหยิ่งยโสและทำให้บรรพชนบางคนไม่พอใจ แต่พวกเขาก็ทำได้เพียงยอมรับความจริงเท่านั้น

แม้แต่นายหญิงฉีเยียนก็ยังยิ้มอย่างขมขื่น ใช้สองร้อยผลึกจักรพรรดิอมตะซื้อไก่ปรุงยา...การกระทำที่บ้าบิ่นดังกล่าวเป็นตัวชี้วัดความมั่งคั่งของเขา แม้แต่ทั้งประเทศจะรวมรวบเงินทั้งหมด มันก็ยังน้อยกว่าสองร้อยผลึกจักรพรรดิอมตะ

หลี่ฉีเย่คนเดียวที่สามารถโยนของมหาศาลเหล่านี้ออกไปอย่างไม่ใยดี เขาเห็นได้ชัดว่าไม่ได้ขาดแคลนเงิน ช่องว่างระหว่างทั้งสองฝ่ายจึงมีอย่างมาก

หลี่ฉีเย่ยิ้มเอ่ย " ทว่าหากฝ่าบาทต้องการให้ข้าบอกสิ่งที่ต้องการ...นี้อาจจะไม่ใช่เรื่องยาก ข้าจะเป็นตัวแทนของประเทศไผ่ยักษ์ให้ แต่ข้ามีน้องชายคนหนึ่งที่อยากเป็นนักปรุงยาในสภา ฝ่าบาทคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ? "

บรรพชนต้นสนรายงานนายหญิงฉีเยียนอย่างรวดเร็ว หลังจากได้ยินเรื่องราว นางก็เอ่ยถามหลี่ฉีเย่ " นายน้อยหลี่หมายถึงชิฮ่าว ? "

" ถูกต้อง " หลี่ฉีเย่พยักหน้าและกล่าว " มันเป็นโชคชะตาที่เราสองคนได้พบกัน ดังนั้นแม้ว่าข้าจะไม่รับศิษย์ แต่เขาก็ยังได้เรียนรู้ทักษะการปรุงยาของข้าไปเล็กน้อย น้องชายชิฮ่าวนั้นเป็นคนที่มีความจงรักภักดีต่อประเทศไผ่ยักษ์อย่างมาก และเขาก็อยากจะมีส่วนร่วม ข้าเชื่อว่าเขามีความสามารถที่จะทำมันในอนาคต "

นายหญิงฉีเยียนเพียงยิ้มและพยักหน้าเอ่ย " ข้าไม่สามารถถามข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ แต่หากชิฮ่าวยินดี สภาของเรายินดีตอนรับเขาตลอดเวลา "

บรรพชนคนอื่นก็มีความสุขมากเช่นกัน ในเมื่อชิฮ่าวได้เรียนรู้ทักษะการปรุงยาจากหลี่ฉีเย่แม้จะเล็กน้อย เขาก็จะกลายเป็นนักปรุงยาที่ยิ่งใหญ่ของประเทศไผ่ยักษ์

หลี่ฉีเย่เอ่ยกับเป่ยหวัง " บอกให้ชิฮ่าวออกมาพบกับฝ่าบาทและบรรพชนคนอื่นๆ " หลี่ฉีเย่ฝึกเขาไม่ใช่เพียงเพราะให้ค่ากับชิฮ่าว แต่เขาต้องการสร้างคนมีความสามารถให้กับประเทศไผ่ยักษ์

ไม่นาน เป่ยหวังก็นำชิฮ่าวเข้ามาในห้อง ก่อนหน้านี้เป่ยหวังได้แจ้งทุกอย่างกับเขาก่อหน้าแล้ว แต่ขาของชิฮ่าวก็ยังสั่นหลังจากเห็นราชันปีศาจและบรรพชนคนอื่น

บรรพชนทุกคนล้วนเป็นระดับเซียนบรรพกาลและองค์รักษ์เทพสวรรค์ ไม่ต้องเอ่ยถึงนายหญิงฉีเยียนที่เป็นราชันเทพสวรรค์ ชิฮ่าวนั้นไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนดังนั้นเขาจึงกังวลอย่างมาก

เขารู้สึกราวกับว่านี้คืออความฝัน เขามีแรงกระตุ้นในการฟื้นฟูตระกูล และจะกลายเป็นนักปรุงยาของสภาในสักวันหนึ่ง ทว่านี้เป็นเพียงความฝันที่ยิ่งใหญ่และฝังลึกอยู่ในใจ เนื่องจากเขาเป็นผู้ส่งสารตัวน้อยๆและไม่สามารถทำทุกอย่างอย่างง่ายดาย

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยฝันเกี่ยวกับการพบฝ่าบาทของเขา แต่มันเป็นหนึ่งในความปราถนาของเขาตั้งแต่ยังเด็ก

ความฝันของเขากลายเป็นจริงเร็วเกินไปและเขาไม่ได้เตรียมใจ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยขาที่สั่นและไม่สามารถสงบได้

เห็นชิฮ่าวที่กำลังกังวล หลี่ฉีเย่เอ่ย " ชิฮ่าว ไปทักทายบรรพชนและฝ่าบาท ฝ่าบาทนั้นยินดีที่จะรับเจ้าเป็นนักปรุงยาของสภา "

การเตือนของหลี่ฉีเย่ทำให้ชิฮ่าวนั้นสงบจิตใจลง เขาคุกเข่าลงบนพื้นและโค้งคำนับ " ชิฮ่าวจากตระกูลชิ คำนับฝ่าบาท "

" ลุกขึ้น  " นายหญิงฉีเยียนมองการคุกเข่าของเขาก่อนจะพยักหน้า " ตระกูลชินั้นมาจากประเทศแม่น้ำสงบ พวกเขาทุ่มเทกับประเทศไผ่ยักษ์อย่างมาก วันนี้เจ้าจะเข้าเป็นหนึ่งในสภาและสร้างชื่อให้กับตระกูลชิ "

ชิฮ่าวยังคงจมอยู่ในความฝันที่เกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป ราชันของเขาอนุญาติให้เขาเข้าเป็นหนึ่งในสภาได้แล้ว !

ในขณะที่จิตใจของชิฮ่าวยังคงเหมือนหมอก เป่ยหวังพาเขาไปทักทายบรรพชนคนอื่นในฐานะผู้ดูแลชิฮ่าว

หลังจากทักทายบรรพชนทั้งหมดแล้ว ชิฮ่าวก็เหมือนจะได้สติคืนมาและคุกเข่าลงตรงหน้าหลี่ฉีเย่พร้อมเอ่ยด้วยอารมณ์ " ศิษย์พี่หลี่..."

คำพูดนับไม่ถ้วนวิ่งวนอยู่ในใจของเขา แต่เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นหรือแสดงออกอย่างไร เขารู้ว่าทุกสิ่งที่เขาได้รับมาวันนี้เป็นเพราะหลี่ฉีเย่

หลี่ฉีเย่เพียงยอมรับการแสดงความเคารพของเขาและกล่าวอย่างสงบ " ทำให้ดีที่สุด ไม่มากที่จะชดใช้ให้กับข้า นั้นก้คือการที่เจ้าอย่าได้นำความอับอายมาสู่ทักษะที่ข้าสอนเจ้าไป ทักษะการกลั่นน้ำทิพย์ของข้าเป้นสิ่งที่ดีที่สุดในยุค แม้ว่าเจ้าจะรู้ไปเพียงเล็กน้อย แต่หากเจ้าพยามอย่างเต็มที่และขยันเจ้าจะกลายเป็นนักปรุงยาในตำนาน ข้าจะผิดหวังมากหากเจ้าไปถึงระดับนี้ไม่ได้ "

คำกล่าวของเขาทำให้ราชันปีศาจและบรรพชนคนอื่นต่างสูดลมหายใจเข้าลึก ช่างเป็นคำกล่าวที่จองหอง กล่าวว่าทักษะของตัวเองนั้นดีที่สุดในยุค ! แม้ว่าแต่นักปรุงยาจากอาณาจักรนักปรุงยาก็ยังไม่กล้ากล่าวยกย่องทักษะของตัวเองเช่นนี้

ทว่าคำพูดที่ออกมาจากปากของหลี่ฉีเย่เต็มไปด้วยความมั่นใจและสงบ มันไม่ได้มีความกดขี่หรือโอ้อวดแต่อย่างใด

ชิฮ่าวสูดลมหายใจเข้าลึกและเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง " ศิษย์พี่หลี่โปรดวางใจ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ! " เขาในตอนนี้เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน เขาจะต้องกลายเป็นนักปรุงยาในตำนานให้จงได้ !

ก่อนหน้านี้เขาต้องการกลายเป็นปรมจารย์นักปรุงยาเพื่อให้เขาสภาได้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกต่อไป !