617

ตอนที่ 617 บรรพชนปีศาจต้นสนโบราณ

หลังจากได้ยินเช่นนั้น ทั้งเป่ยหวังและชิฮ่าวก็รู้สึกว่าหลี่ฉีเย่นั้นโอ้อวดเกินไป นี้คือน้ำทิพย์พรสวรรค์ห้ารูปแบบ เขาจะต้องกลั่นพวกมันอย่างระวังถึงจะสำเร็จ

ไม่ต้องเอ่ยถึงชิฮ่าว น้ำทิพย์ระดับนี้อยูเหนือกว่าความสามารถของเขา ในเวลานี้เขาไม่มีทางปรับแต่งน้ำทิพย์ดังกล่าวได้

ทว่าทามกลางความงุนงง หลี่ฉีเย่วาดมือของเขาไปบนกระถาง

" พรีบ !" เปลวไฟของกระถางปรากฏก่อนที่เขาจะโยนส่วนผสมทุกอย่างลงไป

" ตุบ ตุบ ตุบ ! " เสียงที่เกิดขึ้นนั้นเหมือนกับว่าถั่วเหลืองที่ถูกคั่วจนสุด ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจต่อมากลิ่นของสมุนไพรก็ปรากฏ

" ซู่ ! " ในเวลานี้เปลวไฟของกระถางได้หายไป น้ำทิพย์ห้ารูปแบบปรากฏออกมา

ดวงตาของเป่ยหวังนั้นเบิกกว้างขณะที่ชิฮ่าวนั้นพูดไม่ออก ทั้งสองคนยืนนิ่งขณะที่ปากของพวกเขาเปิดกว้างและไม่สามารถเอ่ยสิ่งใดได้

ลมหายใจของเป่ยหวังสั่นขึ้นหลังจากเห็นฉากนี้ เขานั้นกลายเป็นนักปรุงยามานานและไม่เคยเห็นการกลั่นเช่นนี้มาก่อน มันจะเป็นไปได้อย่างที่จะมีการกลั่นน้ำทิพย์ราวกับการคั่วถั่วเช่นนี้อยู่ ?  เขาไม่เคยเห็นใครใช้วิธีการที่แปลกประหลาดและกลั่นได้เร็วเท่ากับหลี่ฉีเย่มาก่อน

ชิฮ่าวนั้นอีกแง่หนึ่ง เขานั้นไม่สามารถเข้าใจอะไรได้มากเพราะความรู้ของเขาน้อยกว่าเป่ยหวัง ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงยืนโง่งม

หลี่ฉีเย่มองไปยังเป่ยหวังก่อนจะเอ่ย " เอาละ นี้คือหลักฐานที่เจ้าต้องการมันรับไป "

สำหรับหลี่ฉีเย่ การพิสูจน์หรือการกลายเป็นหัวหน้านักปรุงยาไม่ได้อยู่ในความคิดของเขา เขานั้นต้องการเพียงแค่ไปเมืองหลวงและปูทางแห่งความสำเร็จไว้ให้ชิฮ่าว ทำให้เขามีตำแหน่งที่ดีในประเทศไผ่ยักษ์

ร่างกายของเป่ยหวังนั้นสั่นสะท้านก่อนจะค่อยๆสงบลงและรับกล่องที่มีน้ำทิพย์ห้ารูปแบบมา เสียงกรีดร้องของเขาดังออกมาอย่างรวดเร็ว

" นี้...นี้มัน...ความบริสุทธิ์เจ็ดสิบเปอร์เซนต์ ! เป็นไปอย่างไร !?  " เข่าของเขาอ่อนลงกระแทกกับพื้นขณะที่มีความกลัวเกิดขึ้นในใจ

ชิฮ่าวนั้นตกตะลึงอย่างมาก ในฐานะของนักปรุงยาฝึกหัด เขานั้นเข้าใจถึงความหมายเบื้องหลังของน้ำทิพย์พรสวรรค์ห้ารูปแบบที่มีความบริสุทธิ์เจ็ดสิบเปอร์เซนต์

" มันเป็นเช่นนี้เพราะว่าเข้าขี้เกียจ หากข้าจริงจังกว่านี้การจะไปถึงความบริสุทธิ์แปดสิบเปอเซนต์ไม่ใช่ปัญหา " หลี่ฉีเย่กล่าวอย่างสบายๆ

เป่ยหวังนั้นรู้สึกเข่าของเขาไร้เรี้ยวแรงและอยากโคกศีรษะลงบนพื้น ความบริสุทธิ์เจ็ดสิบเปอเซนต์ของน้ำทิพย์พรสวรรค์ห้ารูปแบบนั้นเพียงพอแล้วที่จะทำให้นักปรุงยาหวาดกลัวไปจนตาย ไม่ต้องกล่าวถึงหากพวกเขาเห็นวิธีการและความรวดเร็วที่หลี่ฉีเย่กลั่นพวกมัน มันเหมือนกับเขากำลังถั่วถั่ว อัจฉริยะทุกคนไม่ว่าจะเป็นเซียนนักปรุงยา และนักปรุงยาในตำนานก็ไม่สามารถจะเข้าถึงระดับนี้ได้

ส่วนผสมของน้ำทิพย์ห้ารูปแบบนี้นั้นมีจำกัด เป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมหากพวกเขาสามารถกลั่นมันได้มีความบริสุทธิ์ห้าสิบเปอเซนต์ เซียนนักปรุงยาหรือนักปรุงยาในำตานสามารถกลั่นจนได้หกสิบเปอร์เซนต์คือสูงสุด

แต่นี้ หลี่ฉีเย่กลั่นมันอย่างง่ายๆโดยมีความบริสุทธิ์ถึงเจ็ดสิบเปอเซนต์ ทักษะของเขาเหนือกว่านักปรุงยาในตำนาน ทว่าเขาก็ยังไม่หยุดแค่นี้และอาจจะทำให้ถึงแปดสิบเปอร์เซนต์ได้หากเขาจริงจัง นักปรุงยาคนใดที่ได้ยินเรื่องนี้ล้วนหัวใจวาย

ถ้าหากเป็นคนอื่นมาพูดเรื่องนี้ เป่ยหวังจะคิดว่าคนเหล่านั้นไม่รู้จักประเมินความสาสมารถของตัวเอง แต่ตอนนี้เขานั้นถูกทำให้เชื่ออย่างสมบูรณ์ ด้วยเข่าสองข้างที่สัมผัสกับพื้น เขานั้นเชื่อสิ่งที่หลี่ฉีเย่กล่าวก่อนหน้าแม้ว่ามันจะดูโอ้อวดอย่างมาก

" นี้ท่าน...เป็นนักปรุงยาจักรพรรดิ ? " เป่ยหวังเอ่ยถามด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

หลี่ฉีเย่เพียงอมยิ้มและไม่เอ่ยสิ่งใด

ชิฮ่าวนั้นคุกเข่าลงบนพื้นข้างเป่ยหวัง เขาตอนนี้ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของตัวเองอย่างไร

นักปรุงยาจักรพรรดิเป็นจุดสูงสุดของความสำเร็จสำหรับนักปรุงยา แม้ว่านักปรุงยาจักรพรรดิจะไม่ทรงอำนาจเท่ากับจักรพรรดิอมตะ แต่พวกเขาก็ได้รับการยกย่องจากทั้งเก้าโลก

มันยังมีอีกหนึ่งฉายาที่เป้นเพียงภาพลวงตาสำหรับนักปรุงยานั้นก็คือเทพโอสถ ทว่าเพียงคนเดียวที่ได้รับฉายานี้ตั้งแต่ยุคเริ่มต้นแห่งเวลาก็คือ - ตัวเทพโอสถเอง !

****

เมืองหินเรียบนั้นเป็นเมืองขนาดเล็กในฟื้นที่ที่เจริญของประเทศไผ่ยักษ์

บรรพชนปีศาจต้นสนโบราณนั้นเป็นผู้คุ้มเมืองแห่งนี้ เขาเป็นหนึ่งในสิบแปดบรรพชนปีศาจภายใต้อำนาจของนายหญิงฉีเยียน เขาปกครองของประเทสไผ่ยักษ์

เช่นเดียวกันชื่อของเขา บรรพชนปีศาจนั้นเป็นต้นสนที่ประสบความสำเร็จในเต๋าของเขา แม้ว่าเขาจะไม่ได้แข็งแกร่งที่สุดในสิบแปดบรรพชน เขาก้ยังมีอายุเก่าแก่ที่สุด

ในฐานะผู้ปกครองเมือง เขานั้นยุ่งอย่างมาก โดยเฉพาะล่าสุด ภารกิจการหานักปรุงยารุ่นเยาว์สำหรับฝ่าบาทของเขา

เขานั้นหาและพบนักปรุงยารุ่นเยาว์บางคนแต่เขาไม่พอใจกับคนเหล่าานั้น แม้ว่าความสามารถตามธรรมชาติของพวกเขาไม่เลว แต่ความสามารถในปัจจุบันนั้ตื่นเขินเกินไป

ขณะที่บรรพชนต้นสนกำลังจมอยู่กับงาน เป่ยหวังจากเมืองหินเรียบก็วิ่งเข้าในสำนักงานของเขาและไม่รอการเชิญใดๆ

" เป่ยหวัง เจ้าไม่สามารถรอให้คนเข้ามาแจ้งข้าก่อนได้เลยหรืออย่างไร ? " คิ้วของบรรพชนต้นสนขมวดหากันหลังการเป่ยหวังบุกรุกเข้ามาและเอ่ย " รอจนข้าเสร็จงานนี้ เช่นนั้นเจ้าค่อยรายงานสิ่งที่เจ้าพบ "

เขานั้นกำลังอยู่อยู่กับการเลือกนักปรุงยารุ่นเยาว์ด้วยอารมณ์ที่หดหู่ การบุกรุกของเป่ยหวังทำให้เขาอารมณ์ไม่ดีมากขึ้น

หากเป็นคนอื่น บรรพชนต้นสนคงเตะพวกเขาออกไปแล้ว ทว่าเป่ยหวังเป็นนักปรุงยาที่มีความสารถและเกือบไปถึงระดับยอดปรมจารย์นักปรุงยา ในอนาคตเขาจะสามารถเข้าร่วมกับทางเมืองได้ ดังนั้นบรรพชนจึงให้ค่าเขาอย่างมาก

" ท่านปีศาจบรรพชน ไม่มีอะไรสำคัญมากกว่าเรื่องนี้ ! " เป่ยหวังเอ่ย " ข้าจะแนะนำนักปรุงยาให้กับท่าน สุดยอดนักปรุงยาที่หาใดเปรียบ ! "

บรรพชนต้นสนส่ายหัวและเอ่ย " จากเมืองหินเรียบรึ ? นอกจากเจ้าเมืองนั้นยังมีนักปรุงยาคนอื่นอีก ? แม้ว่าศิษย์ของเจ้าจะไม่เลว เวลานี้นั้นสำคัญมากและศิษย์ของเจ้ายังไม่คู่ควร "

" ไม่ ไม่ ท่านบรรพชนปีศาจ ท่านเข้าใจเจตนาของข้าผิดไป " เป่ยหวังรีบเอ่ย " ข้านั้นไม่กล้าแนะนำศิษย์ของตัวเอง นอกจากนี้ทักษะของข้าล้วนไม่มีค่าเมื่ออยู่อต่อหน้านายน้อย ตัวของข้าไม่มีค่าแม้แต่จะถือรองเท้าให้เขา ! "

บรรพชนปีศาจต้นสนโบราณกลายเป็นตกตะลึงเมื่อได้ยินเรื่องนี้ แม้ว่าเป่ยหวังนั้นจะยังไม่กลายเป็นยอดปรมจารย์นักปรุงยา เขาก็อยู่ในปรมจารย์นักปรุงยาระดับสูง การสรรเสริญคนอื่นจากคนระดับนี้ทำให้บรรพชนต้นสนประหลาดใจ

บรรพชนปีศาจส่ายหัวเอ่ย " นี้เจ้ากำลังล้อข้าเล่นใช่ไหม ? ในช่วงเวลาปัจจุบัน หากมีผู้เยาว์คนใดสามารถถูกเรียกว่าสุดยอดและไร้ผู้เทียบ เช่นนั้นพวกเขาคงเป็นนักปรุงยาอัจฉริยะทั้งสี่ ไม่มีผู้เยาว์คนใดในยุคนี้เทียบกับพวกเขาได้  "

เป่ยหวังรีบเอ่ยอย่างรวดเร็ว " ไม่ ท่านบรรพชนปีศาจ นักปรุงยาทั้งสี่ ก็ยังไม่มีอะไรเทียบกับนายน้อยหลี่ได้ ! "

การแสดงออกของบรรพชนปีศาจนั้นกลายเป็นจริงจัง ในเวลานี้ดวงตาของเขาหรี่ลงและเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง " เป่ยหวัง เจ้าไม่สามารถพูดล้อเล่นเช่นนี้ได้ ในฐานะคนเจ้าสามารถกินอะไรก็ได้แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้ตามใจ หากคนอื่นได้ยินสิ่งที่เจ้ากล่าวมันจะทำให้ปัญหามาให้พวกเรา เจ้าควรจะรู้ถึงเบื้องหลังของนักปรุงยาอัจฉริยะทั้งสี่นั้นเป็นอย่างไร "

นักปรุยาอัจฉริยะทั้งสี่นั้นมีชื่อเสียงในโลกสมุนไพรหิน ผู้คนเชื้อว่าหากจะมีนักปรุงยาจักรพรรดิปรากฏ มันจะเป็นหนึ่งในสี่คนนั้นแน่นอน

" ท่านบรรพชนปีศาจ ข้ารู้ว่าคำพูดของข้ามีผลกระทบแค่ไหน " เป่ยหวังกลายเป็นจริงจังและเอ่ย " แต่นายน้อยหลี่คนที่ข้าแนะนำนั้น สมควรที่ประเทศไผ่ยักษ์ของเราจะใช้จ่ายทุกอย่างเพื่อทำให้เขามาอยู่กับพวกเรา ไม่ว่าราคาของมันจะมากขนาดไหนก็ตาม หากเราพลาดโอกาสนี้ เราจะไม่สามารถสรรหาอัจฉริยะเช่นนี้ได้อีก "

หลังจากเห็นการแสดงออกที่จริงจังของเป่ยหวัง บรรพชนปีศาจกลายเป็นเคร่งขรึมทันที " บอกข้ามาว่าทำไมนักปรุงยาอัจฉริยะคนนี้ถึงสมควรแก่การทุ่มเท "

ในฐานะบรรพชน เขารู้ว่าตัวตนอย่างคนเช่นเป่ยหวังไม่ใช่คนที่ชอบจะล้อเล่น

เป่ยหวังจากนั้นก็ส่งน้ำทิพย์พรสวรรค์ห้ารูปแบบที่หลี่ฉีเย่กลั่นให้กับบรรพชนปีศาจ

หลังจากได้รับน้ำทิพย์มาบรรพชนปีศาจทันใดนั้นก็ยืนขึ้นและคำราม " ความบริสุทธิ์เจ็ดสิบเปอเซนต์ ! นี้เป็นไปได้อย่างไรกัน ?! "

" ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้สำหรับนายน้อยหลี่ " เป่ยหวังกล่าวอย่างจริงจัง " ท่านจะต้องตกตะลึงยิ่งกว่านี้หากเห็นการกลั่นของเขา " หลังจากกล่าวเสร็จเป่ยหวังก็อธิบายการกลั่นของหลี่ฉีเย่

บรรพชนปีศาจกลายเป็นตกตะลึง และแข็งราวกับเป็นรูปปั้น หลังจากผ่านไปชั่วครู่ เขาก็นั่งลงก่อนจะเอ่ยมองเป่ยหวังและเอ่ย " นี้ไม่เป็นความจริง ! "

เป่ยหวังเอ่ยตอบอย่างเคร่งขรึม " เรื่องนี้เป็นความจริงร้อยเปอเซนต์ ชายแก่คนนี้ขอรับประกับด้วยชีวิต " เสียงของเขากลายเป็นจริงจังอย่างมาก " นี้คือโอกาสที่จะเกิดขึ้นในรอบหมื่นปีของประเทศไผ่ยักษ์ ฝ่าบาทต้องการคนมีความสามารถใช่หรือไม่ ? พวกเราจะต้องการนักปรุงยาที่มีความสามารถสำหรับการประชุมใช่ไหม ? หากนายน้อยหลี่ยอมรับข้อเรียกร้องของเรา พวกเราจะต้องได้อันดับหนึ่งอย่างแน่นอน ! "

บรรพชนปีศาจนั้นสงบลงและเอ่ยถามอย่างรวดเร็ว " นายน้อยหลี่คนนั้นมาจากที่ใดและอยู่ในนิกายใด ?  "

ตอนนี้เขาอารมณ์ดีอย่างมาก หากนักปรุงยารุ่นเยาว์มีความสามารถดังกล่าว เขาจะต้องเป็นนักปรุงยาจักรพรรดิในอนาคตอย่างแน่นอน

เป่ยหวังเอ่ย " นายน้อยหลี่เป็นมนุษย์ เขาเป็นผู้ฝึกตนพเนจรและไม่ได้สังกัดอยุ่กับนิกายใด   "

บรรพชนปีศาจอดไม่ได้ที่จะอุทานหลังจากได้ยินเรื่องนี้ " มันจะเป็นไปได้อย่างไร ? นักปรุงยาที่มีความสามารถเช่นนี้ หากเขาไม่สามารถเป็นนักปรุงยาจักรพรรดิได้ เขาอย่างน้อยก็เป็นนักปุงยาในตำนาน ไม่มีทางที่จะไม่มีใครรู้ แต่นี้ไม่มีนิกายได้รับเขา ? มันแปลกเกินไป "

ความกังขาของบรรพชนปีศาจต้นสนโบรารเต็มไปด้วยเหตุผล นักปรุงยานั้นเป็นที่ยอมรับอย่างมากในโลกสมุนไพรหิน และยิ่งมีระดับสูงเขาก็ยิ่งจะได้รับการตอนรับจากนิกายใหญ่