616

ตอนที่ 616 การแนะนำของเป่ยหวัง

ชิฮ่าวนั้นอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง ท่านปู่เป่ยนั้นเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่ในเมืองหินเรียบ แม้แต่ขุนนางเมืองก็ยังต้องปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพ เขานั้นเป็นผู้ส่งสารของเมืองเป็นเวลานานและนอกจากบรรพชนปีศาจต้นสนโบราณแล้ว เขาไม่เคยเห็นท่านปู่เป่ยแสดงความเคารพกับคนอื่น

เป่ยหวังมองไปยังหลี่ฉีเย่ขณะที่ถูฝ่ามือเข้าด้วยกันและเอ่ย " ข้าสามารถถามได้หรือไม่ว่าท่านมาจากที่ใดหรือเข้าร่วมกับนิกายใดอยู่ ? "

" ข้าเป็นเพียงผู้ฝึกตนพเนจรที่กำลังหลงทาง " หลี่ฉีเย่เอ่ยอย่างสงบ " หากท่านปู่เป่ยมีสิ่งใดอยู่ในใจ โปรดเอ่ย "

ท่านปู่เป่ยรีบสะบัดมือของเขาไปมาอย่างรวดเร็วและเอ่ย " ไม่มี ไม่มี ไม่ใช่เช่นนั้น นายน้อยหลี่สุภาพเกินไปแล้ว นายน้อยสามารถเรียกข้าว่าเป่ยหวังได้ ข้าไม่สามารถรับคำว่าท่านปู่เป่ยต่อหน้านายน้อยได้ "

ชิฮ่าวนั้นกระโดดขึ้นจากความคิดของเขาเมื่อเห็นทัศนคติของท่านปู่เป่ยที่แสดงออกมาและเขาแทบไม่อยากชื่อหูว่าท่านปู่เป่ยคนนั้นจะอ่อนน้อมเช่นนี้

หลี่ฉีเย่ไม่ต้องการเสียเวลาและเอ่ย " เช่นนั้นก็บอกเรื่องของเจ้ามา "

เป่ยหวังถูฝ่ามืออีกครั้งก่อนจะเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม " ข้าจะต้องขอขอบคุณสำหรับคำแนะนำของนายน้อย ไม่เช่นนั้นความพยามของข้าคงสูญเปล่า ข้าต้องขอบคุณท่านจริงๆ คำกล่าของท่านช่วยไม่ให้หญ้าหมาป่าโลหิตของข้าถูกทำลาย "

" หลังจากได้รับคำแนะนำของท่านไปแล้ว ข้าได้กลับไปยังฟื้นที่ของมันในตอนแรกและนำดินของมันกลับมาใส่รอบๆหญ้าจิตวิญญาณ อย่างที่ท่านกล่าว หญ้านั้นประสบความสำเร็จในการเปลี่ยนเป็นรูปแบบที่เจ็ด ข้าไม่ขอบคุณท่านก่อนหน้า ความรู้ที่ยิ่งใหญ่ของท่านทำให้ชายแก่คนนี้อับอายจริงๆ "

ความจริง หลังจากได้รับคำแนะนำของหลี่ฉีเย่ เป่ยหวังนั้นสงสัยอย่างมาก ทว่าเห็นต้นหญ้าของเขาที่กำลังจะตาย เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำตามคำแนะนำของหลี่ฉีเย่

ปาฏิหาริย์ทันใดนั้นก็เกิดขึ้นหลังจากที่เขานำดินจากที่เก่าของมันมาใส่รอบหญ้าจิตวิญญาณ ไม่นานจากนั้นชีวิตของต้นหญ้าก็เริ่มฟื้นฟู และต่อมาก็ประสบความสำเร็จในการเปลี่ยนแปลง

นี้จะไม่ให้เป่ยหวังตกตะลึงได้อย่างไร ? เขาทันใดนั้นก็เข้าใจได้ในทันทีว่าได้พบกับปรมจารย์ที่สุดยอดเข้าให้แล้ว เพียงเหลือบมอง หลี่ฉีเย่สามารถบอกส่วนผสมปุ๋ยน้ำของเขาได้ และเขายังกระทั้งรู้ว่าตัวเขานำหญ้ามาจากที่ไหน ไม่เพียงแต่หลี่ฉีเย่จะช่วยให้เขารักษาต้นหญ้าได้ แต่ยังช่วยให้ประสบความสำเร็จในการเปลี่ยนแปลงด้วย

ความค้นเคยเกี่ยวกับการปรุงยาและการบ่มเพาะจนรู้ถึงแก่นแท้ของศาสตร์นี้แสดงว่าเขาจะต้องเป็นนักปรุงยที่ยิ่งใหญ่ ความรู้ของเขากระทั้งยิ่งใหญ่กว่าของเป่ยหวัง เต๋าแห่งการปรุงยาไม่ได้เพียงประกอบไปด้วยการปรับแต่งเม็ดยาแต่ยังรวมถึงศาสตร์การบ่มเพาะสมุนไพรต่างๆด้วย 

เป่ยหวังรู้ได้ทันทีว่าเขาได้พบกับนักปรุงยาอัจฉริยะ ดังนั้นเขาจึงรีบตอบสนองโดยการกิจการของเขาทั้งหมดและวิ่งมายังภูเขาหยกโลหิตเพื่อมาหาหลี่ฉีเย่ โชคดีของเขาที่หลี่ฉีเย่ยังไม่จากไป

หลี่ฉีเย่เพียงแค่พยักหน้าสำหรับคำสรรเสริญของเป่ยหวังและรอสิ่งที่เขาจะเอ่ยไป

เป่ยหวังกลืนน้ำลายก่อนะฝืนยิ้มอีกครั้งและเอ่ย " นายน้อยหลี่ มีอีกเรื่องหนึ่งที่นายน้อยอาจจะสนใจ "

หลี่ฉีเย่มองไปที่เขาและรอให้เขาพูดมันออกมา

เป่ยหวังไม่กล้าที่จะชักชาหลังจากเห็นหลี่ฉีเย่ไม่เอ่ยสิ่งใดและรอเขา " ฝ่าบาทของพวกเรานั้นชื่นชอบคนมีความสามารถ ล่าสุดฝ่าบาทกำลังมองหานักปรุงยารุ่นเยาว์ที่มีพสวรรค์ ข้าสงสัยว่านายน้อยหลี่สนใจหรือไม่ ? "

" กำลังมองหานักปรุงยา ? " สายตาของหลี่ฉีเย่หรี่ลงก่อนจะเอ่ย " ให้เป็นนักปรุงยาของประเทศไผ่ยักษ์ ? "

" ตราบใดที่นายน้อยหลี่มีทักษะปรุงยาที่โดดเด่น บางทีท่านอาจจะได้เป็นหัวหน้านักปรุงยาของประเทศ ! " เป่ยหวังเอ่ยอย่างรวดเร็ว

ชิฮ่าวนั้นกลายเป็นโง่งมหลังจากได้ยินเป่ยหวังเอ่ย การเป็นหัวหน้านักปรุงยาของประเทศนั้นเป็นเรื่องที่น่าประทับใจอย่างมาก มันมีตำแหน่งที่สูงและไม่ใช่ทุกคนจะเข้าถึงได้ ชิฮ่าวนั้นไม่เคยวาดฝันถึงมัน ดังนั้นเขาจะไม่ตกตะลึงได้อย่างที่เป่ยหวังกำลังหาคนมายังตำแหน่งนี้ ?

" ประเทศไผ่ยักษ์..." หลี่ฉีเย่พึมพำ และไม่สามารถควบคุมสิ่งที่ปรากฏในจิตใจของเขาได้

เป่ยหวังนั้นกล่าวอย่างรวดเร็ว " นายน้อยหลี่ แม้ว่าประเทศไผ่ยักษ์ของพวกเราจะไม่สามารถเทียบกับเชื้อสายจักรพรรดิได้ พวกราก็ยังเป็นประเทศที่ใหญ่ที่ยืนอยู่ในโลกของนักปรุงยามาหลายล้านปี หากท่านอยู่ที่นี่ ข้าเชื่อว่าอนาคตของท่านจะไร้ขีดจำกัด "

จิตใจของหลี่ฉีเย่กลับมาสู่ช่วงเวลาปัจจุบัน เขาหัวเราะหลังจากได้ยินคำเอ่ยของเป่ยหวังและเอ่ย " เมืองหลวงของประเทศไผ่ยักษ์นั้นมีสถานที่ที่น่าจดจำ ข้าอยากจะไปที่นั้นสักครั้ง "

เขาเคยคิดถึงการไปเยือนเมืองหลวงของประเทศไผ่ยักษ์ในความทรงจำหลังจากมาถึงโลกสมุนไพรหิน หลังจากผ่านมาหลายปี สถานที่ที่อยู่ในความทรงจำของเขาก็ยังเต็มไปด้วยอารมณ์

เป่ยหวังรีบเอ่ยอย่างรวดเร็ว " ข้าจะไปจัดการเรื่องนี้ทันทีและแจ้งเรื่องของนายน้อยต่อฝ่าบาท ! "

หลี่ฉีเย่ทำเพียงหัวเราะ เขาไปที่เมืองหลวงไม่ใช่เพื่ออนาตตที่สดใสหรือสร้างพอใจให้กับกษัตริย์ของประเทศ แต่เพื่อเที่ยมชมสถานที่ต่างๆ หากเขาต้องการจะไปจริงๆ แม้แต่ผู้คุ้มกันเมืองก้ไม่มีใครสามารถหยุดเขาได้

เป่ยหวังคิดว่าหลี่ฉีเย่นั้นต้องการจะเป็นหัวหน้านักปรุงยาของประเทศดังนั้นเขาจึงเอ่ย " นายน้อยสามารรถปรับแต่งยาให้ข้าดูสักกระถางได้หรือไม่ ? "

หลี่ฉีเย่มองไปที่เขาก่อนจะเอ่ย " ตอนนี้เจ้าต้องการให้ข้าปรับแต่งยาให้ดูแล้ว ? "

เป่ยหวังยิ้มอย่างโง่งมและเอ่ย " ชายชราคนนี้นั้นไม่ได้สงสัยและเชื่อในความสามารถของนายน้อย ทว่าข้าต้องการเสนอชื่อนายน้อยให้การบรรพชนปีศาจต้นสนโบราณและคำกล่าวของข้าอย่างเดียวไม่เพียงพอ นี้ต้องการการยืนยันของบรรพชนเพื่อให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น "

หลี่ฉีเย่อมยิ้มเอ่ย " ข้าไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไร เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่ปัญหาของข้า "

เป่ยหวังกลายเป็นหน้าซีดก่อนจะเอ่ย " นายน้อยหลี่...เอ่อ..." เขารู้ว่าหลี่ฉีเย่เป็นนักปรุงยามหัศจรรย์ แต่เขาต้องการพิสูจน์หากเขาจะส่งชื่อหลี่ฉีเย่ไปให้กับบรรพชนปีศาจ เขาไม่ต้องการปล่อยนักปรุงยาที่หายากเช่นนี้ไป

แม้ว่าเรื่องนี้จะทำให้เขาอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก เขาก็ไม่ได้โกรธหรือรำคาญ ในฐานะนักปรุง เขารู้ดีว่านักปรุงยามากความสามารถจะต้องหยิ่งยโส คนเช่นนี้มีอยู่ทุกที่

เขารีบเอ่ย " นายน้อยหลี่ ชายแก่คนนี้เชื่อความสามารถของท่านอย่างไม่กังขา แต่ว่า..หากไม่มีสิ่งใดเป็นข้อพิสูจน์ มันก็เป็นเรื่องยากที่จะแนะนำให้กับฝ่าบาทได้ "

" ศิษย์พี่หลี่ นี้เป็นโอกาสที่หาได้ยาก " ชิฮ่าวกลับมาสู่ความสงบก่อนจะกระซิบกับหลี่ฉีเย่ " บรรพชนปีศาจต้นสนโบราณนี้นเป็นหนึ่งในสิบแปดบรรพชนของประเทศไผ่ยักษ์ของเราและตัวตนของเขามีค่าในสายตาฝ่าบาทอย่างมาก ด้วยคำแนะนำของเขา ท่านแน่นอนว่าจะได้เป็นนักปรุงยาของเมือง "

หลี่ฉีเย่ทำได้เพียงหัวเราะเพราะว่าเขาไม่ได้สนใจจะเป็นนักปรุงยาของเมืองหรือสิ่งอื่น เขามองไปยังเป่ยหวังก่อนจะกลับมามองยังชิฮ่าวและเอ่ย " ข้าขอขอบคุณความกระตือรือร้นของท่านปู่เป่ยและ และพิจราณาจากคำกล่าวของชิฮ่าว ข้าจะกลั่นบางสิ่งให้ท่านดู แต่ตอนนี้ข้ายังไม่มีส่วยผสมที่เหมาะสม "

ทัศคติที่ไม่แยแสของหลี่ฉีเย่ทำให้หัวใจของชิฮ่าวสั่นสะท้าน แต่ตรงกันข้ามเป่ยหวังนั้นไม่โกรธ หลังจากได้ยินเรื่องขาดแคลนส่วนผสม เป่ยหวังก็หยิบชุดส่วนผสมออกมา " ข้ามีบางส่วนผสมที่นี่ ข้าบังเอิญได้รับส่วนผสมในการกลั่นน้ำทิพย์ห้ารูปแบบมา ทุกสิ่งที่ท่านต้องการอยู่ที่นี่ "

หลี่ฉีเย่มองไปยังชายชราและเอ่ย " ดูเหมือนว่าท่านจะเตรียมมาพร้อมจริงๆ "

เป่ยหวังนั้นทำได้เพียงหัวเราะ เขานั้นใช่เวลาเป็นจำนวนมากกว่าจะรวบรวมส่วนผสมน้ำทิพย์ห้ารูปแบบนี้ได้ วันนี้เขานำมาเพื่อทดสอบความสามารถของหลี่ฉีเย่

น้ำทิพย์พรสวรรค์นั้นเป็นสิ่งที่นักปรุงยากลั่นได้ยากที่สุด และน้ำทิพย์ห้ารูปแบบนั้นสามารถแสดงความสามารถของนักปรุงยาออกมาได้ เพื่อที่จะกลั่นน้ำทิพย์ระดับนี้ พวกเขาจะต้องทำให้มันมีความบริสุทธิ์มากกว่าห้าสิบเปอเซนต์

นี้เป็นน้ำทิพย์ที่ไว้ใช้กับเซียนบรรพกาล มันจำเป็นจะต้องเป็นรูปแบบที่ห้าเพราะหากทำสำเร็จมันจะสามารถใช้กับเซียนบรรพกาลได้

ทว่าเรื่องนี้นั้นพูดได้ง่ายกว่าทำ มันเป็นความท้าทายสำหรับนักปรุงยาส่วนใหญ่ เพราะสิ่งนี้ น้ำทิพย์พรสวรรค์ห้ารูปแบบจึงเป็นการกลั่นที่ท้าทายนักปรุงยา หากเขาทำมันสำเร็จเขาอย่างน้อยจะเป็นยอดปรมจารย์นักปรุงยา หากเขาทำมันออกมาได้ดีเขาอาจจะเป็นถึงนักปรุงยาลึกลับ

ขณะที่เป่ยหวังนั้นหยิบส่วนผสมออกมา หลี่ฉีเย่ก้นำหมื่นกระถางสวรรค์ออกมา ในเวลานี้รูปร่างของกระถางนั้นเปลี่ยนไป ก่อนหน้านี้มันเป็นกบ แต่ตอนนี้มันดูเหมือนกระถางธรรมดาอย่างมาก

ย้อนกลับไปยังพื้นที่ส่วนของนักปรงุยาที่สูญหาย กระถางได้รับการเปลี่ยนแปลง มันทำให้ตัวเองในตอนนี้ห่างไกลจากอดีตเนื่องจากมันได้กินเม็ดยาสวรรค์และสมุนไพรอมตะมาหลายล้านปี ส่วนที่เหลือเชื่อคือมันได้กินน้ำทิพย์หมื่นดาราเป็นจำนวนมาก มันกำลังรอช่วงเวลาที่เหมาะสม แต่ก็ยังไม่มาถึง จนกระทั้งเข้าไปยังสวนของนักปรุงยาที่สูญหายมันจึงได้โอกาส เปลี่ยนรูปร่างของตัวเองจากเมื่อก่อนให้กลายเป็นกระถางที่ไม่ต่างจากกระถางธรรมดา

ความจริงมันเป็นกระถางสวรรค์อันดับหนึ่งที่กวาดผ่านช่วงเวลาและทรงคุณค่า การใช้มั่นไม่ได้จำกัดอยุ่เฉพาะการกลั่นเม็ดยา มันสามารถต่อต้านสวรรค์ได้ด้วยการเปลี่ยนชะตากรรมของตัวเอง

กระถางขนาดใหญ่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าชิฮ่าวและเป่ยหวัง ที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจเพราะว่ามันดูธรรมดา เป่ยหวังนั้นคาดว่าหลี่ฉีเย่ต้องมีทักษะการปรุงยาที่ดี เขาจะต้องมีกระถางสวรรค์ที่ดีเช่นกัน แต่กระถางขนาดใหญ่ด้านหน้าดูธรรมดาอย่างมาก

เป่ยหวังนั้นเอ่ยขึ้น " พวกเราควรจะออกไปข้างนอก " ในฐานะนักปรุงยาคนที่ศึกษาเต๋าแห่งการปรุงยามาหลายพันปี เขารู้กฏของนักปรุงยา คนอื่นๆควรจะออกไปเมื่อนักปรุงยาเริ่มกลั่นเม็ดยา

" ไม่จำเป็น " หลี่ฉีเย่ส่ายหัวของเขาและเอ่ย " นี้เป็นเพียงการเล่นฆ่าเวลา ไม่จำเป็นต้องออกไป ข้าจะทำมันให้เสร็จภายในไม่กี่ลมหายใจ "