614

ตอนที่ 614 หญ้าหมาป่าโลหิต

" ว้าว มีมนุษย์อยู่ที่เมืองหินเรียบแห่งนี้ด้วย ! " ฝูงชนมองดูหลี่ฉีเย่ราวกับพวกเขาเห็นสัตว์ที่แปลกใหม่ ฉากนี้เกิดขึ้นตลอดไม่ว่าหลี่ฉีเย่จะเดินไปที่ใด

ชิฮ่าวนั้นค่อยข้างอายที่กลายเป็นศูนย์กลางของความสนใจจากสายตาจำนวนมาก ดังนั้นเขาจึงเอ่ยกับหลี่ฉีเย่ " พี่หลี่ ไม่ต้องเป็นห่วง เพียงแค่มีมนุษย์น้อยคนที่จะมาที่นี่ "

หลี่ฉีเย่หัวเราะตอบสนอง เขานั้นมีประสบการณณ์ในการพบเจอสิ่งต่างมามากดังนั้นเขาไม่เคยกังวลเรื่องแค่นี้ เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ปกติอย่างมาก นี้เป็นโลกของหินยักษ์และปีศาจ ดังนั้นจึงพบมนุษย์ได้ยาก เขาได้รับการพิจราณาว่าเป็นสิ่งที่แปลกใหม่ก็ไม่น่าแปลก การพบปะมนุษย์ในชานเมืองเช่นนี้นับเป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดา

ชิฮ่าวไปยังสำนักงานของเมือง ในฐานะผู่ส่งสารและนักปรุงยา เขาจึงมีสถานะอยู่บ้างในสถานที่แห่งนี้ พวกเขาเดินไปถึงใจกลางห้องโถงและต้องการพบกับขุนนางเมืองเพื่อที่จะมอบก้านไผ่

ที่ห้องโถง มีผู้ส่งสารหลายคนที่กำลังเข้าแถวอยู่ รอที่จะได้รับหญ้าจิตวิญญาณและกลับไปบ่มเพาะ ชิฮ่าวนั้นเกรงว่าหลี่ฉีเย่จะรอนานเขาจึงเอ่ย " พี่หลี่ไปเดินดูรอบๆสำนักงานเป็นอย่างไร ? ข้าเกรงว่ามันจะต้องใช้เวลานานกว่าข้าจะแลกเปลี่ยนก้านไผ่ได้ "

หลี่ฉีเย่อมยิ้มก่อนจะพยักหน้าและไปเดินดูรอบๆสำนักงาน แม้ว่าเมืองแห่งนี้จะมีขนาดเล็ก แต่ก็ยังมีผู้ฝึกตนจำนวนมากอยู่ในสำนักงานขนาดย่อมนี้ หลี่ฉีเย่เดินไปไม่นาน เขาก็พบกับสวนสมุนไพร

มันเป็นส่วนสมุนไพรที่เต็มไปด้วยหญ้าจิตวิญญาณจำนวนมาก อายุของพวกมันอาจจะกล่าวได้ว่ายาวนาน ที่เก่าแก่สุดยังมีอายุหลายพันปี

ส่วนสมุนไพรดังกล่าวไม่มีค่าพอในสายตาของหลี่ฉีเย่ แต่มันไม่ได้แย่นักสำนักเมืองเล็กๆที่จะมีส่วนสมุนไพรเช่นนี้ ขณะทีเขากำลังเดินเข้าไปในสวนก็ได้ยินเสียง

" โอ้ว หญ้าหมาป่าโลกหิตของข้า ข้าจะต้องทำอย่างไรเจ้าถึงจะเปลี่ยนได้อีกหนึ่งรูปแบบ ? ข้านั้นรอเจ้ามาหลายปีและทำทุกอย่างที่ทำได้แล้ว แต่เจ้าก็กำลังจะเหี่ยวเฉาในไม่ช้านี้..."

หลี่ฉีเย่เดินเข้ามาใกล้ๆและเห็นแจกันที่มีหญ้าจิตวิญญาณภายใน มันมีสีโลหิตด้วยรูปร่างที่เหมือนกับหางหมาป่า มันเปล่งแสงหกแสงแตกต่างกันรอบลำต้นราวกับมันจะสามารถหายเมื่อใดก็ได้ นี้เป็นสัญญาณว่าหญ้าจิตวิญญาณนี้ใกล้จะตาย

มีชายชราหนังอยู่หน้าหญ้าจิตวิญญาณ เขานั้นมีผมสีขาวและจมูกของเขาดุแปลก เพียงกวาดตามองหลี่ฉีเย่ก็รูปว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของเผ่าปีศาจ - นกกางเขนที่มีการบ่มเพาะที่ดี

ชายชรานั้นหรี่สายตาลงเมื่อเห็นหลี่ฉีเย่เข้ามาใกล้ การแสดงออกของเขากลายเป็นดุรายและเอ่ย " เด็กน้อย นี้เจ้าเป็นใคร ? "

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เข้าใจได้เพราะหลี่ฉีเย่เป็นคนแปลกหน้าที่อยู่ๆก็เข้ามาในสวนสมุนไพรของเขา มันจะแปลกหากเขาทำตัวเป็นมิตร

หลี่ฉีเย่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม " ข้ามากับชิฮ่าวและนำก้านไผ่มาแลกสิ่งของ ข้าเบื่อที่จะรอจึงออกมาเดินเล่นข้างนอก "

ชายชราคนนั้นผ่อนคลายลงหลังจากได้ยินเรื่องนี้และเอ่ย " โอ้ว ดังนั้นเจ้าเป็นสหายของเด็กน้อยชิฮ่าวเองรึ "

หลี่ฉีเย่มองไปยังหญ้าจิตวิญญาณตรงหน้าของเขาและเอ่ย " ปู่รู้จักชิฮ่าวด้วย ? "

ชายชราคนนั้นเอ่ยตอบ " เด็กน้อยชิฮ่าวนั้นมีความสามารถในการปรุงยาที่ดี แต่เขาก็ต้องทำงานหนัก มันน่าอับอายที่ข้าแก่เกินไปที่จะมีศิษย์เช่นเขา ไม่เช่นนั้นข้าอาจจะดูแลเขาไปแล้ว "

ในเวลานี้ชายชราก็มองมายังหลี่ฉีเย่และเอ่ยถาม " เจ้าเป็นมนุษย์ ? นี้หาได้ยากจริงๆที่จะพบมนุษย์ในโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์ ไม่ต้องเอ่ยถึงประเทศนี้ เจ้ามาจากที่ใดกัน ? "

หลี่ฉีเย่ยังค้องจ้องไปยังหญ้าจิตวิญญาณและเอ่ย " ข้าเป็นเพียงผู้ฝึกตนที่พเนจรและบังเอิญผ่านมายังภูมิภาคนี้ "

ชายชราพยักหน้ายอมรับและเอ่ย " มันดีที่ผู้เยาว์เช่นเจ้าจะท่องเที่ยวไปทั่ว รวมกับเผ่าพันธ์มนุษย์นั้นหายากอย่างมากในโลกแห่งนี้ ดังนั้นหากเจ้าท่องเที่ยวเพียงลำพัง เจ้าอาจจะขุนนางสตรีของเผ่าหินยักษ์ถูกใจก็เป็นได้ เจ้าควรจะรู้ว่ามนุษย์นั้นเป็นที่นิยมอย่างมาก ดังนั้นแม้จะเป็นลูกบุตรธรรมของตระกูลขุนนาง สถานะของเจ้าก็จะสูงขึ้นอย่างมาก ! "

ชายชรานั้นเป็นคนช่างพูด เขาสามารถสนทนาได้อย่างมีความสุขแม้ว่าทั้งสองจะเป็นคนแปลกหน้า

หลี่ฉีเย่ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีหลังจากได้ยินเรื่องนี้ ทว่าชายชรานั้นกล่าวถูก ทั้งมนุษย์หรือสตรีที่เป็นมนุษย์ล้วนเป็นที่นิยมอย่างมากในสถานที่แห่งนี้ โดยเฉพาะเผ่าพันธ์หินตั้งแต่มนุษย์นั้นเป็นคู่ที่เหมาะที่สุดจะทำการสืบพันธ์

ดังนั้นชายชราจึงไม่ได้มีเจตนาร้ายเมื่อกล่าวเช่นนี้ เพราะนี้เป็นข้อเสนอที่ไม่เลว

หลี่ฉีเย่อมยิ้มก่อนจะส่ายหัวของเขาและเอ่ย " หญ้าหมาป่าโลหิตนี้กำลังจะตาย หากเป็นเช่นนี้ต่อไปข้าเกรงว่ามันจะอยู่ได้อีกไม่ถึงสามเดือน "

ชายชราคนนั้นรู้สึกไม่พอใจและเอ่ยอย่างจริงจัง " เด็กน้อย คนคนหนึ่งสามารถพูดอะไรก็ได้แต่ไม่สามารถพูดได้ตามอำเภอใจ "

เขาใช้พยามอย่างมากในการปลูกหญ้าหมาป่าโลหิตหกรูปแบบและเกือบจะเป็นเจ็ด ตอนนี้คำกล่าวของหลี่ฉีเย่ทำให้เขาอารมณ์เสียอย่างมาก

หลี่ฉีเย่มองไปที่ชายชราและเอ่ย " ข้าเพียงกล่าวความจริง หญ้าหมาป่าโลหิตนั้นเป็นหญ้าจิตวิญญาณที่ไม่เลว มันไม่ได้แย่กว่าหญ้ามังกรไหม มันดูเหมือนว่าเจ้าจะพยามเลี้ยงดูมันอย่างมาก หากข้าเดาไม่ผิดหลังจากการเปลี่ยนแปลงมาหกรูปแบบ มันก็ติดขัดเช่นนี้มาเป็นเวลานาน ล่าสุดดูเหมือนมันกำลังจะเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง แต่มันก็ยังติดอยู่ระดับนี้ "

หลี่ฉีเย่หยุดชั่วครู่ก่อนจะเอ่ย " เจ้าจึงกลายเป็นใจร้อนเมื่อมันไม่ย้อมพัฒนาและให้อาหารมันมากขึ้น ข้าเดาว่าปุ๋ยของท่านประกอบไปด้วยเลือดหมาป่าเงินผสมกับเถ้าขี้ไม้ และน้ำหมาป่าศักดิ์สิทธิ์ "

ชายชรานั้นกลายเป็นตกตะลึงหลังจากได้ยินคำอธิบายของหลี่ฉีเย่ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกและเอ่ย " เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน ? " เขาเป็นเพียงคนเดียวที่รู้เกี่ยวกับสูตรของปุ๋ยและนั้นเป็นความลับ แต่หลี่ฉีเย่ก็ยังกล่าวมันได้อย่างราบรื่น

หลี่ฉีเย่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม " ก็ไม่มีอะไรมาก ข้าสามารถได้กลิ่นของมันดังนั้นข้าจึงรู้ว่าเจ้าใช้เลือดหมาป่าเงิน แต่เลือดนี้ต้องผสมกันเถ้าขี้ไม้และน้ำหมาป่าศักดิ์สิทธิ์เพื่อให้มันเกิดผลลัพธ์ และเพิ่มศักยภาพของมัน "

หลี่ฉีเย่ทำเพียงยิ้มเมื่องเห็นชายชราจมอยู่ในความมึนงง เขามองไปยังหญ้าหมาป่าโลหิตและเอ่ย " มันดูเหมือนว่าเจ้าจะพยามอย่างหนักและมันจะมีค่ากับเจ้ามาก หนึ่งจะต้องใส่ใจในการบ่มเพาะพวกมันด้วยหัวใจเพื่อให้ได้หญ้าจิตวิญญาณที่ดี เช่นนั้นข้าจะให้แนวทางแก่เจ้า "

หลี่ฉีเย่ลูบคางของเขาและเอ่ย " วิธีการของเจ้านั้นไม่เลว นี้เป็นวิธีการปกติ แต่มันมีเงือนไขว่าต้องอยู่ในสภาวะปกติด้วย ข้าสังเกตว่ารากของหญ้าต้นนี้ซีดมาก หากข้าเดาไม่ผิด เจ้าขุดมันออกมาจากสถานที่ที่ชุ่มไปด้วยน้ำ มีซากศพจำนวนมาก เจ้าย้ายสถานที่ให้มันและนำมันมาปลูกที่นี่ ดังนั้นมันจึงหยุดอยู่ที่การเปลี่ยนแปลงรูปแบบที่หก ? "

หลี่ฉีเย่ยังคงเอ่ยต่อ " นี้เป็นเพราะดินของเจ้านั้นไม่เหมาะสม หลังจากผ่านมาหลายปี มันก็สามารถพัฒนาไปเป็นรูปแบบที่เจ็ดได้ แต่ตอนนี้มันต้องการดินที่เหมาะสมเพื่อที่จะเบ่งบาน "

" ทว่า ความอดทนของเจ้าก็ไม่สามารถรอได้อีกและเจ้าเลือกที่จะใช้ปุ๋ยสูตรลับของเจ้า หญ้าจิตวิญญาณของเจ้าเกิดในดินแดนที่เต็มไปด้วยหยินที่รุนแรง แต่เลือดหมาป่าเงินและส่วนผสมของมันมันแข็งแกร่งเพียงพอ นี้ไม่เพียงทำให้มันไม่สามารถกลายเป็นรูปแบบที่เจ็ดได้แต่ยังทำให้มันอ่อนแอลงอีกด้วย ในช่วงเวลาที่สำคัญเจ้าจะต้องหาแหล่งที่สามารถมอบชีวิตให้กับมันได้ " หลังจากกล่าวทั้งหมด หลี่ฉีเย่ก็มองไปยังชายชราที่ยังไม่ได้สติ

ชายชรานั้นยืนอย่างโง่งมและสติของเขาหายไปอย่างสมบูรณ์ หลี่ฉีเย่สามารถบอกส่วนผสมปุ๋ยของเขาได้รวมถึงแหล่งที่มาของหญ้าจิตวิญญาณนี้ภายในพริบตา ความสามารถนี้มันน่ากลัวเกินไปและบ่งบอกถึงความเข้าใจในการปรุงยา แม้แต่คนแก่อย่างเขาก้ยังไม่ใช่คู่มือ

หลี่ฉีเย่เพียงอมยิ้มเมื่อเห็นชายชรายืนไม่ได้สติก่อนจะเอ่ย " เจ้ายังมีโอกาสที่จะช่วยมันได้ ทำปุ๋ยของเจ้าให้เป็นกลางและไปยังสถานที่ที่เจ้าพบมัน ขุนดินบางส่วนและนำมาวางรอบๆหญ้าจิตวิญญาณ เพียงแค่นี้ก็สามารถช่วยมันได้แล้ว "

" นี้จริงรึ ? " ชายชราทันใดนั้นก็ได้สติกลับมาหลังจากอาการตกตะลึง 

" พี่หลี่ ! " ในเวลานี้ ชิฮ่าวเสร็จการแลกเปลี่ยนก้านไผ่และเดินออกมาข้างนอกก่อนจะโบกมือทักทายหลี่ฉีเย่

หลี่ฉีเย่เอ่ยกับชายชราเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะไม่ได้เอ่ยสิ่งใดและเดินออกมา ชายชรานั้นตัวแข็งและไม่ไดยินเสียงของชิฮ่าวแต่อย่างใด

ชิฮ่าวและหลี่ฉีเย่เดินออกมาจากสำนักงานเมือง ชิฮ่าวเอ่ยถามขึ้น " ท่านพูดคุยอะไรกับหัวหน้านักปรุงยารึ ? "

หลี่ฉีเย่มองไปยังเขาและเอ่ยถาม " หัวหน้านักปรุงยา? "

ชิฮ่าวเอ่ย " ชายชราก่อนหน้า ท่านปู่เป่ยนั้นเป็นหัวหน้านักปรุงยาของเมืองหินเรียบและยังเป็นนักปรุงยาที่เก่งที่สุด เขาไปถึงนักปรุงยาระดับปรมจารย์เมื่อนานมาแล้ว ข้าได้ยินว่าตอนนี้เขาเป็นระดับยอดปรมจารย์นักปรุงยา "

สำหรับนักปรุงยาที่มาอยู่ในระดับนี้และเลือกที่จะอยู่ในเมืองหินเรียบนับว่าหาได้ยาก เขาสมควรจะมีตำแหน่งที่สูง

" มันเป็นเพียงแค่การพูดกันเล็กน้อย " หลี่ฉีเย่กล่าวด้วยรอยยิ้ม เขาสังเกตเห็นการแสดงออกที่ร่างเริงและตื่นเต้นของชิฮ่าวจึงเอ่ยถาม " มันดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างที่ดีเกิดขึ้นกับเจ้า ? "