610

ตอนที่ 610 นายหญิงฉีเยียน

วันเวลาแห่งความไร้กังวลผ่านไปขณะที่หลี่ฉีเย่กำลังฟื้นตัวและศึกษาคัมภีร์แห่งความตายอยู่ในห้องของชิฮ่าว

วันนี้หลี่ฉีเย่ตื่นเช้าและออกมาจากห้องเพื่อดูชิฮ่าวรดน้ำไผ่หยกโลหิต เขาอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าหลังจากเห็นชิฮ่าวดูและมันอย่างขยันขันแข็ง

ชิฮ่าวหยุดการทำงานของเขาหลังจากเห็นหลี่ฉีเย่และเอ่ยทักทาย " สวัสดีพี่หลี่ "

หลี่ฉีเย่เห็นชายคนนี้กำลังรดน้ำไผ่ เขาจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม " ข้าเห็นเจ้ารดน้ำไผ่กลุ่มนี้สามครั้งต่อวัน มันหายากมากที่จะมีคนทำงานหนักเช่นนี้ "

ชิฮ่าวเปิดเผยรอยยิ้มที่น่าอึดอัดก่อนจะเอ่ย " ข้าจะต้องรดน้ำพวกมันสามครั้งต่อวัน ข้าจะต้องส่งมอบก้านไม้ไผ่ให้ได้ภายในครึ่งปี และต้องพวกมันต้องมีการเปลี่ยนแปลงอย่างน้อยสองรูปแบบถึงจะเพียงพอ หากข้าไม่พยามให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้มันยากมากที่พวกมันจะโตและมีการเปลี่ยนแปลงสองรูปแบบ "

เขาไม่ได้ต้องการเป็นนักปรุงยาของเมืองเพื่อเงิน แต่เขายังสามารถได้รับคัมภีร์ เขาปราถนาว่าวันหนึ่งจะสามารถเข้าไปยังสภาของประเทศและกลายเป็นนักปรุงยา

ก้านของไผ่หยกโลหิตนั้นเป็นส่วนผสมของการปรุงยา แม้ว่าพวกมันจะเติบโตในป่าแต่พวกมันก็หายากอย่างมาก ดังนั้นนิกายส่วนใหญ่จึงต้องเลี้ยงพวกมันเองเพื่อที่จะกลั่นยาระดับต่ำ

ส่วนผสมของการปรุงยานั้นจะต้องมีการเปลี่ยนแปลง อย่างเช่นก้านของไผ่นี้ ยิ่งพวกมันมีการเปลี่ยนแปลงที่สูง มูลค่าของมันก็ยิ่งมากขึ้น แต่มันไม่ง่ายที่ก้านไผ่เหล่านี้จะเปลี่ยนแปลงได้

หลี่ฉีเย่มองไปที่น้ำหมักในถังรดน้ำและเอ่ย " เจ้าทำปุ๋ยน้ําพวกนี้ ? "

" ไม่ใช่ " ชิฮ่าวส่ายหัวก่อนจะเอ่ย " ข้าเป็นเพียงนักปรุงยาหน้าใหม่แลวข้าจะเอาทักษะใดไปทำปุ๋ยน้ำาพวกนี้ ? "

สำหรับนักปรุงยา การปลูกสมุนไพรนั้นเป็นศาสตร์ที่ลึกซึ้ง สนามรบนี้กว้างใหญ่และยาก ตัวอย่างเช่นนอกจากจะต้องเลือกสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับไผ่ชนิดนี้แล้ว ปุ๋ยน้ำที่รดพวกมันก็มีความสำคัญมาก

แต่ละนิกายจะมีสูตรลับเฉพาะของตัวเองในการปลูกสมุนไพรและไม่ถ่ายทอดแก่คนนอก นักปรุงยาส่วนใหญ่จะไม่เผยความลับของพวกเขา

ชิฮ่าวนั้นเป็นเพียงนักปรุงยาฝึกหัดหน้าใหม่ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางรู้วิธีการทำปุ๋ยน้ำที่รดไผ่ชนิดนี้

หลี่ฉีเย่นำมือไปจุ่มปุ๋ยน้ำก่อนจะนำมาแตะลิ้นและเอ่ย " หญ้าผลาญฤดูที่ถูกเผาจนเป็นขี้เถ้าและใส่โคลนแห้งลงไปเล็กน้อย - นี้เป็นสูตรที่ธรรมดามาก "

ชิฮ่าวสังเกตได้ว่าหลี่ฉีเย่รู้จักสูตรดังกล่าวดังนั้นเขาจึงเอ่ยถาม " พี่หลี่รู้จักการปรุงยา ? "

" ไม่มากนัก " หลี่ฉีเย่ตอบด้วยรอยยิ้ม " ในอดีตข้ามีสหายที่ชอบทำสวนสมุนไพร ข้าเคยเข้าไปช่วยเขาครั้งถึงสองครั้ง ทว่างานอดิเรกของข้าไม่เกี่ยวข้องกับด้านนี้ ข้าอาจจะกล่าวได้ว่าแทบไม่มีความรู้เลย "

" โอ้ว เช่นนี้เอง " ชิฮ่าวเป็นคนที่ซื่ออย่างมากและคำอธิบายของหลี่ฉีเย่มีเหตุผล ดังนั้นเขาจึงไม่ได้สงสัยอะไร

เขาไม่มีทางรู้ว่าสหายที่หลี่ฉีเย่กล่าวถึงนั้นเทพโอสถคนที่สร้างคัมภีร์และเต๋าแห่งการปรุงยาขึ้นมาบนโลก ทว่านี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยสำหรับหลี่ฉีเย่ ในอดีตเขาและเทพโอสถไม่เพียงกลั่นและปรุงแต่งเม็ดยา พวกเขายังปลูกสมุนไพรมานับไม่ถ้วน หญ้าจิตวิญญาณบางชนิดพวกเขาเป็นคนสร้างขึ้นมา

" ข้ารู้วิธีการบ่มเพาะไผ่หยกโลหิต " หลี่ฉีเยเอ่ย " จับแมงป่องปฐพีมาแล้วบดมันให้ละเอียด หลังจากนั้นให้รวมกับซากหญ้าจิ้งจอก ตามด้วยการเผาหญ้าลบทองคำและเถาวัลย์ร่ำไห้จนเป็นเถ้าถ่านผสมพวกมันเขาด้วยกันในอัตตราหนึ่งต่อสามสิบกับน้ำเพื่อสร้างปุ๋ยน้ำ - นี้จะเป็นประโยชน์กับไผ่หยกโลหิตอย่างมาก "

" นี้...มัน จริงรึ ? " ชิฮ่าวนั้นสงสัยเล็กน้อยหลังจากฟังสูตรของหลี่ฉีเย่

หลี่ฉีเย่ยักไหล่ของเขาและเอ่ยอย่างมั่นใจ " อย่าได้กังวล ข้าไม่ได้หลอกเจ้า ถ้าหากเจ้าต้องการคัมภีร์แล้วละก็ทำตามคำแนะนำของข้า ในอดีตตอนที่ข้ากำลังเบื่อ ข้าก็ปลูกไผ่หยกโลหิตด้วยสูตรนี้และมันให้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจ "

หลังจากได้ยิน ชิฮ่าวตอบอย่างรวดเร็ว " ข้าจะลองดู ! "

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ชิฮ่าววิ่งเข้าไปยังห้องของหลี่ฉีเย่และเต็มไปด้วยความตื่นเต้น " พี่หลี่...มันประสบความสำเร็จ ! ก้านไผ่นั้นเปลี่ยนแปลงภายในหนึ่งสัปดาห์ นี้...มันเป็นปาฏิหาริย์ ! "

" ข้าไม่หลอกเจ้าใช่ไหมละ ? " หลี่ฉีเย่เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม

ชิฮ่าวถูมือไปมาอย่างตื่นเต้นและเอ่ย " น่าประหลาดยิ่ง หากมันเป็นเช่นนี้ ข้าสามารถทำให้ก้านไผ่เปลี่ยนแปลงไปสามรูปแบบ ข้าไม่เคยเลี้ยงดูมันไปถึงระดับกังกล่าวมาก่อน ! "

หลี่ฉีเย่อมยิ้มหลังจากเห็นชิฮ่าวกระโดดขึ้นลงอย่างมีความสุข สูตรของหลี่ฉีเย่เป็นสูตรที่ดีที่สุดในการปลูกไผ่หยกโลหิต มันใช่เวลาสักพักกว่าเขาและเทพโอสถจะคิดมันออกมาได้ แต่มันก้ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับทั้งสอง

สำหรับหลี่ฉีเย่นี้เป็นสูตรที่แทบไม่มีความสำคัญ แต่สำหรับชิฮ่าวมันเป็นเรื่องน่าทึ่งอย่างมาก มันมีอำนาจพอจะเปลี่ยนชะตากรรมของเขาได้ !

ชิฮ่าวพูดอย่างลังเลขณะที่ถูฝ่ามือไปมาและเอ่ย " พี่หลี่..เอ่อ...ข้า..ขอใช้สูตรของท่านได้หรือไม่ ? "

ชิฮ่าวนั้นเป็นคนซื่อสัตย์และต้องการจะเป็นนักปรุงยา เขานั้นรู้กฏบางอย่าง สูตรลับนั้นไม่ใช่สิ่งที่จะได้รับการเปิดเผยให้กับคนภายนอก ปราศจากการได้รับอนุญาติจากเจ้าของหรือนิกาย การนำสูตรลับของคนอื่นไปใช้จะจบลงด้วยการถูกล่า

หลี่ฉีเย่อมยิ้มเอ่ย " ไม่มีปัญหา เจ้าสามารถนำมันไปใช้ได้ มันเป็นเพียงสิ่งที่ข้าทำแก้เบื่อ ข้าไม่มีความสนใจในการปลูกสมุนไพร "

ชิฮ่าวโค้งคำนับก่อนจะเอ่ยเสียงดัง " ขอบคุณพี่หลี่ ! " สิ่งนี้มีความเป็นไปได้ที่จะเปลี่ยนชีวิตของเขา นี้จะไม่ให้เขาตื่นเต้นได้อย่างไร ?

" เราไม่ใช่คนแปลกหน้าใช่ไหมละ ? เรื่องนี้ไม่เห็นมีอะไรแปลกเลย " หลี่ฉีเย่เอ่ยขณะที่ตบไหล่ชิฮ่าว

ในวันต่อมา ขณะที่หลี่ฉีเย่กำลังฟื้นตัวและบ่มเพาะ ชิฮ่าวกำลังดูไผ่ของเขาที่กำลังโต เขารู้สึกยินดีที่ได้เห็นกระบวนการเปลี่ยนแปลงของมัน

ขณะเดียวกัน ได้มีการประชุมขุนนางภายในประเทศไผ่ยักษ์ขึ้น

ประเทศไผ่ยักษ์นั้นจัดได้ว่าเชื้อสายที่ยิ่งใหญ่ในอาณาจักรนักปรุงยาในโลก และอิทธิพลขอแงพวกเขาไม่ต่ำมหาอำนาจลำดับต้นๆ

ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยเป็นมหาอำนาจในยุคของบรรพบุรุษ ผู้เชียวชาญจากนิกายจำนวนมากมาเพื่อแสดงความเคารพ ในเวลานี้ ประเทศของพวกเขายังไม่มีอำนาจ แต่เป็นเพราะบรรพบุรุษของพวกเขามีคุณค่าพอที่จะได้รับความเคารพจากนิกายและแม้แต่โลกทั้งเก้า

อดีตของประเทศไผ่ยักษ์นั้นไม่ได้ถูกบันทึกไว้อย่างละเอียด ขุนนางในรุ่นอนาคตพวกเขารู้เพียงว่าเมื่อบรรพบุรุษของพวกเขาก็ต่อประเทศ หลายนิกายและแม้แต่เชื้อสายจักรพรรดิจากทั้งเก้าโลกต่างก็มาเพื่อแสดงความยินดี

แม้แต่สัตว์ประหลาดอย่างอาณาจักรนักปรุงยาและตระกูลเจียงหลงรวมถึงมหาอำนาจอื่นๆก็ยังมาแสดงความยินดี

ทุกครั้งที่ปราชญ์ขุนนางอ่านบันทึกเหล่านี้ พวกเขานั้นแทบไม่อยากเชื่อ ประเทศไผ่ยักษ์นั้นไม่เคยสร้างจักรพรรดิอมตะดังนั้นมันจึงแปลกอย่างมากที่มหาอำนาจอื่นๆมาแสดงความยินดีกับพวกเขา

นี้เป็นประเทศของปีศาจ และการสืบทอดไม่ได้เป็นไปตามเชื้อสาย หลังจากก่อตั้งประเทศมาบรรพบุรุษประเทศไผ่ยักษ์แต่งตั้งให้ผู้มีคุณธรรมและผู้มีพรสวรรค์มากที่สุดเป็นผู้ปกครอง

เวลานี้ภายในราชวังของประเทศไผ่ยักษ์ กษัตริย์คนปัจจุบันของพวกเขาคือนายหญิงฉีเยียน คนอื่นเรียกว่าฝ่าบาทฉีเยียน

ผู้หญิงที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ของนางด้วยสง่าราศีพร้อมด้วยกลิ่นอายสีม่วง ความงดงามของนางนั้นอาจจะทำให้ดอกไม้และดวงจันทร์หม่นแสง ทว่าความงามของนางไม่ได้ลดกลิ่นอายที่สูงส่งของนางลง เฉพาะท่าทางที่สงบและเป็นธรรมชาติพวกมันขับเน้นความงามของนางให้มากขึ้น

นี้คือนายหญิงฉีเยียน กษัตริย์คนปัจจุบันของประเทศไผ่ยักษ์ นางถูกเรียกว่านายหญิงไม่ใช่เพราะนางแต่งงานกับใคร แต่เป็นเพราะความเคารพ

นางนั้นมีต้นกำเนิดมาจากไผ่ม่วงที่ประสบความสำเร็จบนเส้นทางแห่งเต๋า ด้วยเต๋าที่ยอดเยี่ยมนางเปลี่ยนตัวเอ่งเป็นมนุษย์ นางเป็นผู้ปกครองที่เที่ยงธรรม นางมีทั้งความเชี่ยวชาญในกลยุทธ์และความสามารถ อีกทั้งนางยังเป็นคนที่ถ่อมตนและมีน้ำใจ

แม้ว่านางจะไม่ใช่บรรพชนปีศาจที่เก่าแก่ของประเทศ นางก็ยังเป็นที่รักของบรรพชนคนอื่นและพลเมือง ดังงั้นพวกเขาจึงเรียกนางว่าราชันปีศาจ

ควรจะรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับขุนนางที่จะมอบชื่อราชันปีศาจหรือราชันมนุษย์ นี้เป็นฉายาที่ต้องได้รับความเคารพ เฉพาะขุนนางที่เป็นราชันเทพสวรรค์เท่านั้นถึงจะได้รับชื่อนี้

วันนี้ นางตัดสินใจเรียกประตูบรรพชนปีศาจคนอื่นเพื่อหารือเรื่องสำคัญ

นายหญิงฉีเยียนนั่งอยู่บนบัลลังก์ของนางและมองดูบรรพชนปีศาจคนอื่นก่อนจะเอ่ย " ไม่นานจากนี้ การประชุมนักปรุงยากำลังจะเริ่มขึ้น ประเทศของเราจะเข้าร่วมด้วยกัน "

การประกาศของนางทำให้บรรพชนปีศาจคนอื่นมองหน้ากันและกัน คนหนึ่งก้าวออกมาและกล่าวถึงความกังวลของเขา " ฝ่าบาท นักปรุงยาไม่ใช่จุดที่แข็งแกร่งของพวกเรา ดังนั้นเป็นเรื่องยากที่พวกเราจะเข้าร่วม การเงินนั้นไม่เป็นปัญหา แต่มันจะไม่เป็นการดีหากนี้จะเป็นการทำลายชื่อเสียงของพวกเรา "

นายหญิงฉีเยียนเอ่ย " ชัยชนะหรือพ่ายแพ้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ด้วยเชื้อสายอย่างอาณาจักรนักปรุงยาและตระกูลปิงเหลียนที่เข้าร่วม มันจะไม่น่าอับอายหากนิกายหรือประเทศอื่นจะพ่ายแพ้ การประชุมครั้งนี้มีความสำคัญต่อพวกเรามากดังนั้นพวกเราจึงต้องเข้าร่วม "

บรรพชนปีศาจอีกครั้งครุนคิดก่อนจะเอ่ย " พวกเราจะไปหาผู้สมัครเข้าร่วมมาจากที่ใดกัน ? "