608

อนที่ 608 โลกสมุนไพรหิน

" ไม่ ! " หัวใจของเจ้าตำหนักบุปผาบรรพชนดิ่งวูบหลังจากเห็นฉากนี้ หลังจากผ่านไปนานสุดท้ายนางก็พึมพำ " เจ้าแน่นอนว่าต้องไม่ตาย เจ้าเป็นของข้า ! "

ในเวลาเดียวกัน เชื้อสายจักรพรรดิจำนวนมากถูกแสงไฟครอบงำในทันที การระเบิดของอาณาจักรบรรพชนครั้งนี้ทำให้กระจกของพวกเขาเปล่งประกายเจิดจ้า นี้เป็นการระเบิดราวกับจุดจบของโลก

บรรพชนทั้งหมดยืนอยู่หน้ากระจกของพวกเขาเพื่อมองฉากนี้ บรรพชนหลายคนหน้าซีดและล้มลงบนพื้น หลังจากผ่านไปนานแสงจากกระจกก็ค่อยๆหายไป

กระจกของพวกเขาเสียจุดมุ่งหมายไปและมีเพียงความว่างเปล่าที่หลงเหลืออยู่

" อาณาจักรบรรพชนพังทลายไปแล้ว ? " ทุกคนตกตะลึงกับฉากนี้ แม้ว่าอาณาจักรนั้นจะไม่ใหญ่เท่ากับโลกใต้พิภพศักดิสิทธิ์และเป็นเพียงและเป็นเพียงโลกขนาดเล็ก ทว่าแม้แต่จักรพรรดิอมตะก็ยังไม่ง่ายที่จะทำลายโลกใบเล็กเช่นนี้ ในเวลานี้อาณาจักรได้ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์และหายไปจากแผ่นดิน ไม่มีอาณาจักรบรรพชนอีกต่อไป

ภายในบัลลังก์หมื่นกระดูก บรรพชนคนหนึ่งพึมพำ " หลุมจักรวาลสีเงินนั้นคืออะไร ? มันระเบิดไปแล้ว ? "

บรรพชนอีกคนส่ายหัวและเอ่ย " ไม่ใช่มันปลิวออกไป "

บรรพชนอีกคนเอ่ยถาม " ท่านบรรพชน นั้นมันคืออะไร ? มันดูเหมือนจะมีความคิดและชีวิตเป็นของตัวเอง มันเกี่ยวข้องกับต้นกำเนิดของพวกเราหรือไม่ ? "

" ข้าไม่รู้ " บรรพชนคนนั้นส่ายหัวก่อนจะถอนหายใจและเอ่ย " วันนี้มีเหตุการณ์ซับซ้อนจำนวนมาก ในชีวิตข้า ข้าไม่เคยเห็นเรื่องน่าประหลาดเช่นนี้มาก่อน "

บรรพชนคนอื่นกลายเป็นเงียบ บรรพชนที่อาวุโสของพวกเขานั้นกล่าวถูก พวกเขาไม่เคยจินตนาการว่าอาณาจักรบรรพชนจะถูกทำลาย สิบสามจักรพรรดิอมตะจะร่วมมือกัน นี้เป็นเรื่องน่าเหลื่อเชื่อ

ภายในนิกายพันแม่น้ำหวนหน้ากระจกจักรพรรดิของพวกเขา หลานอวิ๋นจูสั่นสะท้านและเล็บของนางจิกลงไปในกำปั้นสีขาว

" อย่าได้กังวล " ผู้อาวุโสสูงสุดหยางเอ่ย " ชายคนนั้นเป็นคนที่ยอดเยี่ยมอย่งามาก สัญชาตญาณของข้าบอกว่าเขายังไม่ตายอย่างแน่นอน "

ในอาณาจักรภูเขาอมตะ แรงระเบิดนั้นทำให้บรรพชนที่ยืนหน้ากระจกตกตะลึง เซียนฟานก็ยืนอยู่หน้ากระจกพร้อมกับพึมพำ " อย่าได้ตายนะ หากเจ้าตายไปโลกนี้จะน่าเบื่อมากที่ไม่มีคู่แข่งที่แข็งแกร่งบนเส้นทางสู่จักรพรรดิของข้า "

หลังจากผ่านไป ข่าวนี้ก็มาถึงหูของฉิวหรงว่านเสวี่ย หัวใจของนางนั้นถูกบีบรัดและทำให้นางทรุดตัวลง หลังจากผ่านไปนางก็สงบสติอารมณ์ " ไม่ นายน้อยยังไม่ตาย ข้าเชื่อในตัวเขา ไม่มีสิ่งใดในโลกที่สามารถฆ่าเขาได้ เขายังมีชีวิต ! "

หลังจากกล่าวเสร็จสายตาของนางก็กลายเป้นจริงจัง หลังจากผ่านไปนานนางสูดลมหายใจเข้าลึกและตัดสินใจบางอย่าง ! 

****

หลี่ฉีเย่ลืมตาขึ้นและมองไปรอบๆ สิ่งแรกที่เขาเห็นก็คือบ้านไม้ธรรมดา แม้ว่ามันจะเล็กแต่มันก็สะอาดมาก มันเป็นสิ่งที่แสดงออกว่าเจ้าของจะต้องเป็นคนรักความสะอาดและมีระเบียบ

หลี่ฉีเย่พยามจะลุกขึ้นนั่ง แต่เขาก็ไม่สามารถขยับร่างกายได้ ร่างกายของเขาเจ็บปวดอย่างมากราวกับมันจะแยกออกจากกัน เขาสังเกตเห็นได้ว่าเขาถูกห่อด้วยผ้าสีขาว บางคนมาดูแลบาดแผลให้กับเขา

เขาพยามจะวิเคราะห์สถานของเขาในปัจจุบันแต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขมขื่น ร่างกายของเขานั้นแตกราวกระดูกและกล้ามเนื้อของเขาเสียหายหนัก มันอาจจะกล่าวได้ว่าไม่มีกล้ามเนื้อได้มีสภาพเหมือนเดิม ในระหว่างการตรวจสอบภายในเขาพบบางอย่างที่พิเศษในหน้าผากของเขา มันเป็นแสงสีเงินมีขนาดประมาณนิ้ว หากมองอย่างระวังรูปลักษณ์ของมันไม่ใช่แสงสีเงินมันมีรูปร่างคล้ายกับดาบ แสงสีเงินนับไม่ถ้วนพันกันในลักษณะที่ซับซ้อน หลี่ฉีเย่ไม่สามารถเข้าใจความลึกลับของมันได้ในระยะเวลาสั้นๆ

เขาทันใดนั้นก็จำได้ถึงการระเบิดครั้งสุดท้ายมันเป็นการระเบิดที่ใหญ่มาก ในเวลานั้นเขารู้สึกว่ากลิ่นอายจักรพรรดิอมตะในทะเลแห่งความทรงจำได้ยึดเอาบางอย่างมากจากหลุมจักรวาลสีเงิน ตอนนี้เขาตระหนักได้ว่าสัญชาติญาณของเขาถูก และเขาได้ขโมยบางอย่างมาจากมัน

เขาบังคับรอยยิ้มก่อนจะถอนหายใจ นี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ เขาได้ตัดสินใจทิ้งแผนเก่า และตั้งใจไปยังอาณาจักรบรรพชนเพื่อเจ้าตำหนักบุปผาบรรพชน นางนั้นไม่สามารถทำมันได้เขาจึงต้องช่วยนาง

นอกจากนี้ยังมีอีกเรื่องนั้นก็คือเรื่องส่วนตัวของหลี่ฉีเย่ เขาต้องการหาคนคนนั้น ในอดีตคนคนนั้นต้องไปยังอาณาจักรบรรพชนแต่หายไปในเวลาต่อมา

ตัวตนในความมืดเอ่ยว่าคนคนนั้นไม่ใช่ได้อยู่ในการครอบครองของเขา และหลี่ฉีเย่เชื่อ เมื่อนึกถึงตัวตนของคนในความมืดเขาไม่มีความจำเป็นจะต้องหลอกลวง

ทว่าเขามั่นใจว่าคนที่เขากำลังตามหาได้หายไปจากอาณาจักรบรรพชน ความคิดของเขาตอนนี้คิดถึงหลุมจักรวาลสีเงิน - นี้เป็นจุดเชื่อมโยงสำคัญ

เขาถอนหายใจก่อนจะเอ่ย " มันจะต้องมีโอกาสอีกแน่ในภายหลัง "

อย่างน้อยที่สุดเขาก็ทำความปราถนาของเขาสำเร็จสองอย่าง ถือว่ามันไม่ได้สูญเปล่า

" เจ้าตื่นแล้ว " ขณะที่หลี่ฉีเย่กำลังคิดอยู่นั้น ประตุได้เปิดออกและมีบางคนเข้ามา เมื่อคนคนนี้เข้ามาใกล้เตียง เขาเห็นว่าเป็นชายหนุ่มที่สุขภาพแข็งแรง

ผู้เยาว์คนนี้จะไม่แข็งแรงได้อย่างไร ? นอกจากหัวของเขา ส่วนที่เหลือในร่างกายล้วถูกสร้างด้วยหิน มีเพียงหัวของเขาเท่านั้นที่สร้างมาจากเลือดและเนื้อ ถ้าไม่ใช่ว่าหัวของเขาคล้ายกับมนุษย์เขาก้ไม่ต่างอะไรจากรูปแกะสลัก

คิ้วของชายหนุ่มคนนี้มีขนาดใหญ่และหนา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสดใส ซึ่งทำให้เขามีรูปร่างหน้าตาที่ธรรมดาและดูเข้าถึงง่าย

คนอื่นอาจจะหัวใจวายเมื่อคนที่มีร่างกายถูกสร้างด้วยหิน แต่หลี่ฉีเย่สงบอย่างมาก ยังจะมีสถานการณ์ใดที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน ?

" ที่นี่คือที่ไหน ? " เขาเอ่ยถามผู้เยาว์คนนี้ หลี่ฉีเย่ไม่สามารถเคลื่อนไหวแต่รู้ได้ว่าผู้เยาว์คนนี้ช่วยเขาไว้

" นี้คือภูเขาหยกโลหิต " ผู้เยาว์คนนั้นเอ่ยตอบ " ท่านบาดเจ็บอย่างมากและไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ "

" ภูเขาหยกโลหิต ? " คิ้วของหลี่ฉีเย่ขมวดเข้าหากัน เขานั้นเดินทางไปทั้งเก้าโลกแต่ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

" ฮ่าฮ่า เป็นความผิดข้าเองที่บอกกล่าวชื่อนี้ " ผู้เยาว์คนนั้นรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว " ที่นี้ชานเมืองหินเรียบ แห่งประเทศไผ่ยักษ์ นี้คือสถานที่ที่ข้าปลูกไผ่หยกโลหิต ดังนั้นข้าจึงเรียกภูเขาหยกโลหิต "

" ประเทศไผ่ยักษ์..." หลี่ฉีเย่รู้สึกประหลาดใจที่ได้ยินชื่อนี้ก่อนจะเอ่ย " นี้คือโลกสมุนไพรหิน ? "

ผู้เยาว์คนนั้นตกใจกับคำถามนี้ก่อนจะเอ่ย " แน่นอน ! หากไม่ใลกสมุนไพรหินแล้วจะเป็นที่ใด ? "

" โลกสมุนไพรหิน..." หลี่ฉีเย่อยู่ในอาการงุนงง เขาทันใดนั้นก็เข้าใจได้ว่าจากการระเบิดครั้งใหญ่ เขาได้ทำลายกำแพงระหว่างโลกและถูกส่งมายังโลกสมุนไพรหิน

โลกสมุนไพรหินนั้นเป็นหนึ่งในเก้าโลก เหมือนอย่างโลกจักรพรรดิมนุษย์และโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์ ทุกโลกถือว่าเป็นโลกหลัก

หลี่ฉีเย่เอ่ยถาม " ที่นี่คือประเทศไผ่ยักษ์ ? เมืองหลวงมีต้นไผ่ขนาดมหึมาอยู่ใช่หรือไม่ ? "

" ถูกต้อง " ผู้เยาว์คนเริ่มประหลาดใจและเอ่ย " นี้เป็นประเทศไผ่ยักษ์ ท่านไม่รู้รึว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ใด ? "

หลี่ฉีเย่อมยิ้มก่อนจะเอ่ย " เรื่องมันยาวมาก ข้าอยู่ในระหว่างการผจญภัย แต่มีการระเบิดที่รุนแรง ข้านั้นถูกส่งปลิวไปและไม่รู้ว่าตัวเองถูกส่งมาที่ไหน "

" ถูกระเบิดส่งมาแต่ก็ยังมีชีวิต โชคของท่านนับว่าดีมาก " ชายหนุ่มสะท้านหลังจากได้ยินเรื่องราวของหลี่ฉีเย่ " ข้าเห็นท่านตกลงมาจากฟ้า เมื่อข้าพบท่านร่างกายของท่านแตกหักทั้งหมด โชคดีที่หัวใจของท่านยังเต้นอยู่ ไม่เช่นนั้นข้าคงฝังศพท่านไปแล้ว "

หลี่ฉีเย่มองไปยังผู้เยาว์และเอ่ยอย่างจริงจัง " เจ้าเป็นคนช่วยข้า...ข้าจะตอบแทนให้ภายหลัง "

ผู้เยาว์คนนั้นเกาหัวของตัวเอวอย่างเขินอายและเอ่ย " ฮ่าฮ่าฮ่า ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว ความจริงก็คือพวกเรามีสายเลือดเดียวกัน หนึ่งในสี่ของร่างกายข้ามาจากเผ่าพันธ์มนุษย์ ท่านควรจะรู้ว่ามีมนุษย์น้อยมากในโลกสมุนไพรหิน ดังนั้นพวกเราอาจจะเป็นญาติกัน "

หลี่ฉีเย่อมยิ้มหลังจากฟังผู้เยาว์และเอ่ย " บางทีละนะ "

ผู้เยาว์คนนั้นดูเหมือนจะตระหนักถึงบางสิ่งได้และเอ่ยกับหลี่ฉีเย่ " โอ้วใช่ ข้าเกือบลืม ข้ากำลังทำอาหารกับท่าน รอสักครู่ข้าจะไปนำมันมา " กล่าวเสร็จเขาก็ออกไป

" ไผ่ยักษ์..." หลี่ฉีเย่พึมในความงุนงงหลังจากผู้เยาว์คนนั้นจากไป ประเทศไผ่ยักษ์ - เป็นชื่อที่เก่าแก่ หลี่ฉีเย่ไม่คาดว่าเขาจะมาโผล่ที่สถานที่แห่งนี้ในวันนี้

บางสิ่งจากอดีตปรากฏขึ้นมาในหัวของเขา อดีตของเขาที่เต็มไปด้วยหมอกหนา หลังจากนึกถึงมันได้หัวใจของเขาก็จมลงก่อนจะถอนหายใจ

สิบลานปีที่ผ่านมา หลี่ฉีเย่เจอสถานการณ์ที่ถึงแก่ชีวิตและความตายมากมายถึงกับต้องกล่าวคำอำลา เขานั้นเติบโตขึ้นมาจากสิ่งนี้ก็ว่าได้

ไม่ว่าจะยุคไหน เขาก็ยังคงรักษาความคิดในแง่บวกมองมันไปยังทิศทางที่ดีและเดินไปข้างหน้า แม้ว่าสุดท้ายเขาจะเดินไปเพียงลำพังก็ตาม

ทว่ามันมีบางอย่างที่เขายากที่จะลืม มันถูกฝันไว้ในความทรงจำส่วนลึก แต่เมื่อฝุ่นเหล่านั้นถูกปัดออก เขาก็จำพวกมันได้ทันที

หลังจากผ่านมานา เขาลืมสิ่งที่จะทำให้เขาร้องไห้ แต่ในอดีตมันมีบางสิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดเมื่อนึกถึงมันและไม่สามารถลืมได้