604

อนที่ 604 เทพผู้ถูกขับไล่จากสวรรค์

" นั้น..นั้นคือ...บรรพบุรุษของพวกเรา ? " บรรพชนเผ่าพันธ์ผีอุทานเมื่อเห็นสัตว์ประหลาดตัวนี้

แม้แต่บรรพชนของบัลลังก์หมื่นกระดูกก็อุทานด้วยความตกตะลึง " บรรพบุรุษของพวกเราคือเจ้าสิ่งนี้ ? "

แม้ว่าเผ่าพันธ์ผีจะมีหลายเชื้อสายที่แตกต่างกันออกไป และบางเชื้อสายนั้นกล่าวได้ว่าน่าเกลียด สัตว์ประหลาดตัวนี้แตกต่างจากบรรพบุรุษในจินตนาการของพวกเขาอย่างมาก พวกเขาไม่คาดว่าบรรพบุรุษของตัวเองจะมีรูปร่างคล้ายกับปีศาจอสูรร้าย !

บรรพชนที่ใกล้ตายของบัลลังก์อีกคนเอ่ย " เทพแท้จริงผู้ถูกสวรรค์ขับไล่ !"

บรรพชนจากบัลลังก์อีกคนเอ่ยถาม " ท่านบรรพชนรู้จักสิ่งนี้ ? "

บรรพชนที่ใกล้ตายคนนั้นส่ายหัวก่อนจะเอ่ย " ข้าไม่รู้จัก แต่ข้าเคยเห็นในบันทึกของหนังสือโบราณ มันมีเพียงชื่อและไม่มีรายละเอียดใดเกี่ยวกับเทพแท้จริงผู้ถูกสวรรค์ขับไล่ "

แม้ว่าจะมีสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวยืนอยู่เบื้องหน้าเขา หลี่ฉีเย่ก็ยังไม่กระพริบตาและเอ่ยช้าๆ " ผู้ถูกสวรรค์ขับไล่ ถ้าหากมีเจ้าเพียงคนเดียวในที่แห่งนี้ข้าจะผิดหวังอย่างมาก ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำลายล้างสิ่งที่ไม่ใช่ทั้งเทพและปีศาจเช่นเจ้า "

เทพแท้จริงผู้ถูกสวรรค์ขับไล่ไม่ได้โกรธ ดวงตาที่น่าสยองของมองหรี่ลงและมองหลี่ฉีเย่ " คำกล่าวที่ใหญ่โต เจ้าสารเลวน้อย เจ้ารู้ตัวตนของข้า ? "

หลี่ฉีย่เอ่ยตอบช้าๆ " คนอื่นอาจจะไม่ แต่ข้ารู้หนึ่งถึงสองอย่าง เจ้านั้นอยู่มานานและควรจะตายไปแล้ว นอกจากนี้ในอดีต เจ้าได้ทำเรื่องเลวร้ายมากมาย และเทพแท้จริงจำนวนมากปฏิเสธไม่ยอมรับเจ้าเป็นหนึ่งในพวกเขา ในสายตาพวกเขาเจ้าไม่ต่างอะไรจากขยะ ! "

 เทพแท้จริงผู้ถูกสวรรค์ขับไล่ระเบิดเสียงหัวเราะและเอ่ย " ฮ่าฮ่าฮ่า ! นี้เรียกว่า ' ความดีไม่อยู่นานแต่ความชั่วร้ายอยู่เป็นพันปี ' หากจะกล่าวให้ถูกต้องบอกว่าหลายล้านปี...เจ้าแก่พวกนั้นกี่คนที่ยังมีชีวิตอยู่ในโลก ? ฮ่าฮ่าฮ่า ! มันไม่มีเทพแท้จริงอยู่บนโลกนี้แล้ว มีข้าเพยีงหนึ่งเดียว ! "

หลี่ฉีเย่ยิ้มก่อนจะเอ่ยอย่างสบายๆ " หากเจ้าเป็นเทพแท้จริงเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ จากนี้ไปมันจะไม่มีเทพแท้จริงเหลืออยู่อีกแล้ว "

 เทพแท้จริงผู้ถูกสวรรค์ขับไล่มองไปยังหลี่ฉีเย่และประกาศเสียงดัง " เจ้าสารเลว หากเจ้าเป็นจักรพรรดิอมตะ เจ้าอาจจะสามารถพูดประโยคนั้นได้ ทว่า..."

" ทว่าอะไร ? " หลี่ฉีเย่เอ่ยขัดจังหวะและบังคับปืนใหญ่ทั้งเก้าสิบเก้ากระบองเล็งไปยังตัวตนเบื้องหน้าและเอ่ย " เจ้าคิดว่าเจ้าจะต้องใช้เวลาแค่นั้นในการออกไปจากที่นี่ ? "

 เทพแท้จริงผู้ถูกสวรรค์ขับไล่มองไปยังปืนใหญ่ทั้งเก้าสิบเก้าโดยไม่มีความกลัวและเอ่ย " ฮ่าฮ่าฮ่า ! เจ้าสารเลว แม้ว่าเจ้าจะมีปืนใหญ่ต้นกำเนิดผี พวกมันก็ยังไม่สามารถฆ่าข้าได้ เจ้าใช้กระสุนของมันไปเกือบหมดแล้ว เช่นนั้นเจ้ายังคิดจะใช้มันกำราบข้าได้อีก ? "

หลี่ฉีเย่เอ่ยอย่างสบายๆ " มันมีเวลาเพียงสำหรับข้าที่ฆ่าเจ้า  เทพแท้จริงผู้ถูกสวรรค์ขับไล่ควาแข็งแกร่งของเจ้ายังห่างไกลจากจักรพรรดิอมตะ เจ้าเทียบไม่ได้แม้แต่กับผู้กัดกินผีเช่นนั้นไม่จำเป็นต้องมาโอ้อวดต่อหน้าข้า หากเจ้าเป็นจักรพรรดิเมื่อไหร่ค่อยมาพ่นสิ่งที่เจ้าอยากจะอวด "

 เทพแท้จริงผู้ถูกสวรรค์ขับไล่มองไปยังผู้กัดกิน สายตาของมันหรี่ลองก่อนจะกลับมามองกหลี่ฉีเย่ด้วยความเยือกเย็นและสยดสยอง มันกล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย " ฮ่าฮ่าฮ่า ! ข้าเจ้าความกล้าหาญของเจ้าเจ้าสารเลว ข้าอยากจะรู้ว่เจ้าจะฆ่าข้าอย่างไร "

จากนั้นเจตนาของเทพแท้จริงก็ปรากฏลงออกมาจากชั้นฟ้า มันมีเงาพุ่งลงมา ฉินกวงหว่าหลังจากฆ่ายอดเทพทั้งแปดและเจ้าสวรรค์ก็พุ่งมาที่นี่ทันที

ฉินกวงหว่ามาถึงข้างหลี่ฉีเย่และเอ่ยอย่างสุภาพ " นายน้อย ปล่อย เทพแท้จริงผู้ถูกสวรรค์ขับไล่กับข้า ข้าต้องการขยี้มันด้วยตัวเอง นายน้อยควรไปจัดการกับต้นบรรพชนผีในระหว่างนี้ ! "

" โอ้ว ? ดูซินั้นใคร ? "  เทพแท้จริงผู้ถูกสวรรค์ขับไล่ มองไปยังฉินกวงหว่าก่อนจะเอ่ย " นั้นไม่ใช่สุนัขที่มีหางและชอบวิ่งไปมาหรอกรึ ? เจ้ายังสามารถทำอะไรได้หากปราศจากเจ้าของ ?  "

ดวงตาของฉินกวงหว่ากลายเป็นดุดันและคำราม " ผู้ถูกสวรรค์ขับไล่ มือของเจ้าอาบไปด้วยเผ่าพันธ์ผีของข้า วันนี้ข้าจะตัดหัวสุนัขของเจ้าออกและเอามาเซ่นให้กับเผ่าพันธ์ผี ! "

เทพผู้ถูกขับไล่หัวเราะก่อนจะเอ่ยตอบ " เช่นนั้นรึ ? เจ้าคิดว่าเจ้ามีโอกาส ? ในอดีตเจ้าอาจจะมีโอกาสสักสองถึงสามเปอเซนต์ แต่ตอนนี้ ? ข้านั้นมีร่างกายเป็นอมตะ ! "

เทพผู้ถูกขับไล่นั้นไม่ได้รีบร้อนและไม่ได้โกรธ เขารู้สึกว่าหลี่ฉีเย่และฉินกวงหว่าไม่ต่างอะไรจากมดที่จะขยี้เมื่อไหร่ก็ได้

ฉินกวงหว่าคำรามเสียงดังลั่น " เจ้าจะต้องตายวันนี้ ! "

" แกร๊ก ! " ด้วยเสียงที่เปิดออก หน้าอกของฉินกวงหว่าแยกออกและปรากฏไฟพุ่งออกมาเป็นทะเลโลหิต

ฉินกวงหว่าจากนั้นก็คำราม " ท่านบรรพบุรุษ ! อนุญาติให้ข้าใช้ตัวเองชดใช้บาปต่อเผ่านพันธุ์ผีในวันนี้ด้วย ! ในอดีตข้านั้นขี้ขลาด แต่มันจะไม่เป็นเช่นนั้นอีกต่อไป ข้าจะทำให้เผ่าพันธ์ผีเริ่มต้นใหม่ ข้าจะจบยุคนี้และนำแสงมาสู่พวกเขาอีกครั้ง ! "

ในวินาทีนี้ ย้อนกลับไปยังโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์ที่อาณาจักรสวรรค์อยู่...ภายในโลกไร้สิ้นสุด แสงศักดิ์สิทธิ์ถูกยิงออกมา มันเจาะผ่านอาณาจัรกมากมาไปถึงฉินกวงหว่าในพริบตา

" โอมมม ! " เสียงท่วงทำนองของดาบดังขึ้นพร้อมกับกระดูกที่แตกหัก ฉินกวงหว่าจากนั้นก็ดึงดาบออกมาจากกระดูกของเขา

ช่วงเวลาที่ดาบกระดูกโผล่มานี้ เจตนาฆ่าแผ่ปกคลุมทั่วชั้นฟ้าพร้อมล้อมอาณาจักรบรรพชน ท่วงทำนงอของดาบทุกขับออกมาอย่างต่อเนื่อง มันเป็นดาบอันดับหนึ่งในแง่ของความน่ากลัว ดาบที่สามารถตัดผ่านได้ทุกสิ่ง !

การแสดงออกของเทพผู้ถูกขับไล่กลายเป็นจริงจังหลังจากเห็นฉากนี้ " เป็นว่าตาแก่พวกเขานั้นยังมีคนหนึ่งที่หลงเหลืออยู่ ! "

ฉินกวงหว่าชี้ดาบไปยังเทพผู้ถูกขับไล่พร้อมเอ่ย " เทพผู้ถูกสวรรค์ขับไล่ ข้าจะใช้กระดูกต้นกำเนิดของข้าเอาหัวของเจ้ามาชดใช้ให้กับคนจำนวนมากในวันนี้ ! "

ด้วยเจตนาฆ่าของดาบที่กวาดผ่านทุกสิ่งแม้แต่ตัวตนอมะ ฉินกวงหว่าก้าวอย่างกล้าหาญไปด้านหน้าและไม่ถอยหลังกลับ ความตั้งใจของเขาคือฆ่าเทพผู้ถูกขับไล่ !

ขณะเดียวกัน ในบัลลังก์หมื่นกระดูกบรรพชนที่ใกล้จ้องไปยังฉินกวงหว่าก่อนจะเอ่ยเสียงสั่น " ขะ..ข้า...ข้ารู้แล้วว่าเขาเป็นใคร ! "

ย้อนกลับไปยังสนามรบ เทพผู้ถูกขับไล่คำราม " เข้ามา ! " จากนั้นหอกกระดูกจำนวนมากก็ถูกยิงไปหาฉินกวงหว่า

ฉินกวงหว่าคำรามก่อนจะส่งเสียงพร้อมกับทะยานไปข้างด้วยดาบกระดูกในมือ

" ตูม ! " ทั้งสองฝั่งปะทะกัน ทำให้ชั้นฟ้าพังทลายลงและอำนาจระเบิดปลิวขึ้นสูง

ในเวลานี้ หลี่ฉีเย่ยืนอยู่ด้านข้างต้นบรรพชชนผีเพื่อเคลื่อนไหวมัน ทว่าแม้แต่จะใช้ความพยามแต่ต้นไม้นี้ก็ไม่ขยับเลย

หลี่ฉีเย่หัวเราะกับการพัฒนาอันน่าทึ่งนี้ " น่าประทับใจ สมกับที่เป็นต้นไม้อันดับหนึ่งในโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์ ทว่าข้าเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว "

ด้วยเสียงระเบิดที่ดังออกมา วงแหวนทั้งสิบสามเปิดออก ตอไม้แห่งที่หลี่ฉีเย่ได้รับที่เกาะนับพันปลิวออกมา

" วูบบบ ! " ตอไม้นี้ ด้วยกิ่งก้านสาขาสีเขียวของมันค่อยๆพันรอบต้นไม้บรรพชนผีราวกับงู

" ฉึก ! " รากเล็กๆของต้นไม้นี้แทงลงไปยังต้นบรรพชนผี

" สูบบ ! " มีอำนาจอมตะจำนวนมากไหลออกมา รากที่หยั่งลงไปใต้ดินและศพด้านล่างถูกดูดกลับเข้าไปในต้นไม้

" ไม่ ! " การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้เทพผู้ถูกขับไล่บนชั้นฟ้ากรีดร้อง เขาละทิ้งฉินกวงหว่าและพุ่งเข้าหาหลี่ฉีเย่

" ตูมม ! " ปืนใหญ่ทั้งเก้าสิบเก้ากระบอกถูกยิงใส่เทพผู้ถูกขับไล่อย่างไร้ปราณี ทำให้เขากรีดร้องขณะกระเด็นออกไปไกล

หลี่ฉีเย่มองไปยังเทพผู้ขับไล่ที่อาบด้วยเลือดพร้อมเอ่ยด้วยรอยยิ้ม " ร่างกายที่เป็นอมตะของเจ้าตอนนี้หายไปไหนซะละ ? "

เทพผู้ถูกขับไล่ใบหน้าซีดขาวและเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ " เป็นไปไม่ได้ ไม่มีใครในโลกสามารถฟื้่นฟูต้นบรรพชนผีได้ นอกจากตาแก่พวกนั้น ! "

หลี่ฉีเย่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม " เจ้ากล่าวผิดแล้ว เพราะว่าข้าทำได้ ! ตราบใดที่ข้าต้องการมีเพียงไม่กี่สิ่งในโลกที่ข้าไม่สามารถทำได้ ! "

ในเวลานี้ ตอไม้กระจายออกไปและพันรอบต้นบรรพชนผี ด้วยเสียงฉึก มันได้ดึงต้นไม้ออกมาจากศพ

ในเวลานี้ ผู้คนสามารถเห้นได้ว่าต้นไม้นั้นไม่ได้มีรากอีกต่อไปเพราะถูกตัดโดยบางอย่างและปลูกไว้บนซากศพ

" ม่ายย ! " เสียงกรีดร้องที่น่าสยองดังขึ้นอีกครั้งและพยามจะพุ่งไปด้านหน้า แต่มันถูกหยุดด้วยการโจมตีที่ทรงอำนาจจากฉินกวงหว่า !

เทพผู้ถูกขับไล่และฉินกวงหว่าสู้กันจดเลือดและเนื้อของพวกเขาสาดกระจายไปทุกที่ ก่อนหน้านี้เทพผู้ถูกขับไล่มีร่างกายที่เป็นอมตะจึงได้เปรียบฉินกวงหว่า แต่ในเวลานี้มันต่างออกไป เทพผู้ถูกขับไล่ไม่มีข้อได้เปรียบฉินกวงหว่าที่ใช้ดาบกระดูกอีก มันไม่ง่ายสำหรับเขาที่จะฆ่าฉินกวงหว่า

" อ้ากกก ! " ในระหว่างนั้นขุนนางเจ้าอสูรทั้งห้ากรีดร้องออกมา อสูรเหล่านี้ฉูกฉีกเป็นชิ้นๆก่อนจะกลายเป็นขี้เถ้า อสูรที่รอดจากการโจมตีนี้พยามจะคลานกลับ แต่พวกมันก็ถูกกินโดยผู้กัดกิน

เหล่าอสูรและเทพผู้ถูกขับไล่พวกเขามีร่างกายเป็นอมตะเพราะถูกปรับแต่งโดยต้นบรรพชนผี แม้แต่จักรพรรดิอมตะก็ยังไม่สามารถถอนต้นไม้นี้ได้ แต่หลี่ฉีเย่ทำได้ในเวลานี้ ปราศจากอำนาจของต้นไม้ อสูรและเทพผู้ถูกขับไล่ไม่สามารถงอกขึ้นใหม่ได้อีกต่อไป

" แกร๊ก ! " ต้นบรรพชนผีถูกถอนออกมาติดกับตอไม้ มันเปลี่นต่อไม้ที่หลี่ฉีเย่ได้รับมาจากเกาะนับพันให้กลายเป็นรากที่แท้จริงของต้นบรรพชนผี - น้อยคนที่จะรู้ความลับนี้

" เช่นนั้นมันเป็นรากต้นบรรพชนผี ! " หลังจากเห็นฉากนี้ หลานอวิ๋นจูก็เข้าใจทุกสิ่งว่าทำไมหลี่ฉีเย่ถึงไม่เสียดายที่จะใช้น้ำทิพย์หมื่นดาราและใบอ่อนจากโลกต้นไม้เพื่อช่วยเหลือมัน !

" ถึงเวลาที่เจ้าจะฟื้นคืนชีพแล้ว " หลี่ฉีเย่หยิบน้ำทิพย์หมื่นดาราออกมาและเทไปบนต้นไม้ น้ำนี้มีค่ามากขนาดไหนกัน ? คำตอบก็คือมีค่าอย่างมาก แต่หลี่ฉีเย่เทมันลงเป็นต้นไม้ไม่ต่างจากน้ำเปล่า !