602

ตอนที่ 602 ห้าขุนนางเจ้าอสูร

ในระยะเวลาสั้นๆ วิหารเหล่านั้นนั้นก็ได้ปลดปล่อยเสาศักดิ์สิทธิ์ที่สว่างไปทั่วชั้นฟ้า โชดร้ายสำหรับพวกมันที่ปืนใหญ่เหล่านี้สามารถำราบได้แม้แต่ผู้กัดกินเผ่าผี ไม่ต้องเอ่ยถึงวิหารเหล่านี้

" ตูม ! " หลังจากที่วิหารทั้งหลายได้พังทลายลง แสงสว่างก็ได้พุ่งขึ้นออกมาจากพื้นดิน ดุเหมือนต้องการจะปกป้องดินแดนแห่งนี้

หลี่ฉีเย่ไม่ได้สนใจมันและยังคงยิงปืนใหญ่ต่อไป สุดท้ายพลังป้องกันเหล่านี้ก็ไม่สามารถทนได้และเริ่มจะแตกออก

ขณะเดียวกันที่สุสานใหญ่ เจ้าตำหนักบุปผาบรรพชนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ถอนหายใจแผ่วเบา " ด้วยการที่ยิงซุ่มๆเช่นนี้ เจ้าจะใช้อะไรไปสู้กับสิ่งชั่วร้ายที่อยู่ใต้ดิน ? ถ้าเจ้ามุ่งเป้าไปที่กล้ายิงปืนใหญ่ของเจ้าทั้งหมด เช่นนั้นเจ้าอาจจะปราบปรามมันได้ช่วงเวลาหนึ่ง ! แต่ตอนนี้เจ้าได้ปลดปล่อยอาวุธของเจ้าทั้งหมดพร้อมกัน..."

" ตูม ! " สุดท้ายภูเขาสูงทั้งสองลูกก็ถูกทำลายโดยหลี่ฉีเย่ ดินแดนที่กว้างใหญ่ไพศาลปรากฏต่อหน้าทุกคน

นี้เป็นแอ่งขนาดใหญ่ที่ทอดยาวออกไปนับล้านไมล์ มีหมอกปรากฏขึ้นรอบๆสถานที่แห่งนี้ราวกับกำลังซ่อนตัว ก้าวต่อไปอีกครั้งก้เหมือนกับพวกเขาเข้าสู่โลกแห่งความมืด

เรื่องทีน่าตกตะลึงและน่ากลัวที่สุดก็คือแอ่งขนาดใหญ่นี้เต็มไปด้วยซากศพจำนวนมาก ซากศพจำนวนนับไม่ถ้วนซ่อนกันราวกับเป็นภูเขาหรือมหาสมุทร ไม่มีใครรู้ว่าซากศพเหล่านี้อยู่มานานแค่ไหน แต่ศพเหล่านี้ยังคงมีสภาพสมบูรณ์

ย้อนกลับไปยังโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์ เหล่าผู้อาวุโสที่เห็นฉากนี้ในกระจกล้วนตกตะลึง ซากศพเหล่านี้มันมีมากเกินไปที่จะนับได้

บางคนมองไปยังซากศพโบราณเหล่านี้ จากลักษณะของพวกเขาอาจจะไปบอกว่าพวกเขาตายตั้งแต่ยุครกล้างและมีหลายเผ่าพันธ์ - มนุษย์ , ผี , หินยักษ์ , จิตวิญญาณเสน่ห์ ทว่าเจ็ดสิบเปอร์เซนต์ของพวกมันเป็นเผ่าพันธ์ผี

บรรพชนคนหนึ่งพึมพำ " ต้องมีอย่างน้อยสิบล้านศพที่นี่ นี้เป็นการฆ่าทั้งอาณาจักร ! "

ทุกคนต่างก็รู้สึกสับสนขณะมองไปยังแอ่งที่เต็มไปด้วยซากศพ ไม่มีใครรู้ว่าทำไมอาณาจักรบรรพชนถึงมีซากศพของเผ่าพันธ์ผีจำนวนมากเช่นนี้

ตัวตนที่ใกล้ตายของบัลลังก์เอ่ยเสียงกระซิบ " หากอาณาจักรบรรพชนนั้นถูกปกครองโดยยอดเทพและเจ้าสวรรค์ พวกมันคงจะถูกทำลายโดยจักรพรรดิอมตะมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว "

บรรพชนอีกคนงุนงงก่อนจะเอ่ยถาม " ท่านบรรพชนหมายความว่าอย่างไร ? "

บรรพชนคนนั้นส่ายหัวก่อนจะเอ่ย " อาณาจักรบรรพชนไม่ใช่สถานที่ที่ดี ตั้งแต่ยุครกล้าง จักรพรรดิอมตะหว่านกู่ของพวกเราเคยโจมตีที่นั้น น่าเสียดายที่มันไม่สำเร็จ "

การเปิดเผยนี้ทำให้บรรพชนคนอื่นในบัลลังก์ตกตะลึง หนึ่งในพวกเขาเอ่ยถามอย่างตกใจ " มัน..เป็นไปได้อย่างไร ? อาณาจักรบรรพชน..คือต้นกำเนิดของเผ่าพันธ์ผี ! "

แม้ในโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์จะไม่ใช่ว่าบรรพบุรุษของพวกเขาถูกฝังที่อาณาจักรบรรพชน แต่นิกายทรงอำนาจก็ไม่เคยปฏิเสธความเชื่อที่พวกเขาเป็นต้นกำเนิดเผ่าพันธ์ผี

เมื่อก้าวถึงสถานที่ที่จะเป็นไปได้ในโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์ อาณจักรบรรพชนเป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่สุด อย่างเช่นดินแดนร้อยเมืองสำหรับเผ่าพันธ์มนุษย์ในโลกจักรรรพดิมนุษย์

จักรพรรดิอมตะหว่านกู่เป็นจักรพรรดิอมตะคนแรกของเผ่าพันธ์ผี แต่เขาก็ยังโจมตีอาณาจักรบรรพชน - ข่าวนี้ทำให้หลายคนหวาดกลัวจนตาย เป็นที่เข้าใจได้ว่าหากเป็นจักรพรรดิอมตะเฟยหยางหรือจักรพรรดิอมตะฉินหลี่ที่จะโจมตีอาณาจักรบรรพชน พวกเขานั้นเป็นคนนอกและอาจจะโจมตีอาณาจักรบรรพชนเพื่อช่วยเหลือเผ่ามนุษย์และปีศาจ

ทว่าจักรรพรดิอมตะหว่านกู่เป็นความภาคภูมิใจของเผ่าพันธ์ผี ทำไมเขาถึงโจมตีอาณาจักรบรรพชน ? มันไม่มีคำอธิบายสำหรับเรื่องนี้

บรรพชนของบัลลังก์ส่ายหัวก่อนจะเอ่ย " ในบรรดาเผ่าพันธ์ผีในโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์ จักรพรรดิของพวกเราไม่ใช่คนเดียวที่โจมตีอาณาจักร เจ้ารู้หรือไมว่าทำไมมีตระกูลโบราณมากมายอาศัยอยู่บนโลกนี้ ? นั้งเป็นเพราะว่าพวกเขาหลายคนในอดีตเคยโจมตีอาณาจักรบรรพชน ตัวอย่างเช่นตระกูลหวัง "

บรรพชนคนอื่นๆกลายเป็นประหลาดใจ หนึ่งในบรรพชนของตระกูลหวังนั้นเป็นจักรพรรดิอมตะที่น่าประทับใจ แต่ตระกูลหวังไม่ได้พยามจะควบคุมคนอื่นที่เหลือในโลกเหมือนเชื้อสายจักรพรรดิ หลังจากจักรพรรดิอตะหายไป ตระกูลหวังก้หายไปจากโลก ไม่มีใครรู้ที่อยู่ของพวกเขา

ในเวลานี้ หลี่ฉีเย่ได้เดินเข้าในแอ่งหลุมฝังศพ ขณะที่ผู้ชมในโลกใต้พิภพศักดิ์สิทธิ์ต่างซุบซิบ

ควันสีดำโผล่ออกมาและปรากฏขึ้นทั่วแอ่งเมื่อเห็นการรุกรานของหลี่ฉีเย่ เสียงที่น่ากลัวปรากฏขึ้น " เจ้าไม่ควรมาที่นี่ ! "

เงาสีดำนั้นปรากฏขึ้นมาจากภูเขากองซากศพ พวกเขามันเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าราวกับอสูรที่โผล่มาจากพื้นดิน

เผ่าพันธ์นับพันหวาดกลัวต่อสิ่งที่ปรากฏขึ้นมานี้ สิ่งมีชีวิตนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายชั่วร้ายและทำให้ทุกคนหวาดกลัว เห็นได้ชัดว่าพวกมันทรงพลังอย่างมาก ผีเหล่านี้ถูกข่มโดยห้าสัตว์ประหลาดที่มีมงกุฏอยู่บนหัว ประโยคเมื่อครู่ถูกล่าวโดยหนึ่งในพวกมัน

สัตว์ประหลาดเหล่านี้ดุเหมือนมนุษย์แต่เป็นผี บางตัวมีหกหัวสามแขน บางตัวมีเขาที่น่ากลัว และบางตัวมีกระดูกที่น่ากลัวงอกออกมาจากร่างกาย

บรรพชนที่เห็นสัตว์ประหลาดเหล่านี้ล้วนสูดลมหายใจเข้าลึก สัตว์ประหลาดทั้งห้านี่เต็มไปด้วยกลิ่นอายที่ทำให้ผู้คนสั่นสะท้าน หนึ่งในบรรพชนเอ่ยถามตัวเอง " หรือทั้งห้าจะเป็นราชันเทพ ? "

ห้าสัตว์ประหลาดที่อยู่ระดับราชันเทพ - สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ล้วนน่าสยองและสามารถกวาดผ่านโลกได้ !

" ดังนั้นเป็นห้าขุนนางเจ้าอสูรนี้เอง " หลี่ฉีเย่ยังคงสงบเมื่อเผชิญหน้ากับขุนนางเจ้าอสูรทั้งห้า

เขาเอ่ยต่อ " จักรพรรดิอมตะเฟยหยางตัดหัวของพวกเจ้าทั้งหมดในอดีตราวกับตัดมันฝรั่ง หลังจากผ่านไปนาน พวกเจ้าทั้งหมดสุดท้ายก็หากระโหลกของตัวเองเจอ "

หนึ่งในห้าขุนนางเจ้าอสูรเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุร้าน " ฮ่าฮ่าฮ่า ! เจ้าโง่พวกเราล้วนเป็นนิรันดร์ ! "

" เป็นนิรันดร์ ? " หลี่ฉีเย่ระเบิดเสียงหัวเราะก่อนจะเอ่ย " อย่าได้หลงตัวเอง ที่พวกเจ้าบอกว่าตัวเองเป็นนิรันดร์ได้เพราะได้รับไปต้นไม้บรรพชนผีไป ! "

เหล่าบรรพชนภายนอกต่างมองกันและกันด้วยความงงงวย หลังจาได้ยินสิ่งนี้ สำหรับเผ่าพันธ์ผี ต้นไม้บรรพชนผีนั้นเป็นเพียงตำนาน และไม่มีใครเคยเห็นมัน หลายล้านปีผีจำนวนมากไม่เชื่อว่ามันมีอยู่บนโลก นี้เป็นเพียงคำลวงสำหรับรุ่นอนาคต

แต่ตอนนี้หลี่ฉีเย่เปิดเผยความลับที่น่าตกตะลึงนี้ออกมา มันยากจะเชื่อ

หนึ่งในห้าขุนนางเจ้าอสูรอมยิ้มเอ่ย " ฮ่าฮ่าฮ่า ! น่าสนใจมากเจ้ามนุษย์ ไม่แปลกใจที่เจ้ามาถึงที่นี่ เจ้ามันรู้มากเกินไป ! "

อีกคนหนึ่งเอ่ย " เจ้านั้นละเลยเส้นทางสู่สวรรค์และหาเรื่องลงมายังนรก ! วันนี้จะเป็นวันตายของเจ้า ! "

" เช่นนั้นรึ ? " หลี่ฉีเย่เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม ขณะที่มือของเขานั้นหยิบผู้กัดกินตัวน้อยออกมาและลูบไปมา

หลี่ฉีเย่หัวเราะก่อนจะเอ่ย " ข้ารู้ว่าพวกเจ้านั้นแข็งแกร่งมาก ดังนั้นข้าจึงเตรียมของขวัญมาให้ "

ขุนนางเจ้าอสูรทั้งห้าตกตะลึงและหวาดกลัว " เจ้า...เจ้านำมันออกมาได้อย่างไร ?! เป็นไปไม่ได้ ! "

บรรพชนคนอื่นนั้นไม่รู้ว่าผู้กัดกินคืออะไร แต่เห็นได้ชัดว่าขุนนางเจ้าอสูรทั้งห้ากลัวมันอย่างมาก

พวกเขาทั้งหมดล้วนแต่สงสัย " นั้นคืออะไร ? "

หลานอวิ๋นจูถอนหายใจเบาๆและเอ่ย " ผู้กัดกินเผ่าผี - ตัวตนจากตำนาน นอกจากจักรพรรดิอมตะแล้วไม่มีใครสามารถหยุดมันได้ "

การแสดงออกของขุนนางเจ้าอสูรทั้งห้าเปลี่ยนไป พวกเขาดูเหมือนอสูรที่มาจากนรกพร้อมคำราม " ฆ่า ! "

ขุนนางเจ้าอสูรทั้งห้าพร้อมกับกองทัพอสูรของพวกเขามุ่งไปหาหลี่ฉีเย่ ด้วยเสียงคำรามขอองพวกเขามันเพียงพอที่จะกลืนกินดวงจันทร์ พลังงานชั่วร้ายที่น่าสะพรึงกลัวได้กวาดผ่านไปทั่วอาณาจักรและเพียงที่จทำให้เก้าสวรรค์กลายเป็นนรก

ทุกคนที่เห็นฉากนี้ล้วนไม่สามารถช่วยได้ที่จะสั่น โดยเฉพาะเผ่าพันธ์ผี พวกเขานั้นไม่เชื่อแล้วว่าอาณาจักรบรรพชนเป็นต้นกำเนิดของเผ่าพันธ์ผี เมื่อสิ่งมีชีวิตเช่นอสูรพวกนี้ออกมา อาณาจักรบรรพชนไม่เหมือนดินแดนศักดิสิทธิ์ แต่เป็นแดนอสูร !

บรรพชนของเชื้อสายจักรพรรดินึกถึงบางอย่างก่อนจะแสดงความคิดเห็นอย่าเงียบๆ " แล้วถ้าอาณาจักรบรรพชนไม่ใช่ต้นกำเนิดของเผ่าพันธ์ผี ? "

ย้อนกลับไปยังอาณาจักรบรรพชน ขุนนางเจ้าอสูรทั้งห้าพุ่งเข้าใส่หลี่ฉีเย่ด้วยความเร็ว หลี่ฉีเย่อมยิ้มก่อนจะปลดโซ่ออกช้าๆ ขณะที่ปลอกอคอยังอยู่บนตัวผู้กัดกิน

เขาทันใดนั้นก็ปล่อยมือและเอ่ย " ไปเถอะลองชิมรสชาติของอสูรพวกนี้ดู บางทีเจ้าอาจจะชอบมัน ! "