625

ตอนที่ 625 ปากที่คมราวกับมีด

" ไม่มีเหตุผลรึ ? " หญิงสาวหัวเราะเยาะเย้ยและเอ่ย " โอ้วเจ้าคนบ้านนอกที่จู่ๆก็โจมตีรถของข้าต้องการเหตุผล ? ความมั่นใจของเจ้าตอนแรกมันหายไปไหนแล้ว ? "

" ความมั่นใจของข้าหายไป ? " เนื่องจากอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ดี เขานั้นยินดีอย่างมากที่จะได้ระบายออกกับใครบางคน เขามองนางอย่างเฉื่อยชาและเอ่ย " เพียงแค่สาวน้อยที่น่าเกลียดเช่นเจ้าคิดว่าตัวเองสามารถทำให้ข้าเสียความมั่นใจได้ ? ข้าไม่เห็นว่ามันมีส่วนไหนของเจ้าจะทำให้ข้ากลัว หน้าอกของเจ้า ? เจ้าคิดว่าหน้าอกที่แบนราวกับไม้กระดานนั้นสามารถทำให้ข้าหวาดกลัวได้ ? หรือจะเป็นก้นที่แห้งราวกับกิ่งไม้  ? หรือจะเป็น.. "

โดยปกติแล้ว หลี่ฉีเย่ไม่ได้เป็นคนที่หยาบคายเช่นนี้ แต่ใครเป็นคนบกอให้หญิงสาวที่หยิ่งยโสนี้มาพบกับเขาตอนที่อารมณ์ไม่ดีกัน ? ทัศนคติที่ก้าวร้าวของนางทำให้หลี่ฉีเย่ไม่มีความคิดที่จะสุภาพ

หญิงสาวจากรถม้าใบหน้าเปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยความโกรธ นางนั้นไม่เพียงแต่ภูมิใจในความแข็งแกร่งของนาง แต่ยังรวมถึงความงดงามและรูปร่างของนางด้วย แม้ว่านางจะไม่ได้เป็นอันดับหนึ่งในโลกสมุนไพรหิน แต่นางก็ยังติดหนึ่งในห้า !

นางนั้นเป็นที่ชื่นชอบอย่างมากในโลกสมุนไพรหิน มันเป็นภาพธรรมดาสำหรับนางที่จะถูกห้อมล้อมไปด้วยบุรุษหนุ่มราวกับดวงจันทร์ที่ล้อมดวงดาว พวกเขาล้วนแต่แสดงความภักดีต่อนางเพื่อให้รับความชื่นชมจากนางสักเล็กน้อย

แต่ตอนนี้ มีเจ้าบ้านนอกที่น่ารังเกียจมาบอกว่านางอกของนางแบนราบและก้นของนางเหี่ยว คำกล่าวเหล่านี้เป็นคำหยาบต่อสตรีอย่างมาก

หญิงสาวนั้นชี้ไปยังหลี่ฉีเย่ขณะสั่นด้วยความโกรธและเอ่ย " เจ้า...เจ้าสารเลว เจ้าชื่ออะไร ? ข้าจะฆ่าเจ้าไม่ว่าข้าจะไม่เคยฆ่าใครมาก่อนก็ตาม "

หลี่ฉีเย่ขี้เกียจมากเกินไปที่จะโต้เถียงก่อนเอ่ย " โอ้ว ? ตอนนี้เจ้าโกรธแล้ว ? ก่อนหน้านี้เจ้าต้องการเหตุผล แต่ตอนนี้เจ้าต้องการจะกลับคำพูดของตัวเองแล้ว ? ในความคิดข้า ผู้หญิงระดับเจ้านี้ควรจะกลับไปดูดนมมารดาและไม่ควรแสดงตัวด้วยซ้ำ "

" กลับคำพูดของตัวเองและนี้เป็นสิ่งที่คนดีเขาไม่ทำกัน...เจ้าพึงจะหลุดออกมาจากหลังเขาใช่ไหม ? อย่างน้อยสุดก็ดูเหมือนเจ้าจะไม่ใช่คนจากตระกูลใหญ่ ศิษย์จากตระกูลไม่มีทางมีระดับต่ำถึงเพียงนี้ การยึดมั่นในคำพูดเป็นพื้นฐานของมารยาทและเป็นสิ่งเบื้องต้นสำหรับตระกูลใหญ่.."

" แน่นอนว่าหากเจ้าต้องการจะสู้ข้าก็ยินดี ไม่ว่าอย่างไรสาวน้อยที่พึงมาจากหลังเขาเช่นเจ้าก็คงไม่รู้จักความน่าเคารพและการมีน้ำใจ สาวน้อยที่ไม่ได้รับการฝึกอบรมเช่นเจ้าคงเช่นกำลังเป็นอย่างเดียว เอาละ เอาละ ข้าจะทำตามที่เจ้าต้องการ ใช้กำปั้นต่อสู้เพื่อแก้ปัญหาของพวกเรา "

หลี่ฉีเย่พ่นคำหยาบคายออกมาอย่างต่อเนื่อง ทว่าเขาก้ไม่ได้ใส่ใจเพราะสาวน้อยที่หยิ่งยโสนี้ไม่มีค่าพอที่จะให้เขาแสดงความสุภาของบุรุษ นอกจากนี้เขาไม่ได้หลงใหลกับสตรีตรงหน้าเช่นนั้นทำไมเขาต้องสุภาพ ? คำอดกลั่นและความเป็นมิตรไม่ได้มีไว้ใหักับศัตรู

" นี้เจ้า ! " หญิงสาวที่หยิ่งยโสนั้นเกือบจะอาเจียนเป็นเลือด นางนั้นเคยก้าวร้าวอยู่เสมอ แต่ไม่มีใครจะกล้าพูดเช่นนี้กับนาง การโต้แย้งอันโหดร้ายของหลี่ฉีเย่ทำให้นางตกตะลึง

นางสูดลมหายใจเข้าลึกและสุดท้ายก็กระตุ้นเจตนาฆ่าและส่งมันผ่านสายตาที่ราวกับลูกศรออกมา " ดี วันนี้ข้าจะเป็นคนมีเหตุผลและไม่เอาเรื่องกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้า แต่ในอนาคต เจ้าอย่าได้มาตกอยู่ในมือของข้า ไม่เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าได้ลิ้มรสความโหดร้ายของการกล้ามาเป็นศัตรูกับข้า ! " หญิงสาวนั้นหันกลับไปและจากไปอย่างรวดเร็ว เสียงของรถม้าดังขึ้นและหายไป

หลี่ฉีเย่เสียเวลามองนางอีกต่อไปและเขาไม่ได้สนใจเรื่องนี้ สำหรับเขาเรื่องเหล่านี้มันเป็นเพียงฝุ่นละออง ด้วยสายลมที่อ่อนโยนเรื่องของหยิ่งสาวที่หยิ่งยโสก็ถูกพัดออกไป มันไม่เพียงพอจะอยู่ในความคิดของเขา

เขามองไปยังทิวทัศน์รอบๆอีกครั้งก่อนจะเอ่ย " หยานเอ๋อร์ ด้วยข้าอยู่ที่นี่ประเทศไผ่ยักษ์จะต้องแข็งแกร่ง ! " จากนั้นเขาก้หายตัวไปทามกลางแสงจันทร์

คืนนั้นหลี่ฉีเย่กลับมายังคฤหาสน์ของบรรพต้นสนในเมืองหลวง เขาเดินกลับที่ห้องของเขาและหลับโดยไม่คิดถึงสิ่งใด

แน่นอนว่าไม่มีใครในคฤหาสน์นั้นรู้ว่าหลี่ฉีเย่ได้ออกไปเที่ยวยามค่ำคืน

วันรุ่งขึ้นหลี่ฉีเย่ตืนนอนขึ้นมาอย่างขี้เกียจ เนื่องจากมันยากมากที่เขาจะกลับมายังประเทศไผ่ยักษ์ ดังนั้นเขาจึงได้หลับสนิท

คนรับใช้นำอ่างล้างหน้ามาให้เขา ขณะที่เป่ยหวังนั้นรออยู่ด้านนอก ชิฮ่าวนั้นตื่นขึ้นมาก่อนหน้าและนั่งอยู่กับเป่ยหวังเพื่อรอเขา

เป่ยหวังเห็นหลี่ฉีเย่เดินออกมาจึงเอ่ยถาม" นายน้อย เมื่อคืนท่านหลับสบายหรือไม่ ? " เขารู้ดีว่าจะต้องให้ความดูแลหลี่ฉีเย่อย่างดีที่สุด

สำหรับนักปรุงยา การได้ติดตามนักปรุงยาจักรพรรดิในอนาคตนับได้ว่าเป็นเกียรติสูงสุด มันเหมือนกับผู้เชียวชาญที่อยากติดตามจักรพรรดิอมตะ นี้เป็นเกียรติสูงสุดกับตระกูลพวกเขา

" ไม่เลวนัก " หลี่ฉีเย่ตอบด้วยรอยยิ้ม มีเฉพาะตัวเขาที่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น

เป่ยหวังรีบเอ่ยอย่างสุภาพ " ท่านบรรพชนยังไม่ได้กลับมาหลังจากไปพบกับบรรพชนปีศาจคนอื่นๆ ข้าเกรงว่าเขาจะยังไม่กลับมาเร็วๆนี้ เขาบอกว่าหลังจากเขากลับมา เขาจะพานายน้อยไปพบกับฝ่าบาท "

" ไม่จำเป็นต้องรีบ  " หลี่ฉีเย่อมยิ้ม " วันนี้พวกเราจะไปเที่ยวชมเมืองกัน นี้เป็นครั้งแรกที่ชิฮ่าวมายังเมืองหลวง ดังนั้นพวกเราควรจะไปหาสิ่งของมาให้เขา สำหรับนักปรุงยาทักษะอาจจะสำคัญ แต่กระถางและของอื่นก็จำเป็นเช่นกัน "

เป่ยหวังรีบกล่าวอย่างรวดเร็ว " ถ้าหากนายน้อยต้องการหากระถางให้กับชิฮ่าว ข้าสามารถถามจากท่านบรรพชนได้ เขานั้นมีการเก็บสะสมกระถางจำนวนมาก บางมันอาจจะมีบางอันที่เหมาะกับชิฮ่าว "

หลี่ฉีเย่ส่ายหัวและของเขาและเอ่ย " ไม่จำเป็น ให้ข้าไปเลือกมันเอง "

เป่ยหวังรู้ได้ทันทีว่ากระถางธรรมดานั้นไม่ได้อยู่ในสายตาของหลี่ฉีเย่เขาจึงเอ่ย " ข้านั้นมีความคุ้นเคยกับเมืองหลวงและรู้จักร้านค้าที่มีสมบัติมากมาย โปรดให้ข้านำทางนายน้อยไปเยี่ยมชม "

ชิฮ่าวนั้นตกตะลึงหลังจากได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง เขาเอ่ยขึ้นด้วยความยากลำบาก " ศิษย์พี่หลี่...ข้าต้องการกระถาง..แต่..แต่..ข้ามีผลึกไม่มาก "

เป่ยหวังอดไม่ได้ที่จะยิ้ม เขาเชื่อว่าหากหลี่ฉีเย่ไม่จ่ายด้วยตัวเอง เขาก็จะเป็นคนทำมัน แน่นอนเขาไม่กล้าตัดสินใจก่อนที่หลี่ฉีเย่จะแสดงความคิดเห็น

หลี่ฉีเย่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม " ไม่ต้องกังวล ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง "

" แต่..." ชิฮ่าวนั้นไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดเพราะหลี่ฉีเย่มอบสิ่งต่างๆให้เขามากมาย ไม่เพียงแต่จะสอนให้เขาปรุงยา แต่ก็ยังพาเขามาสู่เมืองหลวง บอกได้ว่าแม้ว่าจะชดใช้มันทั้งชีวิตก็ยังไม่เพียงพอ ชิฮ่าวนั้นเป็นคนซื่อตรงเขาจึงไม่สามารถกล่าวความรู้สึกขอบคุณออกมาได้มากนัก

" ไม่ต้องเอ่ยแล้ว " หลี่ฉีเย่ตบไหล่ชิฮ่าวก่อนจะเอ่ย " เจ้าจะได้รับมัน หากเจ้าอยากขอบคุณข้า เช่นนั้นก็ทำให้งานให้นักและกลั่นเม็ดยาออกมาให้ดีอย่าทำให้ข้าอับอาย นี้จะเป็นขอบคุณที่ดีที่สุด เข้าใจหรือไม่ ? "

ชิฮ่าวนั้นสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะผสานมือกันและเอ่ยอย่างจริงจัง " ศิษย์พี่หลี่โปรดวางใจ ข้าจะขยันให้มากและทำงานอย่างหนัก ! "

ในเวลานี้ เป่ยหวังนั้นรู้สึกอิจฉาชิฮ่าว มันมีสุภาพษิตว่าโชคลาภมักมาให้กับคนซื่อ แม้ว่าความสามารถของชิฮ่าวจะไม่ได้ยอดเยี่ยม แต่อนาคตของเขาจะเปล่งประกายด้วยน้ำมือหลี่ฉีเย่ เป่ยหวังนั้นเห็นด้วยตาตัวเองถึงทักษะของหลี่ฉีเย่ ดังนั้นชิฮ่าวจะต้องกลายเป็นนักปรุงยาที่มหัศจรรย์ในอนาคต

" ไปกันเถอะ " หลี่ฉีเย่บอกทั้งสองคนก่อนจะเดินน้ำชิฮาวและเป่ยหวังออกไป

ทว่าช่วงเวลาที่ทั้งกลุ่มได้ก้าวออกจากคฤหาสน์ของบรรพต้นสน พวกเขาก็ต้องหยุดลงเพราะมีชายหนุ่มมาขว้างเส้นทางของหลี่ฉีเย่ เขามีรูปร่างหน้าตาที่เย็นชาและมีคนอีกกว่าสามสิบคนด้านหลัง

ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างหยิ่งยโส " เจ้าเป็นนักปรุงยาที่ชื่อหลี่ฉีเย่ใช่หรือไม่ ? "

หลี่ฉีเย่ไม่สนใจที่จะมองคนกลุ่มนี้ก่อนจะเอ่ย " หากข้าเป็นคนชื่อนั้นแล้วทำไม ? "

ชายหนุ่มคนนั้นหัวเราะเยาะเอ่ย " ข้าได้ยินมาว่าเจ้าต้องการจะมาท้าชิงตำแหน่งนักปรุงยา ? ฮ่าฮ่า ข้าจะเปิดหูเปิดตาเจ้าจะได้ไม่ทำให้เจ้าเสียเวลา ผู้สมัครที่จะเข้าร่วมกับประชุมนักปรุงยานั้นได้รับการติดสินแล้ว และเจ้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ ทำตัวให้ฉลาดและจากไปซะ อย่าได้เสียเวลาอยู่ในเมืองหลวง "

หลี่ฉีเย่เหลือบมองชายหนุ่มด้านก่อนจะเอ่ย " แย่งชิงตำแหน่งนักปรุงยา ? "

ชายหนุ่คนนี้คิดว่าหลี่ฉีเย่หวาดกลัวเขาแล้วจะหัวเราะเยาะเอ่ย " อย่างที่เจ้ารู้ เมืองหลวงนั้นไม่ใช่สถานที่สำหรับมนุษย์และเต็มไปด้วยอันตรายอยู่รอบๆ ดังนั้นมันจะดีกว่าหากเจ้าจากไปไม่เช่นนั้นเจ้าอาจจะตายได้ "

แม้ว่ามันจะเป็นคำเตือน แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นคำขู่ให้หลี่ฉีเย่

หลี่ฉีเย่ระเบิดเสียงหัวเราะ ด้วยการคุกคามดังกล่าวไม่มีค่าพอที่จะให้เขาจริงจัง เขาจึงไม่กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้

เป่ยหวังนั้นรู้สึกไม่สบายใจเกี่ยวกับชายหนุ่มด้านหน้า เขานั้นคุ้นเคยกับเมืองหลวงดังนั้นเขาจึงรู้ตัวตนของชายหนุ่มคนนี้เป็นอย่างดีหลังจากที่เห็นสัญลักษณ์ที่ปักบนอกเสื้อ

เป่ยหวังนั้นเอ่ยตอบอย่างรวดเร็วและเขาไปอยู่ตรงกลางและหว่างชายหนุ่มคนนั้นกับหลี่ฉีเย่ เขาเอ่ย " นายน้อยเหล่ยจี้ ได้โปรดกลับไป นายน้อยของพวกเราไม่ต้องการพบท่าน "